Hoe nu verder zonder ouders

Lieve lezers, het is niet uit wanhoop dat ik dit verhaal wil delen, maar ik ben wel ontzettend verdrietig en weet het even niet meer... 2 jaar geleden overleed mijn vader, plotseling, achteraf gezien was ie al behoorlijk ziek ( hart en vaten) maar heeft ons daar nooit mee 'lastig gevallen'... Mijn moeder bleef achter, ze had hulp nodig en om een lang verhaal kort te maken, ze kon niet meer voor zichzelf zorgen en ze is naar een verzorgingshuis gegaan. Daar knapte ze in de eerste instantie op maar heel langzaam ging ze achteruit, heel langzaam... Haar zus overleed en haar beste vriend. Dat hakte er zo bij in dat ze eigenlijk geen zin meer had. Zienderogen ging ze achteruit totdat ze een bacterie niet meer aankon, ze was op, klaar.. Ondanks dat ik daar vrede mee heb valt het me heel zwaar om er mee om te gaan. Mijn vader was mijn beste vriend, daar ben ik kapot van geweest, met mijn moeder had ik een minder hechte band, maar het was goed zoals het was. Nu zijn ze er beide niet meer en ik kan er niet aan wennen, mijn moeder overleed 4 weken geleden, ik had er zo'n vrede mee, ze was zo ziek, ze kon niet meer en ik heb bij haar gezeten totdat ik vond dat ik wel weg kon. De volgende dag overleed ze een half uur voordat ik er was. Van me afschrijven helpt wel, even.. Ik raak soms in paniek omdat ik niet weet hoe ik nu verder moet. Het gemis is zo groot, het doet zo'n pijn...
Hartjes 1

Er is 1 reactie op dit bericht

afbeelding van Uiver
Licht bewolkt
#1
Wat een verdrietig verhaal vorig jaar mei is mijn moeder overleden ik heb dit ook meegemaakt mijn moeder had COPD altijt thuis gewoond totdat het op een gegeven moment niet meer gaat en de mantelzorg het niet meer aan kon en ze naar een verzorgingshuis moest daar had ze het goed naar haar zin en ze konden de COPD aardig onder controle houden. ze heeft daar 3 jaar gewoond . In die 3 jaar is er aardig wat gebeurd ziekenhuis in ziekenhuis uit maar dit hoort bij deze ziekte en dan nog de persoonlijke fam. omstandig heden 2jaar geleden is haar broer overleden ook aan Copd dat hakt er ook in een jaar geleden haar schoonzus aan covid 19 die lag in en refeledatie centum om te herstellen van een operatie maar toch besmet geraakt ze is nog onder politie begeleiding naar een ziekenhuis gebracht in friesland maar is daar de zelfde dag overleden. Dan komt het dat de tehuizen dicht gaan en je niet meer op bezoek mag en geen mantelzorg meer mag verlenen ik heb er aardig mee gezeten ging elke dag op bezoek en deed daar mantelzorgwerk dat valt dan ineens weg,maar het verzorgend personeel en de huisdokter letten goed op haar tussen door nog een paar keer naar het ziekenhuis ivm longaanval maar het kwam altijd weer goed. Dan komt op een dag een telefoontje van het verzorgingshuis dat moeders met spoed opgenomen is in het ziekenhuis ivm last van de darmen daar in het ziekenhuis bleek dat het zo erg was dat ze geopereerd moest worden ,de eerste week ging het weer aardig toddat de dag van de operatie zat hem aardig te knijpen tegen de middag komt er een telefoontje van het ziekenhuis dat alles goed gegaan was en de ingreep 4 uur geduurd had en dat naar de IC ging ,heb haar avonds nog gesproken op de IC kwam helder over. DE volgende ochtend belde de behandelend arts dat het niet goed ging ze konden de longen niet goed op gang krijgen hij zei ik heb er al een longarts en een internist bij gehaald of ik gelijk naar het ziekenhuis wil komen,want COPD en narcose gaat niet goed samen,daar aangekomen in het ziekenhuis ging het alleen maar achteruit om een lang verhaal kort te maken hebben we in overleg met dokters en fam. besloten voor palliatieve sedatie om verder lijden te voorkomen.. Heb heel de dag naast haar bed gezeten tot ze tegen het einde middag in diepe slaap was zei ik tegen de zuster hoe lang het zou duren dat kon ze niet zeggen de zuster zei als je naar huis wilt gaan mag dat we houden je op de hoogte wat je hebt dag achter de rug en je woont aan de andere kant van de stad,dan komt aan het eind van de avond het bericht dat ze vredig is heengegaan. Dan spring je op een sneltrein je moet alles regelen ,maar als alles geregeld is val je in een zwart gat heb het spygisch heel zwaar gehad ,en ben ook alles van me af gaan schrijven dat hielp af en toe ik flash backs van wat er in het ziekenhuis gebeurd is probeer dat te verdringen maar dat lukt niet,dan ga ik maar een flinke wandeling maken even het hoofd leeg,maar het gemis blijft ik had een hele fijne band met mijn moeder,nu gaat het weer een stuk beter totdat er in oktober het bericht komt dat mijn oom mijn moeders broer longkanker heeft en nog een paar maanden onder ons zal zijn,na 2weken ging mijn oom steeds verder achteruit opname ziekenhuis daar is ook gekozen voor pallitife sedatie om verder lijden te voorkomen, dan komt ineens alles weer terug, heb het er moeilijk mee gehad maar ze zijn nu op een plaats waar ze elkaar weer zien. Ze zeggen wel eens toeval bestaat niet mijn moeder is op dinsdag 5 voor 12 overleden en zou maandags half 2 begraven worden,mijn oom is ook dinsdag om5 voor 12 overleden en is op maandag om half 2 begraven echt bizar Sterkte met dit verlies en blijf de mooie herrinneringen koesteren aan je vader en moeder nogmaals sterkte UIVER
Loves 0