"Hoe gaat het?" "ja gaat goed hoor" is wat we altijd zeggen

11 augustus, de dag die ik nooit meer vergeet. De dag waarop ik wakker werd, de woonkamer inliep en in 1 oogopslag zag dat jij niet jij was. Nee, dit was foute boel. Het was voorspelt dat je achteruit zou gaan en je nog een paar weken te leven had. We wisten dat het moment ging komen.. Maar niemand had erop gerekend dat het zo snel zou gaan. Twee dagen daarvoor hadden wij nog mijn verjaardag gevierd met familie en heb je zelfs nog auto gereden. Twee dagen later herken ik je niet meer. Niets van wat ik zag was mijn papa. Je was enorm onrustig en ik kon geen contact meer met je krijgen. Je hoorde me niet en je zag me niet meer.. Je had geen idee waar je was. Iedere seconde vanaf dat moment ben ik bij je geweest en heb ik voor je gezorgd, zoals jij zorgde voor mij toen ik een klein meisje was. Maar het ging niet meer.. Je was op. De huisarts werd gebeld en kwam zo snel die kon. Hij vertelde dat we niks anders konden doen dan opstarten met sedatie. Jij, die daar zo hopeloos en enorm ziek in bed lag en vechtte voor je leven. De sedatie werd opgestart en je kreeg wat ik meer rust. Vanaf dat moment ben ik elk contact met jou verloren.. Er waren nog zoveel dingen die ik tegen je wilde zeggen en met je wilde delen.. De sedatie deed niet het werk wat het moest doen. Om de paar uur werd jouw dosis verdubbeld. Het was niet genoeg om jou tot rust te krijgen. Nee, jij vocht al 4 jaar voor je leven.. Dit ging niet gemakkelijk worden. Een hele week lang heb jij gevochten tegen de rust, de slaap, die jou zo gegund was na jou 4 jaar durende strijd tegen kanker. Maar niemand kreeg jou klein, ondanks dat de dosis medicatie steeds opnieuw werd verdubbeld en verdubbeld, totdat het niet meer hoger kon.. In die week hebben wij afscheid van jou genomen.. We hebben gedurende dagen samen muziek geluisterd via mn oortjes, zodat ik toch nog het idee had dat je mij kon horen, ookal weet ik dat jij er niet meer was.. Vrijdag 16 augustus om 16.20 uur blies jij je laatste adem uit.. Iedere seconde daarvoor ben ik bij je geweest en ben ik niet van je zijde geweken. Het bracht me zoveel verdriet dat jij de strijd verloren hebt, maar ook zoveel rust. Rust, die jij nu gevonden hebt en o zo verdiend na jouw oneerlijke strijd.

Nu 3 maanden later ben ik compleet ingestort en mis ik jou meer dan ooit, terwijl de wereld gewoon door draait en mijn wereld stil staat. Als ik mensen tegen kom vragen ze aan mij hoe het gaat. Dat zijn de mensen die nog nooit iets hebben meegemaakt en niet van de wereld af weten. Ik krijg dan de vraag "Hoe gaat het?" "Ja gaat goed hoor" is dan mijn antwoord. 

Dat is het antwoord dat ik alle mensen geef. Want niemand, maar ook geen enkel van hun kan zich inleven in hoe erg ik jou mis, hoe zwaar het is om jou te moeten missen en te moeten accepteren dat jij geen deel meer uitmaakt van mijn leven. 

 

Hartjes 2

Er is 1 reactie op dit bericht

afbeelding van Naad
Storm
#1

Hi Romy,

Gecondoleerd met dit enorme verlies. Jou verhaal is erg herkenbaar. Ik ben mijn moeder 4 maanden geleden verloren aan schildklierkanker. Ook ik heb haar in een onherkenbare toestand getroffen en met spoed naar het ziekenhuis. Daar kregen we het trieste nieuws dat ze niet lang zou leven. Vier dagen later is ze overleden. Ook zij was onrustig, ondanks de verhoging sedatie.  Ik ben elke sec bij haar gebleven tot aan haar laatste adem. Ik ben er kapot van. Ik kan het nog steeds niet geloven. 
 

Ik weet hoe het is en hoeveel pijn het doet. Het gemis is ondraaglijk en het verdriet intens. We zijn aan het overleven nu, maar er komt een tijd dat we weer kunnen leven. Het gemis zal echt niet over gaan, maar we zullen er mee leren leven. Dat is tenslotte wat onze ouders voor ons willen. Dat we weer gelukkig worden en weer gaan leven. 
 

Heel veel sterkte en liefde. 
 

Liefs Naad 

Loves 1