afbeelding van lauraian
Licht bewolkt

Geen moeder, maar nu ook geen vader meer.

Hoi, Mijn naam is Laura en ben 29 jaar oud. Ik ben alleenstaande mama van mijn zoontje ian net 2 jaar geworden. Ik schrijf dit bericht omdat ik voor mijn gevoel in de zwaarste periode van mijn leven beland ben. Toen ik 5 was is mijn moeder overleden aan kanker, mijn vader was daarom ook mijn alles. Ik zei zo vaak: ik zou niet weten wat ik zonder papa zou moeten. Maar afgelopen april ging het helemaal mis... De nacht van eerste op tweede paasdag werd ik uit mijn bed gehaald om 4.30. " Lau we moeten naar het ziekenhuis het gaat slecht met pa" mijn eerste reactie was "hoezo het gaat slecht met pa?" Ik stapte uit bed trok gauw wat kleren aan en gooide wat water in mn gezicht. Toen ik beneden kwam zag ik dat mn oom en tante broer, schoonzus er allemaal waren. Toen schoot ik in paniek... Papa gaat toch niet dood? Weten we niet was het antwoord. Mijn oom en tante namen mn zoontje mee en ik ging met mn broers naar het ziekenhuis, we hebben geen woord gezegd onderweg en in het ziekenhuis in de lift. Totaal verdoofd. Toen kwamen we aan op de afdeling waar mn (stief)moeder op de gang ons opving. (Ik noem het liever geen stief maar in dit verhaal om het duidelijk te houden) Het eerste wat ik weer vroeg: papa gaat toch niet dood? En toen kwam het antwoord: jawel, papa gaat sterven. Ik zakte op de grond en begon te huilen, niet waar niet waar niet waar was het enige wat ik kon zeggen. Toen we de kamer van papa in liepen begon ik te hyperventileren... ik probeerde sterk te blijven voor papa maar mn wereld was compleet ingestort. 3 dagen later is hij om 22.23 overleden. Ik kan wel een boek schrijven over t moment dat ik hoorde dat ie ging overlijden tot na de crematie. Elke avond in bed speelt dezelfde film weer af in mijn hoofd. Overdag druk ik het verdriet onbewust weg, ik denk omdat het teveel pijn doet... de realiteit dat ik nu ook mn papa kwijt ben, mn maatje.. lieve opa van mijn zoontje. Ik wil het niet wegstoppen, want het moet er toch een keer uit, maar wat een enorm verdriet en gemis is dit.
Hartjes 0

Er zijn 2 reacties op dit bericht

afbeelding van Marie1981
Licht bewolkt
#1
Wat ontzettend verdrietig, Laura. Zo jong al geen ouders meer. Ik wens je heel veel sterkte. Ik zag op dit forum al enkele anderen die ook rond die leeftijd hun vader en/of moeder verloren zijn en die contact willen. Misschien iets voor jou? Ik ken het verdriet van het missen van je wortels, je ouders. Ik vind zelf troost in erover praten met anderen of gewoon verbonden zijn met anderen. Ook de gedachtes aan de momenten en de band die we samen hadden geven me troost. Die band voelt ook niet verbroken door de dood. Veel sterkte
Loves 0
mmols4088 Als enigst kind ben ik mijn ouders en vooral mijn lieve moeder kwijt geraakt sindsdien ook mij zelf kwijt .
afbeelding van mmols4088
Storm
mmols4088 Als enigst kind ben ik mijn ouders en vooral mijn lieve moeder kwijt geraakt sindsdien ook mij zelf kwijt .
#2
Lieve Laura Dit is inderdaad een dreun voor het leven , met ook net als ik die beide ouders kwijt is en niemand heeft om mijn enorme verdriet te verwerken ,hoe oud of jong we beiden zijn doet er niet toe en is ook totaal niet belangrijk Het enige wat telt is dat je de aller dierbaarste ter wereld bij je weg is en niemand dit kan opvangen of deze plaats kan innemen Ik heb dan ook iedere dag enorm verdriet en het intereseert me niks , wat andere daar van vinden omdat deze mijn ouders nooit zo goed kende als ik zelf Voel je verdriet en wil je huilen of praten , gewoon doen , en schaam je niet want dit overkomt iedereen . Mocht je er niet uitkomen , ga eens naar een rouw coach , deze zijn er gespecialiseerd in Vaak is er in een ziekenhuis een nazorg die nabestaanden kunnen bij staan . Sterkte laura ik leef met je mee .. mmols4088
Loves 0