afbeelding van Sonja96
Bewolkt

Hoe de zomer een nachtmerrie werd

Afgelopen juli was ik klaar met mijn 2e jaar van mijn studie. Samen met mijn vriend ging ik op vakantie naar Turkije. Toen ging het al niet zo goed met mijn vader, maar omdat hij een maagverkleining heeft gehad dachten we dat het daardoor kwam. De dag dat ik op vakantie ging, ging mijn vader naar een festival toe voor een weekend. Maar voordat wij naar schiphol gingen, hoorde ik van mijn moeder dat ze hem op ging halen omdat het niet ging.

9 dagen later kwamen wij terug van vakantie. Mijn moeder kwam ons samen met mijn tante halen. In de auto hebben wij onze vakantieverhalen verteld, mijn vriend werd bij hem thuis afgezet en wij gingen door naar huis. Thuis zat mijn vader op de bank samen met mijn oom. Mijn moeder begon te huilen en zei dat papa me iets moest vertellen. Toen kwamen de woorden die de complete wereld onder mij vandaan trok. Mijn vader had kanker met uitzaaiingen. Hij was uitbehandeld zonder behandeling. 

De volgende weken stonden in het teken van samenzijn en herinneringen maken en ophalen. 5 weken na het nieuws overleed mijn vader op 52jarige leeftijd. Het was fijn om alle dagen samen te zijn met de familie.

Nu zijn we 7 weken verder. Mijn moeder en ik zijn samen op vakantie gegaan om even onze rust te zoeken. Maar sinds we terug zijn, is het voor mij alleen maar moeilijker aan het worden. Ik wil graag door met mijn studie en mijn bijbaan. En ik blijf zo veel mogelijk bezig. Ik zeg dat het goed gaat, maar diep van binnen ben ik alles kwijt. Ik kan regelmatig niet helder meer nadenken en ik slaap slecht, de nachten bestaan uit nachtmerries en uren wakker liggen. Mijn vriend heeft het druk met zijn studie en heeft hierdoor minder tijd voor mij. Ik voel me zo alleen en wil mijn moeder hier niet mee lastigvallen omdat ik haar niet nog verdrietiger wil maken. 

Ik mis mijn stoere papa, ondanks de keren dat we flink konden botsen. Ik mis zijn verhalen, zijn thuiskomst en zijn “trustuh”.

Hoe kom ik hier doorheen zonder in te storten, hoe kan ik doorgaan als ik steeds het idee heb dat ik vast blijf zitten.

Hartjes 2

Er is 1 reactie op dit bericht

#1

Gecondoleerd met het verlies van je vader, Sonja96. Goed dat je je verhaal hier deelt.

De vraag die jij stelt (hoe kom ik hier doorheen) is helaas voor iedereen verschillend. Iedereen gaat anders om met verdriet en rouw en er is geen goed of fout. Het vervelende van het ontbreken van zo'n leidraad is meteen wel dat er ook echt geen leidraad of stappenplan is. Je moet alleen door het land van rouw navigeren, zonder kompas. 

Wel weten we uit ervaring dat het helpt om erover te praten en je ervaringen te delen. Je schrijft dat je je moeder niet lastig wil vallen met jouw verdriet, omdat je niet nog verdrietiger wil maken. Maar heb je dat signaal ook van je moeder gehad? Misschien wil zij juist ook haar verdriet delen en weten van jouw verdriet. Je deelt zoveel... Bovendien ben ik van mening dat je iemand niet nóg verdrietiger kan maken. Het verdriet is er, of je het nu ziet of niet.

Het lijkt erop dat je je bescheiden opstelt, omdat je mensen niet wil opzadelen met jouw verdriet. Maar het verdriet is nu eenmaal een enorm groot ding in je leven nu en nu even (hopelijk even) onderdeel van jouw leven. Daar mogen de mensen in jouw omgeving best van weten. 

Op ons blog plaatsen we regelmatig artikelen over rouwverwerking en het omgaan met verdriet. We realiseren ons dat niet alle tips en handvatten in die artikelen voor iedereen opgaan, maar misschien haal je er wel wat uit.

Ik wens je heel veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

Loves 0