afbeelding van Willow
Licht bewolkt

Er stond nog maar één ding op onze bucketlist

Mijn allerbeste maat, mijn opa ....al een bijna een jaar zonder hem. Als klein meisje was ik al een ongelofelijk opa’s kind die gedeeltelijk de vaderrol op zich nam. Zag je opa zag je mij en andersom. En nu niks meer....... Opa werd ouder maar onze band werd alleen maar sterker, hij was een vlotte man en sprong nog met mijn dochter op de trampoline. Toen mijn oma overleed heb ik met opa een Bucketlist gemaakt.....een tattoo op zijn 80ste, helicoptervlucht, andre rieu echt overal gingen we samen naartoe behalve het laatste puntje, naar de dolfijnen. Ik zorgde gedeeltelijk voor opa en afgelopen november kreeg ik een ogenschijnlijk grappig filmpje van mijn moeder dat opa raar aan het praten is, clown als hij was, was dat niets verrassends. Maar toch gingen de alarmbellen af. Opa had een herseninfarct....verdomme 82 is toch niet heel oud?! Na een pittig gesprek in het ziekenhuis over de behandeling wel of niet stonden de familie en ik lijnrecht tegenover elkaar....ik wilde elke behandeling en zij niet. Tot opa zijn veto gaf en geen polonaise meer wilde. Ik zei nog gekscherend “opa niet doodgaan waar ik bij ben want ik reanimeer toch”. Wonder boven wonder was opa een dag later alweer de oude en mocht naar huis. We pikte de draad weer op en waren kerstplannen aan het maken en speelde een potje skipbo. Tot die ene dag in december. Opa was niet helemaal lekker en had moeite met plassen, ik was die dag bij opa om hem te verzorgen en belde de huisarts welke zou langskomen. Toen de huisarts kwam viel opa weg, en kreeg ik de vraag. Moeten we gaan reanimeren? Alles in mijn lijf schreeuwde JA! Maar ik zei nee....... Die dag, die ooit zou komen heb ik mijn opa dood laten gaan. Is het mijn schuld? Nee zo voel ik het niet maar ik voel me wel verantwoordelijk en heb de keuze gemaakt waarvan ik dacht nooit voor te komen staan. Nu bijna een jaar later springt mijn dochter nogsteeds op de trampoline en dan denk ik och opaatje toch....was je nog maar even hier. Heb ik het wel goed gegaan? Voor de buitenwereld lach ik want ja, hoeveel verdriet kan je hebben om een opa, die is oud en zo werkt het leven nou eenmaal. Maar inwendig zit ik met een groot gat in mijn ziel en een last op mijn schouders die alleen maar zwaarder lijkt te worden. En wanneer ik het kan opbrengen om naar de dolfijnen te gaan, neem ik opa, het zij in een andere vorm gewoon mee.
Hartjes 0

Er is 1 reactie op dit bericht

afbeelding van Rikki
Licht bewolkt
#1
Je hebt met liefde voor hem gekozen. Liefde en kracht voor jou!
Loves 0