Hoe moet je je leven weer oppakken

Ik ben 29 maart plotseling mijn moeder van 65 jaar verloren, ik weet nog steeds niet hoe ik dit moet gaan verwerken. Ben halve dagen aan het werk sinds vorige week, maar mijn lichaam en hoofd willen niks, ben mezelf ook kwijt lijkt het wel. Herken mezelf niet , kan nergens van genieten. Wil het goed verwerken maar echt geen idee hoe.

Hartjes 3

Er zijn 4 reacties op dit bericht

Wie Troost Mij Forumbeheerder
afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
Wie Troost Mij Forumbeheerder
#1

Beste Eefje1979,

Het is begrijpelijk dat je hoofd nu niet naar werk staat, of naar dagelijkse beslommeringen in het algemeen. Je hebt net iemand verloren van je wie je zielsveel hield en die zo dichtbij jou stond. Dat moet überhaupt nog landen en dan komt de verwerking pas... 

En hoe dat gaat of hoe je dat doet, dat is echt voor iedereen anders. Iedereen beleeft het op zijn of haar eigen unieke manier. Wat wel kan helpen is, zoals je nu al doet, het delen van je verhaal met andere nabestaanden. Andere forumleden kunnen je bemoedigende reacties geven, maar wellicht ook tips of ze kunnen hun eigen ervaringen met je delen. 

Misschien herken je wel dingen. Misschien werken een aantal tips heel goed voor jou, andere tips wellicht helemaal niet. 

Op ons blog plaatsen we regelmatig artikelen over rouw en over manieren waarop je met je verdriet om zou kunnen gaan. Ook hier geldt weer: wat voor de een werkt, werkt voor de ander niet. Maar misschien haal je er wel dingen uit die jou helpen. Ik hoop het in ieder geval wel.

Ik wens je heel veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

Loves 1
afbeelding van Doosie
Bewolkt
#2

Beste Eefje,

allereerst nog gecondoleerd met het verlies van je moeder.

Ik ben 1,5 jaar geleden mijn moeder van 52 jaar ook heel plotseling verloren... en wat je zegt is zo verschrikkelijk herkenbaar!

Heel eerlijk gezegd ben ik mezelf nog steeds wel een beetje kwijt en ik denk ook niet dat je na het overlijden van iemand zo belangrijk in je leven als je moeder ooit nog de “oude” gaat worden. Het gemis blijft, dat wordt niet minder maar alleen maar groter... ik denk dat je jezelf de tijd en ruimte moet geven om te wennen aan de nieuwe situatie, het blijvende gemis en je nieuwe ik. Dat is althans wat ik zelf probeer, maar wel met hulp van de praktijkondersteuner. Zij is echt een enorme steun voor me met haar tips maar vooral ook gewoon haar luisterend oor en bemoedigende woorden. Misschien is dit ook iets voor jou?

Helaas is er geen handboek voor verwerking maar er zijn wel een paar mooie boeken geschreven over rouw en mooie blogs waar je misschien veel in herkend en die je een beetje steun en troost kunnen geven.

ik hoop dat je hier wat aan hebt en wens je heel veel sterkte!

 

liefs,

Doosie

Loves 1
#3

Hoi Eefje, 

Allereerst gecondoleerd met je verlies, ik weet exact wat je voelt, zit (denk ik) in dezelfde fase als jij.  Mijn moeder is 27 maart dit jaar op precies dezelfde leeftijd als jouw moeder overleden en dus 2 dagen voor jouw moeder.

Ook ik voel mij niet mijzelf,  en bekruipt mij steeds vaker het besef dat ik mijn moeder écht nooit meer zal zien, knuffelen, ruiken mee kan praten en nog veel meer.  

Het enigste wat bij mij momenteel helpt is door gaan.. Ik ben op zoek naar werk en ben alleenstaand moeder van mijn dochtertje van 5. Overdag dus genoeg te doen, maar... s.avonds als mijn meisje slaapt en ik alleen op de bank zit of eigenlijk om eerlijk te zijn alle momenten dat ik niet aan het rennen ben , wordt ik overvallen door het gemis en het verdriet. Lamgeslagen voel ik mij dan. Wanhoop, letterlijk ziek van verdriet. 

Ik merk ook dat ik vlucht in boeken, om maar niet te hoeven nadenken aan mijn werkelijkheid. Ik heb genoeg lieve familie en vrienden om mij heen, maar heb eigenlijk geen behoefte om ze te bellen. Wat moet ik ze zeggen. Ze wéten dat ik verdriet heb, wat voor nieuws kan ik daaraan toevoegen.  Ik heb eigenlijk niet veel tips voor je. Kan ze zelf ook goed gebruiken. 

Wel wil ik je heel veel sterkte en kracht wensen en hoop dat jij toch ook mensen om je heen hebt. Als je wilt praten mag je mij mailen. friendley5@hotmail.com

Lieve groetjes Lonelygirl39

Loves 0
#4
Doosie schreef op Dinsdag 14 mei 2019 23:59
Beste Eefje,

allereerst nog gecondoleerd met het verlies van je moeder.

Ik ben 1,5 jaar geleden mijn moeder van 52 jaar ook heel plotseling verloren... en wat je zegt is zo verschrikkelijk herkenbaar!

Heel eerlijk gezegd ben ik mezelf nog steeds wel een beetje kwijt en ik denk ook niet dat je na het overlijden van iemand zo belangrijk in je leven als je moeder ooit nog de “oude” gaat worden. Het gemis blijft, dat wordt niet minder maar alleen maar groter... ik denk dat je jezelf de tijd en ruimte moet geven om te wennen aan de nieuwe situatie, het blijvende gemis en je nieuwe ik. Dat is althans wat ik zelf probeer, maar wel met hulp van de praktijkondersteuner. Zij is echt een enorme steun voor me met haar tips maar vooral ook gewoon haar luisterend oor en bemoedigende woorden. Misschien is dit ook iets voor jou?

Helaas is er geen handboek voor verwerking maar er zijn wel een paar mooie boeken geschreven over rouw en mooie blogs waar je misschien veel in herkend en die je een beetje steun en troost kunnen geven.

ik hoop dat je hier wat aan hebt en wens je heel veel sterkte!

 

liefs,

Doosie

Dank je wel voor je lieve bericht,  ik heb inderdaad hulp gezocht via de huisarts, kan daar volgende week heen, al is het maar omdat ik mijn verhaal goed kwijt wil en gevoel heb dat mensen niet meer aan mij durven te vragen hoe het is, en misschien wel denken nou kun je onder tussen wel weer de draad oppakken. Ik vind het zo zwaar, en gemis word allern maar erger. Ik wil en ga mijn moeder ook zeker nooit vergeten, maar hopelijk vind het verdriet wel een plekje.

Liefs eefje

Loves 0