En dan heb je geen ouders meer

Nadat ik mijn moeder in 2013 heb verloren (ze kreeg in oktober 2012 een herseninfarct en overleed eind maart 2013 agv COPD) ben ik 18 januari 2020 ook mijn vader verloren. Het was 11 januari... mijn vader belde dat hij met zijn Scootmobiel was gevallen en pijn aan zijn ribben had. Pap was 84, dus meteen naar hem toe. Na onderzoeken bleek dat hij 4 gebroken ribben had. Ook pap had copd. Als je je ribben breekt doet hoesten erg veel pijn. Omdat pap niet hoestte liepen zijn longen vol en kreeg longontsteking erbij. Hij lag op de IC en had zò veel pijn. Hij kreeg lucht met positieve druk in de longen geperst. Als hij het masker niet op had kon hij even praten. Hij hield mijn hand vast, keek me zo angstig aan en zei: ik wil niet dood. We werden 18 januari naar het ziekenhuis geroepen met de mededeling dat het niet meer ging en ze hem palliatieve zorg gingen geven en de morfine hoger gingen zetten. En wij moesten hier toestemming voor geven. Hier worstel ik zo mee... pa die tegen me zegt dat ie niet dood wil en ik dan toestemming moet geven om de behandeling te stoppen. Precies een week na zijn ongeluk is hij overleden. Samen met mijn beide zoons heb ik de laatste verzorging gedaan. Dat was het laatste wat ik voor hem kon doen. Nu is het 24 september. Over 3 dagen is het mijn eerste verjaardag zonder hem. Ik zie er zo tegen op. Ik was altijd al papa’s kindje. Hij had nog zoveel plezier in het leven. Hij is het laatste waar ik aan denk als ik ga slapen en het eerste als ik wakker wordt. Ik mis hem zo verschrikkelijk. Het was een echte allemansvriend met een gouden hart. Soms gaat het redelijk goed maar ik kan zo maar in tranen uitbarsten bij een herinnering of gewoon een liedje op de radio. En dan hoor je wel eens... hij had een mooie leeftijd! Niemand wil zijn ouders missen. Maar voel me zo alleen hierin. Het gemis, de leegte... maar vooral de manier waarop. Hoe leer en kan ik hier mee omgaan.
Hartjes 0

Er zijn 4 reacties op dit bericht

afbeelding van Uiver
Licht bewolkt
#1
Beste house of bulls gecondoleerd met dit verlies ik heb het zelfde meegemaakt als jij in het ziekenhuis mijn moeder had ook COPD en lag in het ziekenhuis voor een darmoperatie maar bijgekomen uit de operatie ging het redelijk,heb haar avonds nog gesproken op de IC. Maar ochtends belde de chirurg dat de operatie goed verlopen was nog geen uur later belde een andere arts dat het helemaal niet goed gaat met ma hij had er al een longarts en een internist bijgehaald ze konden de longen niet meer goed krijgen of ik naar het ziekenhuis wou komen want COPD en narcose gaat niet goed samen. In het ziekenhuis gekomen ging het alleen maar achteruit dokters probeerden er nog alles aan te doen. Toen kwam de ze palliative zorg gingen geven om verder lijden te voorkomen wij moesten hier toestemming voor geven ik kon het zelf niet mijn moeder haar broer heeft de toestemming verleend en ik ben er in meegegaan,ik heb het hier verschrikkelijk moeilijk mee gehad. Ik was heel close met haar,en dan komt nachs het telefoontje dat ze vredig is ingeslapen dan zakt de grond onder je vandaan,dan moet je alles gaan regelen de eerste 2 weken leef je op adreline maar dan komt de man met de hamer als alles weer rustig word om je heen last van huilbuien ik liep met de gedachte om me zelf wat aan te doen het gemis werd steeds erger om kort te gaan ik heb hulp gezocht de dokter heeft mij medicijnen voor geschreven om rustig te worden en phygische hulp aangeboden, heb dit met beide handen aangepakt anders had het verkeerd gegaan ,het gaat nu weer redelijk.maar het gemis blijft ik hield zielsveel van haar. Mijn advies is als het niet meer gaat zoek naar hulp praat er over met een onafhankelijk iemand maak een wandeling om het hoofd leeg te maken en schrijf dingen van je af dit helpt echt en blijf de mooie herrinneringen koesteren met je vader. Nogmaals sterkte met dit verlies UIVER
Loves 1
#2
Dank je wel Uiver. Ik weet niet zo goed een reactie te geven. Ik heb al aan de temazepam gezeten, maar dat lost ook niks op. Ik zit eraan te denken om nog eens naar het ziekenhuis te gaan voor een gesprek. En ik zou heel graag het dossier willen ontvangen.. Mijn vader is ook heel vredig ingeslapen met alle kinderen en kleinkinderen om zich heen. Ik weet dat ik hem een hoop ellende heb bespaard maar mijn hoofd denkt ook... Hij wilde. niet dood. Ik heb alles geregeld voor zijn uit sweet en was idd erg sterk. Maar tijdens het leeg halen van zijn woning begon het. Niet kunnen slapen. Gewoon echt een schuldgevoel hebben.
Loves 1
afbeelding van Uiver
Licht bewolkt
#3
Beste House of Bulls ik heb ook een gesprek met de dokter gehad hij belde de volgende dag zelf om alles uit te leggen wat er gebeurd was in mijn hoofd denk ik heb ik er wel goed aangedaan de dokter zei dit was onvermijdelijk. om verder lijden te voorkomen.. Na het leeghalen van haar appartement begon bij mij ook de ellende en ook een schuldgevoel.Het allerbeste en bedankt voor je reactie met vriedelijke groet UIVER
Loves 0
#4
Beste House of Bulls, Mijn vader was 63 toen hij overleed en dan ben ik stiekem een beetje jaloers op een leeftijd van 84 jaar, dus vanuit mijn perspectief snap ik de eerste reactie van mensen als ze over zijn leeftijd beginnen. Maar ik ben er ook wel achter gekomen dat leeftijd niet uit maakt, het verlies en het gemis is even erg! Jouw gevoelens zijn herkenbaar. De plotselingen huilbuien bijvoorbeeld. Elke dag ben ik druk in mijn hoofd. Had ik hem nog maar een x gebeld, had ik maar wat vaker gezegd dat hij onmisbaar was. Schuld kende ik dus ook. Ik heb hem een week voor overlijden niet meer gesproken, daar heb ik het erg moeilijk mee gehad. Ik ben alles van mij af aan het schrijven, ik schrijf ook een dagboek aan mijn vader. Daar heb ik precies beschreven hoe hij is overleden, hoe hij naar het crematorium is gebracht. Eerst schreef ik er elke dag in, meerdere pagina's. Nu (bijna 4mnd verder na overlijden) schrijf ik elke 2wk een verhaaltje. Ik beschrijf hoe ik mij voel, wat er allemaal is gebeurd. Het helpt mij mijn hoofd leeg te maken. Ik was ook echt een vaderskindje.. ik kon elke dag uren met hem bellen. We waren altijd op pad samen. Als ik aan die tijd terugdenk overheerst het verdriet. Ik probeer er nu niet teveel meer bij stil te staan wat ik mis, dat helpt mij niet vooruit.
Loves 0