De liefste papa van de hemel,de lucht en de aarde is er niet meer

Mijn lieve vader van net 60 jaar is er niet meer en dit doet zo vreselijk veel pijn dat ik me er letterlijk ziek van voel.Hij komt vrijdag 15 februari j.l. met een griepje thuis en maandag wordt ie per ambulance met spoed naar t ziekenhuis gebracht en we hebben hem nooit meer gesproken. Hij bleek een longontsteking te hebben met de uitbraak van een pneumokokken bacterie die ook nog eens in zijn longen was gaan zitten maar ook in zijn bloed en hem binnen een paar uur tijd letterlijk doodziek maakte. Hij balanceerde op het randje want zn longen werden letterlijk verteerd en zijn lever en nieren lagen stil. Na 2 weken kunstmatige coma wilden de artsen hem wakker maken en dat gebeurde niet. Mijn vader had een hersenbeschadiging gekregen en zou zooit meer thuis kunnen komen als hij die schade van de bacterie al zou overleven. Hij is in totaal 5 weken aan het vechten geweest en toen viel de eindbeslissing, er  was geen hoop meer en we moesten hem laten gaan. Opluchting voor hem maar wat een intens verdriet hebben wij die achterblijven. Er zit een gat in mijn ziel en ik ben boos op de hele wereld Ik begrijp het gewoon niet waarom hij, waarom nu al, waarom zo? Allemaal vragen waar we nooit antwoord op zullen krijgen. Ik voel me leeg en verslagen!

 

Hartjes 1

Er zijn 8 reacties op dit bericht

#1

Hallo,

Misschien een ongebruikelijke vraag, maar ik denk dat ik niet de enige be Dus daarom stel ik hem maar gewoon.

Wameneer zou jij naar een rouwverwerkingstherapeut gaan ook als je verlies al wat langer geleden is?

ik vraag het mezelf namelijk af of ik nog hulp nodig heb en ben benieuwd wat jullie ervaring/mening is?

groetjes,

Heleen

 

Loves 0
#2

hallo...mijn vader is 23 mei 2014 op 58jarige leeftijd overleden..wat een pijn wat een gemis wat een verdriet...hy had kanker in zn hoofd..longen,bynieren,lever...maar overleden aan een urineweginfectie..binnen n dag...im was van de 8 kinderen de enige die op tijd was..met mn moeder...wat vreselijk als iemand zn laaste adem uitblaast...ik ben niet boos maar alleen verdrietig..ik geloof ook in God dus dat is wel waar ik de kracht van krijg om door te gaan want anders??!! mn dochter van 4 was zoo dol op m...

smiley cry wel fijn om niet alleen te zijn in dit verdriet al is het niet fijn maar jullie begrijpen my..

 

groetjes Gerlinda

Loves 1
#3

Ik herken dit maar al te goed. Mijn vader is 11 weken geleden plotseling overleden op 70 jarige leeftijd. Hij was in januari al gestopt met roken en moet klachten hebben gehad, maar hij ging nooit naar een dokter en klagen deed hij nooit. Een man van 70 die nog volop in het leven stond en altijd bezig was in zijn moestuin. Elke zaterdagmiddag ging hij krulbollen en zo ook die zaterdagmiddag 11 weken geleden 13 april. Hij was s'morgens al niet lekker, maar toch gaan en niet klagen verder. S'avonds is hij ontzettend beginnen hoesten en omdat mijn moeder zo ongerust was heeft ze mijn zus gebeld en die is gekomen en heeft 112 gebeld. Mensen van de alarmcentrale die vroegen of ze mijn pa konden spreken en dat kon hij en zo dachten ze dat hij een longonsteking had en zijn met gepaste spoed gekomen. Toen ze binnen waren hebben ze omdat hij het zo benauwd had hem beneveld en op dat moment zei hij tegen mijn moeder..' het is gebeurd'! Toen is hij paniek geraakt en terwijl ze hem op de brancard leggen word hij onwel en word er een ambulance met spoed opgeroepen en word hij gereanimeerd en met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Hij is niet meer bijgekomen en overleden, zomaar plotseling weg en niets meer kunnen zeggen en geen afscheid kunnen nemen en wat doet dit een ontzettende pijn. Ik ben boos op iedereen en waarom lachen die mensen allemaal en waarom doen ze leuke dingen? Mijn vader leeft niet meer en kan niet meer de vogels horen zingen, kan niet meer lachen, zijn biertje drinken, zijn sigaretje roken..enz. Dus Sassie, ik weet precies hoe jij je nu voeltsmiley cry

Loves 1
#4

Ook ik ben mijn vader vorige maand verloren. Mijn vader is overleden aan kanker. en ja ook ik ben boos op alles hij was pas 69 veel te jong. Voor de zomer vakantie kregen we te horen dat hij maagkanker had. Maar hij had op dat moment nog geen klachten. Maar er was niets meer aan te doen zei de oncoloog. Alleen chemo om de klachten te verminderen maar die had hij toen nog niet dus nog geen chemo. We hebben gelukkig een hele leuke zomervakantie gehad. Maar toen kwamen de klachten en toen ging het echt heel snel. Toch maar aan de chemo maar die heeft niets gedaan. Hij ging zo snel achteruit dat was niet te bevatten. We zijn er allemaal bij geweest toen hij overleed. Ik weet niet of jullie geloven maar ik put veel kracht uit het geloof en ben er van overtuegd dat hij nu bij god is. We hebben alles nog kunne zeggen wat we wilde zeggen en hij is echt heel rustig heen gegaan. toen we na zijn overleiden in een kamertje ernaast zaten kwam er een zonnestraal precies op mijn moeder te staan een teken van boven voor ons. Hij is veilig en hoeft geen pijn meer te hebben. Maar het gemis is vreselijk. En met deze dagen extra moeilijk. Ik leef met jullie mee en weet Jammer genoeg wat is het Is. 

Loves 1
#5

Ik ben mijn vader afgelopen april op 40 jarige leeftijd verloren.

dat is pas veel ste vroeg. Sterkte.

Loves 1
afbeelding van Loti
Bewolkt
#6

Mitchell ik begrijp je reactie, maar 69 is ook veel te vroeg.

Mijn vader is op 27 maart 2014, dus precies een maand geleden ook op 69 jarige leeftijd overleden.

Ik geloof dat afhankelijk van je leeftijd, je vader telkens een iets andere rol vervult. Op jonge leeftijd heeft je vader voornamelijk een gezinsrol en is  bijvoorbeeld het gemis dagelijks voelbaar door de stoel die leeg is aan tafel, etc. Ik ben nu een dertiger en woon samen (dus niet meer bij mijn ouders) en mijn vader was voortaan meer een deel van het oude  'thuis'-gevoel, mijn beste vriend, degene waarvoor ik groot respect heb en nog altijd waren wij 2 handen op 1 buik. Hij was door zijn pensioen niet meer de hardwerkende vader, maar kon hij zijn wie hij was  als persoon.  Je kunt dan veel duidelijker zien hoeveel je eigenlijk op elkaar lijkt, omdat de dagelijkse beslommeringen niet overheersen. De band wordt daardoor alleen maar sterker met de persoon die hij werkelijk is.

Sassie, Biank, Denver en Mitchell veel sterkte met alles en bedankt voor het delen van jullie verhaal.

groet, Loti

Loves 1
Anna82 Intens verdrietig om het verlies van mijn vader
afbeelding van Anna82
Bewolkt
Anna82 Intens verdrietig om het verlies van mijn vader
#7

Hallo allemaal, ik heb jullie stukken gelezen en vraag me af hoe het nu met jullie gaat? Is het waar dat tijd wonden heelt? Hebben jullie het enigszins een plekje kunnen geven? Mijn vader is 12 apr 2016 overleden na een lange lijdensweg. Ik kan het gewoon niet accepteren en blijf tegen beter weten in hopen dat ik mijn vader weer zal zien. Mijn dochters en ik kwamen dagelijks bij hem op bezoek. Mijn broertje en ik hebben mijn vader verzorgd. Ik heb het er vreselijk moeilijk mee. Ben benieuwd hoe het nu met jullie gaat. 

Loves 1
hhshss GRIEF CHANGES SHAPE BUT IT NEVER ENDS
afbeelding van hhshss
Storm
hhshss GRIEF CHANGES SHAPE BUT IT NEVER ENDS
#8

Grappig dat er opmerkingen worden gemaakt dat 40 jaar pas echt te vroeg is. Ik kan een ding vertellen en dat geldt ook niet voor iedereen...maar gaan we met leeftijden gooien als het gaat om rouwen ...in die zin van elkaar aftroeven wiens pijn groter is ...of wie pas echt jong is als hij sterft als vader van kind(eren) 

wist ik niet dat we dat deden Mitchell??

Loves 0