Hortensia Ik ben vrijgezel van 51 jaar. Heb jarenlang mantelzorg gedaan bij mijn ouders. Moeder is 4 weken geleden overleden, aan o.a. kanker
afbeelding van Hortensia
Storm
Hortensia Ik ben vrijgezel van 51 jaar. Heb jarenlang mantelzorg gedaan bij mijn ouders. Moeder is 4 weken geleden overleden, aan o.a. kanker

Eenzaam zijn, dat doet pijn

Hallo, het is nu bijna 11 weken geleden dat mijn moeder is overleden.  Met de familie was er onderling altijd al een gespannen relatie. Nu helemaal.  Ik zit nu praktisch de hele weekenden in stilte met mijn vader en de anderen laten zich niet zien. Ik probeer er iedere keer weer wat van te maken. Maar met pijn tussen de ribben. Ik voel me zo eenzaam.  Wst ik ook aan de familie vraag, ze laten me alleen worstelen.  Af en toe komen er fragmenten in mij op van de tijd dat ma ziek in bed lag. Ik durf er niet te lang aan te denken,  bang wat helemaal vast kom te zitten en er alleen niet meer uitkom. Ik kan door de vakantie tijd nog steeds niet fe geschikte hulp vinden. Dit moest ik even delen. 

Hartjes 0

Er zijn 5 reacties op dit bericht

#1

Beste Hortensia,

Als vrijgezel heb je een speciale hechting met je ouders. Vooral ook omdat je voor moeder intensief gezorgd hebt. Het verlies van moeder is niet anders dan een diepe separatiepijn. Dat je dat niet durft toe te staan, is heel begrijpelijk. Stel je voor dat je meegenomen wordt in een diep gevoel van verdriet en eenzaamheid. Het is dan ook beter om afleiding te zoeken, dingen te doen die je fijn vindt en je wellicht te richten op de toekomst. Daarmee ontstaat ook de kracht om die diepe gevoelens van rouw op een later moment wel toe te staan. Het is juist de beweging tussen het richten op je toekomst en het toelaten van je verdriet die je verder helpt. Je eigen rouwproces is zwaar en daarnaast heb je ook nog de rouwzorg voor je vader. De familie is daarbij niet steunend. Nee ze geven je eerder spanning. Het is daarom belangrijk om te zoeken naar vrienden waar je je verhaal kwijt kunt, die echt naar je luisteren, waar je je gezien voelt.  Ik wens je veel sterkte.

Hartegroet

Rodenburg 

Loves 1
Hortensia Ik ben vrijgezel van 51 jaar. Heb jarenlang mantelzorg gedaan bij mijn ouders. Moeder is 4 weken geleden overleden, aan o.a. kanker
afbeelding van Hortensia
Storm
Hortensia Ik ben vrijgezel van 51 jaar. Heb jarenlang mantelzorg gedaan bij mijn ouders. Moeder is 4 weken geleden overleden, aan o.a. kanker
#2

Klopt Rodenburg wat je schrijft, ik had met mijn moeder en nu met mijn vader een speciale band. Wat dan weer moeilijk maakt om dat met de omgeving te delen. Ik zou wenzen dat ik meer mensen ken die op oudere leeftijd hun ouder (-s) moeten loslaten aan de dood. Ik voel me eenzaam in mijn omgeving, vol met getrouwde stellen. Al jarenlang heb ik mijn aandacht gericht, eerst op mijn zieke vriendin - die 3 jaar geleden is overleden en toen kwamen al steeds meer de zorgtaken voor mijn moeder en nu voor mijn vader. Daardoor is mijn sociale netwerk beperkt. Ik heb eens gekeken naar lotgenoten groepen, maar die zijn in mijn woon omgeving helaas niet te vinden (of ik kijk niet goed). Ik vind het alleen doen moeilijk en mis nu echt mijn moeder 

Loves 0
#3

Dag Hortensia,

eerst gecondoleerd met jouw verlies van je moeder. Ik herken heel veel in jouw verhaal. Ik ben ook mantelzorger geweest van mijn moeder. We woonden ook samen (ik ben ook vrijgezel dus kon makkelijk). Mijn broers vonden dat allemaal wel zo makkelijk, hadden er verder geen omkijken naar. Ik ben tot het laatste moment bij haar geweest en ben daar erg dankbaar voor. Na het overlijden stond ik er ook zo goed als alleen voor. Mijn broers lieten mij alles regelen. Let wel, ik deed dat met alle liefde hoor, maar een beetje hulp was wel prettig geweest. Maar daar hoefde ik niet op te rekenen. Heb me daar vrij snel bij neergelegd. Na de crematie begon het rouwen volledig in te zetten. Mijn moeder is op 13-05-2019 j.l. overleden en de eerste twee maanden waren echt een hel. Maar ik heb vroeg hulp gezocht bij het bedrijfsmaatschappelijk werk en een psycholoog. Daar kon ik mijn verhaal doen en alles kwijt wat me dwars zat. Heb veel steun aan collega's en buren gehad die mij er ook doorheen hielpen. Maar de pijn, de pijn zal je zelf een plekje moeten geven. En dat is zwaar. Het gemis is enorm. Het schuldgevoel in het begin was enorm. Had ik maar dit en had ik maar dat gedaan. Maar zoals de psycholoog zei..... als je dat alles had gedaan was de uitkomst dan anders geweest. En dat antwoord was nee. Ze was ziek en het lichaam was op. Ik heb haar de afgelopen jaren naar alle doktersbezoeken en ziekenhuizen gebracht (en dat waren er een hoop). Iedere afspraak ging ik mee. En met liefde. Dus ik kwam er achter dat ik alles gedaan had wat ik kon en het schuldgevoel kon ik wegezetten. Blijft over het pure verdriet. En dat hakt er bijzonder hard in af en toe. Maar dat is onderdeel van de rouw. En rouwen wil zeggen dat je om iemand gegeven hebt. En dat is ook mooi. Het is een onderdeel dat je gewoon zal moeten ondergaan. Ik ben nu zo ver dat ik kan zeggen dat als er een pilletje was dat de rouw in 1 keer weg zou nemen ik deze niet neem. Want met het verdriet en rouwen geef je aan dat die persoon speciaal voor jou was en heel veel voor je betekend heeft. Maar zwaar blijft het. En dat kan niemand helaas voor je verzachten. Ik hoop dat je er op een goede manier mee om kunt gaan en besef dat het allemaal heel erg recent is. Geef het de tijd en neem die tijd ook. Het werd al gezegd, maar vergeet jezelf niet. Doe ook een dagje iets wat je leuk vind. Het verdriet komt de dag er na wel, dat zeker.

groetjes,

Ronald

Loves 1
Hortensia Ik ben vrijgezel van 51 jaar. Heb jarenlang mantelzorg gedaan bij mijn ouders. Moeder is 4 weken geleden overleden, aan o.a. kanker
afbeelding van Hortensia
Storm
Hortensia Ik ben vrijgezel van 51 jaar. Heb jarenlang mantelzorg gedaan bij mijn ouders. Moeder is 4 weken geleden overleden, aan o.a. kanker
#4
Rodenburg schreef op Vrijdag 23 augustus 2019 10:17
Beste Hortensia,

Als vrijgezel heb je een speciale hechting met je ouders. Vooral ook omdat je voor moeder intensief gezorgd hebt. Het verlies van moeder is niet anders dan een diepe separatiepijn. Dat je dat niet durft toe te staan, is heel begrijpelijk. Stel je voor dat je meegenomen wordt in een diep gevoel van verdriet en eenzaamheid. Het is dan ook beter om afleiding te zoeken, dingen te doen die je fijn vindt en je wellicht te richten op de toekomst. Daarmee ontstaat ook de kracht om die diepe gevoelens van rouw op een later moment wel toe te staan. Het is juist de beweging tussen het richten op je toekomst en het toelaten van je verdriet die je verder helpt. Je eigen rouwproces is zwaar en daarnaast heb je ook nog de rouwzorg voor je vader. De familie is daarbij niet steunend. Nee ze geven je eerder spanning. Het is daarom belangrijk om te zoeken naar vrienden waar je je verhaal kwijt kunt, die echt naar je luisteren, waar je je gezien voelt.  Ik wens je veel sterkte.

Hartegroet

Rodenburg

Bedankt rodenburg, mooi geschreven.  

Gisteren is de familie bij elkaar geweest voor een verjaardag. Ik ben niet geweest.. ik kon het niet. Alles wat ik doe, doe ik in hun ogen fout. Twee zussen praten niet met mij, maar over mij. En ze hebben een rijke fantasie. Zo wilde ik al heel lang een hondje. Dat kon niet ivm zorgen voor mij nu overleden vriendin en direct daar achteraan ziekte van mijn moeder. Nu heb ik er eentje aangeschaft.  Een lief ding. Mijn vader vind hem geweldig. In goed overleg is dat hondje nu veel bij mijn vader, omdat hij zoveel alleen zit. Die zussen zeggen nu: ze wil een hondje en ze dumpt deze bij vader. Alles is negatief . Ze vragen niet gewoon of er een reden ergens achter zit. 

De zorg van mijn oude vader ligt praktisch alleen bij mij. Ik heb een mantelzorgagenda aangemaakt. Iedereen zou dus kunnen zien, hoe vaak pa alleen zit (wij zijn met ons zevenen en heel veel.volwassen kleinkinderen),  bijna niemand heeft die app geïnstalleerd.  en ze laten mij praktisch alle weekenden alleen met pa. Dit is emotioneel zo zwaar. En alle avonden zijn maaltijden warm maken, maar ook hiervoor geen hulp ...

Ik wil zo open en transparant mogelijk over komen. Niets helpt! (Ik bewaar zelfs alle kassabonnetjes van de boodschappen van mijn vader, stel dat ze daar weer wat over te zeuren hebben)  En dan maar klagen dat ik alles alleen wil doen..sinds mijn moeder zichtbaar ziek werd heb ik gevraagd / geroepen/ geschreeuwd  om hun hulp ... zij  wilde me niet horen. Zij hadden hun gezin,  hun druktes / de afstand .. Ik ben nu gewoon gesloopt. En dan moet ik pa ook opvangen met zijn verdriet en praktische vragen ed. En juist ja, dan ben je alleen! 

Bezoek dat bij hem komt, dat zijn mijn kennissen. Ik heb hen gevraagd om zo nu en dan te komen om mij wat te ontlasten.

Ik vind het leven niet meer leuk. Ik had een sterke band met mijn moeder. O wat mis ik.haar zo ....... ik weet nu wat eenzaamheid betekent. Van mij hoeft het leven zo niet meer. 

 

Loves 0
#5

Beste Hortensia,

Je staat er alleen voor. Je hebt om hulp geschreeuwd maar je zussen laten je in de steek. Je wordt niet gezien, niet gekend. Je voelt je in de steek gelaten en je kunt er niet meer tegen op. De zwaarte van de verantwoordelijkheid voor pa, het verdriet om moeder en het diepe gevoel van afgewezen te worden door je zussen,  sloopt je. Je doet zo je best maar het is net alsof anderen dat niet zien. Het leven kan dan te zwaar worden om door te leven. En toch, en toch doe je de zorg voor vader en destijds ook voor moeder niet voor je zussen, niet voor anderen die er van alles van vinden maar je doet het vanuit een diep gevoel van betrokkenheid en zorg voor die jou dierbaar zijn. Ik weet zeker dat moeder en ook je vader dat hebben gezien en de liefde en hartelijkheid van jou hebben ervaren. Dat is mooi en van betekenis. Daar kun je je aan optrekken. Het gaat er niet om wat anderen van jouw zorgzaamheid vinden maar eerder dat je vertrouwen hebt in jezelf dat je het goede doet. En ja, dat is o zo moielijk. Maar als ik je bericht lees, heb je kennisen/vrienden die je steunen. Misschien kunnen die iets van je zwaarte overnemen, van je afnemen. Het zou mooi zijn als je, naast je emotionele belasting,  iets kunt overdragen van je zorgtaak aan anderen.

Ik wens je veel zelfvertrouwen toe.

Harte groet,

Rodenburg  

Loves 1