Geen ouders meer

hoi allemaal,

waar moet ik dit verhaal beginnen..


Ik was ongeveer 9 a 10 jaar, dat mijn moeder ziek werd. Nadat zij een per toeval een pijnlijke plek in haar borst voelde toen ze op een wat harder matras lag dan waar ze normaal op lag. We waren op vakantie in Noord holland aan zee. Mijn moeder heeft een afspraak gemaakt bij haar dokter en is samen met mijn vader nog in die vakantie hiervoor weer naar onze woonplaats 2uur verderop gereden om dit bij de dokter te laten checken. Ik en mijn broer bleven bij kennissen op de camping. Toen ze terug waren vertelde mijn moeder aan haar vriendin dat het vermoedelijk borstkanker was.. en ik stond niets vermoedend af te luisteren.. Mijn moeder was ziek.. mijn wereld stortte in. Het was een hele rollercoaster wat volgde. Van ziekenhuizen, operaties, opnames, chemokeuren. weer schoon verklaard, even later toch al weer horen dat er weer wat gevonden is plus uitzaaiingen naar de lymfeklieren en dat spreidde zich geleidelijk uit naar de rest van haar hele lichaam. toen ik 14 jaar was overleed zij.. Mijn moeder heeft kei hard gevochten maar de ziekte liet niks meer van haar over.

Ik was mijn moeder verloren en belande in een enorm diepe zwarte put waar ik jaren voor heb moeten knokken om daar uit te komen. veel praat therapieen gehad en ook veel steun. Maar iemand verliezen is zoals jullie allemaal ervaren zo heftig dat.. hoeveel steun je ook krijgt en hoe erg ik dat ook waardeer.. je de verwerking alleen moet doen! en dat vond ik verscrikkelijk moeilijk. Er is mij vaak gezegd dat ik het moest accepteren en het een plek moest gaan geven. Hoe kon ik nou accepteren dat mijn moeder was overleden? Dat kon ik jaren lang gewoon totaal niet. Nu ben ik 30 jaar en mis haar nog steeds vreselijk erg. maar ik ben er mee leren omgaan, maar accepteren.. nee nog steeds niet.

Mijn vader was altijd al longpatient. Laatste jaren ging zijn gezondheid erg achteruit waardoor hij vorig jaar april/mei in het ziekenhuis kwam te liggen met een klaplong en dubbele longontsteking. na een week constateerden de dokteren dat mijn vader nog een ziekte bij zijn longen had gekregen.. ik ben de naam kwijt maar het houd in dat je longen een soort van verstenen. Dus de elastisiteit ing uit zijn longen en zal hierdoor door dus steeds minder zuurstof krijgen en ze gaven hem vanaf toen opeens ook nog maar 6 weken! WAT?!? 6 weken! een donderslag aan heldere hemel.. weer vervaagt de grond onder je voeten weg. Ik wil niet ook nu al mijn vader kwijt.. Dit kan niet waar zijn. Maar toch was het waar. Hij mocht per direct naar huis want ze konden toch niks meer voor hem doen en we zouden hem thuis samen zijn laatste deel van zijn leven moeten verzorgen en helpen. een bed in de woonkamer, er kwamen zuurstof apparaten en flessen, de wereld aan de medicatie om het allemaal zo ver als het kon wat aangenamer voor hem te maken, zijn natje en zijn droogje verzorgen en er kwam thuis zorg. mijn vader was eigenlijk in een korte tijd van een maand veranderd in een dood zieke man. ik heb veel tijd met mijn vader door gebracht, ik woonde immers ook bij hem dus kon hem overal bij helpen. Ik hb dit met heel veel liefde gedaan.
Ik sliep het weekend bij mijn vriend, had mijn vader savonds aan de telefoon, ik was in tranen en hij kalmeerde en suste mij zoals hij altijd deed. en we sloten af met we zien elkaar morgen weer! 

De volgende morgen belde mijn zus dat het slecht ging met papa, de dokter was langs geweest en hij had verhoging van medicatie gehad, het ging al weer een stuk beter en hoefde me geen zorgen te maken. ze zouden savonds nog even langs komen, dan zou ik ook weer thuis zijn.
Nog geen uur later belde mijn broer op dat mijn vader in zijn armen is overleden.

Dit is vandaag een jaar geleden. 

en tot de dag van vandaag heb ik er niet veel over gepraat etc. omdat ik niet bij het gevoel wil. Het doet te veel pijn en ik word een soort van gek bij het idee dat ik hem nooit meer zie of kan vast houden. nooit meer zijn armen om mij heen, nooit meer zijn grappen en grollen nooit meer zijn kalmeerende woorden, nooit meer die lieve mooie bijzondere vader om mij heen. Ik kan dit gevoel gewoon niet aan. Ik mis hem verschrikkelijk.

In het afgelopen verhaal zijn wij (mijn fam en ik) druk geweest met het opruimen van zijn huis, land en alle zaken. en is het huis van mijn ouder (ouderlijk huis van mij) verkocht. 

Ik ben 1 april moeder geworden van een gezonde mooie dochter.. wie ik graag aan ze had willen voorstellen.

Ik kan mijn gevoelens en tranen niet meer in bedwang houden daarom typ ik het nu van mij af en hoop ik hier een kleun beetje steun uit te halen.

 

Jalitha

 

Hartjes 0

Er zijn 4 reacties op dit bericht

#1

Beste Jalita,

Wat heb jij al veel moeten meemaken in je leven. Je beide ouders verloren voor je 30ste. Ik begrijp helemaal dat je dit niet kan accepteren. Een plek geven zeggen ze dan, wat moet je daar nou mee. Makkelijker gezegd dan gedaan. Het feit dat je moeder bent geworden maakt het allemaal extra moeilijk want met wie ter wereld wil je dit delen, met je ouders toch. Je heb alle reden om verdrietig of boos te zijn dat je dochter niet de opa en oma krijgt die ze verdiend en die jij haar zo had gegund. Dat jij je gevoelens en tranen niet meer in bedwang kan houden is dan ook helemaal niet raar hoor. Ik hoop dat je één goede band heb met je broer, dat kon ik uit je verhaal niet echt opmaken, want samen delen jullie je verleden en hopelijk hebben jullie steun aan elkaar in de toekomst.

Heel veel sterkte.

Loves 1
afbeelding van Dennis B
Licht bewolkt
#2
Ik wil je even sterkte wensen en mocht je een luisterend oor willen van een lotgenoot... Bericht me dan maar. Gr D
Loves 1
#3
Bedankt Elisa voor je bericht! Je (lieve) woorden komen binnen, je begrijpt me helemaal! m.v.g. Jalitha Velthuis
Loves 0
#4
Hey Dennis B, Bedankt voor je berichtje! en je aanbod! dit geldt ook voor jou. m.v.g. Jalitha Velthuis
Loves 0