Eefjekattenvriendin Mijn vader verloren in 94 broer en hartsvriend in 2012 en nu ook mijn mama.........
afbeelding van Eefjekattenvriendin
Licht bewolkt
Eefjekattenvriendin Mijn vader verloren in 94 broer en hartsvriend in 2012 en nu ook mijn mama.........

herken je dit?

Ik kwam/kom uit een heel warm gezellig gezin. Bij ons stonden er altijd veel fietsen voor de deur. Allemaal vrienden van mijn 2 jaar oudere broer. Mijn moeder die weer lekkere appeltaart had gemaakt mijn vader die mijn fietsband plakte. Mijn ouderlijk huis in een wereldstad zo gezellig. En nu woon ik achteraf in een gehucht met 850 inwoners ver weg van de bewoonde wereld in een boerenprovincie, mijn god wat mis ik mijn eigen stad in Brabant!!. Voor mijn man verhuisd naar een saaie plek ik heb hem via internet leren kennen. Inmiddels ook een zoontje gekregen en toch blijf ik in mijn hart zo bedroeft. Alles is eindig dat wist ik toen ik jong was uit de boeken. Maar ik besef het nu pas of moet ik zeggen al?

 

Mijn man zijn moeder is recent overleden mijn zoontje heeft geen leuke oom want mijn broer is overleden, hij heeft geen opa's of oma's. Ik kan niet meer tegen die stilte van het platteland waar de vogeltjes zo mooi fluiten. Het doet me denken aan het einde van het leven het is er zo stil. Nu met die eeuwige regen en kou vind ik er nog maar weinig meer aan. Het lijkt wel of ik mijn oude leven idealiseer. Ik heb verdriet als ik aan mijn zoontje denk, hij is enig kind we hebben een inimini netwerk en zij zijn ook nog eens kinderloos. Ik zie overal eenzaamheid in.

 

Mijn leuke artestieke moeder werd slechts 84 ze was nog zo jong van geest. Toen na 2 jaar ziekzijn er weer een check-up kwam was ik nerveus, ik was altijd bij haar en heb geen chemootje gemist we maakten doorlopend grappen zelfs in,het ziekenhuis, ' dokter kijk eens niet zo sip wat heeft u toch een mooie witte jas aan' zei mijn moeder om het ijs te breken in de spreekkamer. We hebben een vlekje gevonden op de alvleesklier mevrouw en u heeft niet lang meer te leven. 'Oh meneer verteld u eens hoe lang heb ik dan'? Een paar maanden. Nou maar ik heb een prima leven gehad zei ze dan met een grappige stem. De grond zakte letterlijk onder mij vandaan, toch niet mijn allerbeste vriendin, mijn moeder?

Uren konden we doorbrengen in winkeltjes samen luchen we zijn samen in Mexico geweest en in Brazilie, wat hebben we gelachen! 

Het lijkt wel of niets meer kan 'tippen' van vroeger. Zelfs mijn leuke zoontje maakt me niet gelukkig meer. Ik merk dat met het overlijden van mijn schoonmoeder plots zo onverwacht de deur dichtsloeg alsof ik in een koude donkere kelder zit en ik niet eens zin heb om nog op te staan en die deur open te doen, Herken je dit?

 

Eefje Sombermans

 

 

 

Hartjes 1

Er zijn 3 reacties op dit bericht

afbeelding van Niekniek
Licht bewolkt
#1

Hoi eefje. Ik herken het zeker. Ik ben gezegend met een mooi gezin maar het feit dat mama er niet meer is maakt het voor mij moeilijk om te genieten. Ze is in febr overleden en omdat ik ondernemer ben moest ik wel door gaan met werken. Haar gezondheid begon met kwakkelen in dec vorig jaar en nu we daar weer in zitten en richting de febr gaan, komt alles weer boven. Ik voel me depresief, overweldigend, kribbig, emotioneel. Mis dr zo. 

Loves 0
Eefjekattenvriendin Mijn vader verloren in 94 broer en hartsvriend in 2012 en nu ook mijn mama.........
afbeelding van Eefjekattenvriendin
Licht bewolkt
Eefjekattenvriendin Mijn vader verloren in 94 broer en hartsvriend in 2012 en nu ook mijn mama.........
#2

hai Niekniek, jeetje het eerste jaar is zo zwaar, die donkere avonden het weerschijnen van de rode stoplichten in de plassen met water op de weg het geluid van ruitenwissers, het is weer precies hetzelfde als toen je moedertje begon te kwakkelen het herinnert je extra omdat het jaargetij ook de voorloper was, extra triest. Weet je je moet hier gewoon doorheen. Je geeft zelf al aan, je moest doorgaan want je bent bezig met je werk kostwinner of wat dan ook, je moest door en dat rouwen werd tijdelijk even opgeschoven. Je hebt het in die tijd toch maar gered.

Wees lief voor jezelf, sta het toe dat je je nu rot voelt dat is volkomen normaal. Er is veel van je gevraagd rond die tijd dat je mama begon te kwakkelen. Weet je wat bij mijn hielp? Ik zocht de stilte op, weg van man en kind even naar buiten kijken naar de sterren ook met regen als ik maar alleen was geen geluiden om me heen geen fietsers verkeer of wat dan ook slechts de stilte, de sterren, die maan de wolken die dan voorbij de maan gingen, En dan dacht ik heel sterk aan haar of ik sprak tot haar 'mama, ben je bij me geef me een teken dat je bij me bent, hoor je me.....mijn mama was mijn beste vriendin, een meisje in een oud lichaam.....en het leek wel of ik haar stem hoorde in mij  hoofd die zei, 'kind, ga verder met je leven ik wil dat je niet langer treurt om mij maar geniet van wat je hebt en wat er nog voor je in het verschiet ligt'.  Dat is toch eigenlijk wat ieder ouder wilt voor z'n kind. Stel jij kijkt vanaf boven naar je kindjes en je ziet hen huilen en depressief en naar tegen hun partner doen omdat jij bent gestorven.....en je kijkt vanuit een andere plek op aarde neer en je ziet je kind worstelen en ongelukkig dan zou je het toch willen uitschreeuwen van, alsjeblieft huil niet om mij maar geniet van je leven want ik wil dat je weer gelukkig bent en verder gaat met je leven. 

Maar ach dat heeft vast iedereen al tegen je gezegd en 'zij' begrijpen het niet echt want jouw band met je mama was niet uit te leggen dat was een gevoel en dat zet je niet zomaar uit of aan of tja....Lieve NN, wees niet gerust het is heel normaal je mag je rot depressief nukkig etc voelen het is gewoon hartstikke naar dat je haar niet even in de ogen kunt kijken haar vast kunt pakken dat je haar stem hoort etc het ging zo snel en nu een jaar later....bijna feb is ze weg. Heel veel sterkte en vergeet, ze is niet echt weg. Als je je ogen dichtdoet en je denkt aan haar, zie je haar weer en als je tegen haar praat in de stilte hoor je haar stem. Doe het maar eens op een dag, zoek die stilte maar eens op, doe maar eens zweverig dit hoeft toch niemand te weten dit is iets puur van jou en van je moeder. Ik weet zeker als je echt die rust pakt en je concentreert krijg je zoveel antwoorden. Heel veel sterkte en wees lief voor jezelf! !

 

dag, lieve groet Eefje

Loves 0
afbeelding van Luce
Licht bewolkt
#3

Thuis is niet meer hetzelfde. 

Met het overlijden van een (schoon)ouder verandert er ook drastisch iets aan het (zorgeloze) gevoel van thuis als je nu bij je ouders of schoonouders thuis komt. 

Wat zo natuurlijk lijkt te zijn (ouders en schoonouders worden doorgaans nu eenmaal minder oud dan wijzelf), voelt juist zó ontzettend níet natuurlijk! 

Mijn moeder wilde, zelfs toen zij 2 ziekten boven op elkaar kreeg, nog zo graag leven! Die levenslust, haar spontaniteit, en energie; het voelt gewoon vreselijk onlogisch dat uitgerekend zij er nu niet meer is. Wellicht is het deze frustratie waarmee ook jij nu worstelt. 

Geen vrolijk kindersnoetje of lieve partner kan dat gevoel zo maar even wegnemen; een stukje van je concept van ´thuis´ verliezen is een stukje geborgenheid en veiligheid verliezen op een andere manier dan je die binnen je eigen gezin ervaart. Het is een ander soort geborgenheid en veiligheid; van een familielid die een rolmodel was.

Maar.. een rolmodel kan ze nog steeds voor je zijn! In haar geest te leven en handelen is misschien wel het mooiste wat je kunt doen om haar onderdeel van je leven te laten blijven :-)

Loves 0