Hoe moet dat zonder jou?

Het is alweer bijna 1,5 naar geleden, het zou een plekje moeten hebben, maar dat heeft het nog altijd niet... Eigenlijk denk ik dat 'het plekje' ook nooit komt, het is een onderdeel van mij. Het meisje (32) zonder moeder, zonder ouders. Dat ben ik nu. 

Eind februari kregen wij de diagnose, ze bleek ziek, mijn moeder. Niet alleen ziek, ze zou nooit meer beter worden, ze zou doodgaan. Op de kop af overleed ze 2 maanden later, exact zoals de artsen hadden voorspeld. Mijn moeder en ik, zo vanzelfsprekend dat we samen waren. Met mijn vader heb ik sinds mijn 6e geen contact. Nooit heb ik er bij stilgestaan dat mijn moeder en ik zo vroeg van elkaar gescheiden zouden worden. Überhaupt heb ik tot dit verlies 'de dood' niet zo begrepen, niet zo gevoeld.

De 2 maanden van haar ziekbed zijn als een een roes aan mij voorbij gegaan. Zoveel mogelijk samen zijn, genieten, leuke dingen doen, maar echt ruimte om met elkaar over het naderende eind in gesprek te gaan was er niet, te confronterend misschien. Zij die het leven aan het loslaten was en ik die alle energie stopte in het aan haar laten zien en merken, dat ik het leven zonder haar aan zou kunnen. Dat ik mij zou redden en door zou gaan. 

Niets bleek minder waar, enige tijd na het overlijden van mijn moeder liep mijn relatie stuk. Met behulp van lieve vrienden en enkele familieleden (ironisch genoeg van mijn vaders kant) kabbel ik voort. Ik heb niet het gevoel dat ik leef, maar dat ik overleef. Ik heb me op mijn werk gestort, maar eigenlijk alles waar ik eerder plezier aan beleefde is weg. Ik weet dat ik door moet, mijn moeder zou niks liever willen, maar ze had 100% gelijk toen ze huilend zei; 'dan ben je straks helemaal alleen'. Iets wat ik in alle toonaarden ontkrachtte. Maar god, wat voel ik mij eenzaam en alleen. Alsof alles op losse schroeven is komen te staan, alsof niks meer vanzelfsprekend is, alsof het nut ervan verloren is. 

Ik schaam me voor deze gedachten en gevoelens. Ik heb het gevoel dat van mij verwacht wordt dat ik doorga, dat ik vooruit ga, dat ik aan de toekomst denk,  maar hoe zinloos en nutteloos kan 'vooruitgaan' voelen, als je niet ziet dat het ergens toe zal leiden.

Ik ben nu ruim een jaar in therapie voor rouw- en verliesverwerking, maar het einde lijkt maar niet in zicht te komen. Wanneer verdwijnt deze donkere deken, wanneer komt mijn energie weer op peil, wanneer verdwijnt de grootste pijn en durf ik weer over die bergen voor mij heen te kijken? Wanneer maakt overleven plaats voor leven...

Hartjes 0

Er is 1 reactie op dit bericht

afbeelding van Naad
Storm
#1

Lieve Pollewopsiej,

Ik vind het heel erg voor je dat je nog zo intens verdrietig bent, maar ook voor jou is het niet lang geleden. 33 jaar lang samen met je moeder en dan nu 1,5 jaar zonder je moeder. Wie zegt dat het al een plekje moet hebben? Er staat geen tijd voor rouwen. Dat beslissen we zelf wel voor onszelf. 

Zelf ben ik 36 jaar en 10 weken geleden mijn moeder verloren. Ik ben heel mijn leven  lang samen met haar geweest. Ik woonde zelfs met haar. Ik ben kapot van verdriet. Heel mijn leven is veranderd. Behalve parttime werken doe ik niks. Sinds een week kan ik mezelf weer zover krijgen om het huishouden te doen en mijn administratie, maar meer dan dat ook niet. Ik neem gewoon mijn tijd. 

Die grootste pijn kan ook iets moois hebben. Het staat in verbinding met de grote liefde voor je moeder. Als ik pijn voel, voel ik haar.  

Die donkere deken kan je warm houden en beschermen. Misschien hangt die deken daarom nog steeds om je heen. Totdat je er klaar voor bent dan zal de grootste pijn iets meer naar de achtergrond verdwijnen en de donkere deken van je afglijden. 

Ik kom uit een gezin van acht kinderen. Iedereen heeft een gezin behalve ik. Mijn moeder heeft huilend gezegd dat ze het erg vond om mij alleen achter te laten. Ook ik liet haar merken dat ik me zou redden en sterk genoeg was. Wat heb ik me vergist zeg. Ik ben er helemaal kapot van en zo eenzaam zonder haar.   

Ik hoop dat je gauw ruimte in je hart zult  vinden om weer lief te hebben en om weer te kunnen genieten van je leven. Het gemis blijft, maar jij mag ook weer leven. Neem je tijd. Je komt er wel...

Heel veel sterkte en kracht toegewenst. 

Liefs Naad

ps je hoeft je niet te schamen sterker nog je mag super trots zijn dat je onvoorwaardelijke liefde hebt gedeeld met je moeder. 

Loves 1