Licht bewolkt

Covid19 werd paps dood

Lieve mensen, Mijn vader is op zijn 54e officieel gediagnosticeerd met dementie, nadat we al een aantal jaar vermoedens hadden. Op zijn 60e ging het niet meer thuis, en er kwam een plek vrij in het tehuis waar hij had gezegd heen te willen. Pap en ik waren alles samen, mijn bijbaantje was waar hij werkte, we deden zoveel mogelijk samen. Maar dat ging niet meer, en nu hij daar woonde helemaal niet meer. Hij werd onzeker, bang, als hij weg was van zijn afdeling. 10 jaar lang was mijn vader er nog wel en ook weer niet. We hebben samen veel gelachen maar ook veel gehuild. Het was zo frustrerend voor hem. Soms herkende hij mij niet, mijn nichtje lijkt namelijk veel op mij op die leeftijd, dus hij recht vaak der zij Victoria was. Zij trots, ik enigszins verdrietig en trots. Maar meestal kwam er toch altijd wel weer een herkenning tijdens een bezoek. Na de 1e lockdown vorig jaar wist hij helemaal niet meer wie ik was. 3 maanden je vader niet kunnen zien, of spreken. Bellen en dus ook beeld bellen ging al heel lang niet meer. Het verwarde hem, maakte hem van slag, wat altijd resulteerde in een achteruitgang. Vanaf 13 maart 2020 zag ik alleen ons gezin, mam, mijn zus, zwager en nichtje. Wij wilde geen risico voor hem vormen. En hebben er alles aan gedaan heb niet te besmetten. Hoewel ik al heel niet meer in de buurt woonde, besloot ik na de 1e lockdown, sowieso 1 vaste dag en tijd te gaan. Waar mijn werkgever voor open stond, ik mocht altijd die middag weg (werkte wel al sinds 10 maart vanuit huis) In de hoop, op sowieso die vaste dag te gaan, dat hij mij weer zou gaan herkennen. Na ook vele malen een aantal weken niet te kunnen gaan omdat het tehuis dicht ging ivm bewoners die getest werden. Rond begin november begon hij mij af en toe weer zijn dochter te noemen. Super super fijn. Inmiddels al bijna 10 jaar daar wonend, en al ruim 16 jaar officieel gediagnosticeerd, was hij nog wel ijzersterk. Hoewel zijn geest hem in de steek liet feed zijn lichaam dat niet. 1 december, ik voelde dat er iets mis was. Hij was aan het hoesten. Op de vraag of hij getest ging of kon worden kreeg ik een "Nee, Ron hoest wel vaker zo" Ik ken mijn vader, dat is dus niet zo. Ik heb die middag, samen met mam, een hele fijne middag bij mijn vader gehad. Hij was voor zijn doen rustig, we hebben stiekem geknuffeld, ik heb zijn nagels geknipt en we hebben gelachen. Hij sloot die middag af met "Victoria je bent altijd zo'n super lieve dochter voor mij" 2 december ochtend, we werden gebeld, hij ging toch getest worden. Begin van de avond, uitslag nog niet binnen, maar hij hing helaas al aan zuurstof. Die avond kregen we de uitslag dat pap positief getest was. De arts, die de beslissende factor is, gaf toestemming om gewoon bij pap te zijn. Hij vroeg namelijk veel om ons. Helaas verbood de afdelingsmanager dat. 6 december moesten mam en ik ons laten testen, 5 dagen na het laatste contact moment. Gelukkig negatief. Toen we thuis kwamen ging de telefoon. De arts vertelde ons dat pap dit niet ging overleven. Arts was verbaasd en boos dat we niet bij hem mochten en ging wederom met de manager praten. 7 december in de avond werd mam gebeld dat ze met spoed moest komen. Mijn zus en ik mochten niet, maar ik ben de auto ingestapt, heb mijn zus opgehaald en we zijn die kant opgereden. Alle scenario's in ons hoofd, want hoe kom je een gesloten tehuis in. Gelukkig was de nacht verpleging het er niet mee eens, en had vernomen dat wij onderweg waren, zij stond ons op te wachten. Vervolgens helemaal gekleed in beschermende pak mochten we naar binnen. Pap was helaas al een aantal dagen niet meer bij bewustzijn. Toch hadden we die maandag avond alle 3 het gevoel dat hij wist dat wij er waren. Veel strijd de dagen erna met de afdelingsmanager, mijn zus en ik mochten maar een uur per dag bij pap. Gelukkig lieten alle verplegers ons meerdere malen per dag toe. 9 december, gesprek met de arts. Het was een kwestie van uren tot max een paar dagen. Pap had zoveel pijn, woog nog maar 35 kg, dit wilde we niet voor hem. Maar zijn lichaam, zijn hart, wilde niet opgeven. Inmiddels waren wij ook kapot, maar dat was niet belangrijk. Ik was die avond en nacht met mam bij pap, verpleging zei toen ik weg ging dat ik hier goed over na moest denken. Ze was overtuigd dat hij de nacht niet ging halen. Ik gaf aan dat we dat al dagen hoorde, en dat ik erin geloof dat als pap die nacht toch zou overlijden, dat dat zijn moment was. Ik geloof erin dat iemand zijn eigen moment kiest. 10 december om 7 uur m'n zus opgehaald, uurtje gereden, 8:30 waren we in het tehuis. De arts kwam direct met ons praten. Zelfde verhaal als de dag ervoor. Op onze vraag of hij in leven werd gehouden door de zuurstof was het antwoord ja. De zuurstof toediening zorgde voor verlenging. En zorgde ervoor dat hij niet zo snel zou stikken. Na goed overleg hebben we die ochtend langzaam het zuurstof afgebouwd. Dat ging goed. Zijn ademhaling bleef hetzelfde, wat helaas heel slecht was. In overleg heeft de arts het toen helemaal uitgezet, hij gaf aan dat het nu een kwestie was van een halve dag tot een dag. Hij gaf aan dat als pap stikte, ik het apparaat en masker direct weer aan moest zetten. Ik zat er naast namelijk. De arts ging weg, zijn ronde doen. Pap was namelijk van zijn afdeling wel de 1e poettief getestte, maar er was wel al 2 weken duren uitbraak gaande in het tehuis. En inmiddels waren van de 18 patiƫnten van paps afdeling alle 18 positief. Vele gelukkig alleen een snotneus De arts verliet de kamer en nog geen 2 minuten later zag ik pap verkleuren, ik keek mijn zus aan en zij zag het zelfde. Daarna zei mam het ook. Hij stopte daarna met ademhalen, maar nog geen minuut later hapte hij nog 1 keer naar lucht. We wisten dat dit het laatste beetje was. Niet een halve dag tot een dag later, maar 15 minuten later was pap rustig in geslapen met zijn 3 meiden bij hem. Mijn zus ging de arts halen. Ik hoorde hem op de gang zeggen "Nee, nu al? Dat kan niet.. gecondoleerd" Hij kwam direct de kamer in, en wist helaas dat we er niet naast zaten. Toch officieel moeten controleren, condoleerde hij ons daarna. Pap snapte niet waarom we er met mondkapjes waren, waarom we niet in de woonkamer mochten zitten, waarom veel niet meer mocht. Hij was bang, snapte er niets van. Elke keer zei hij dat we direct naar huis moesten en alleen naar buiten mochten om hem op te zoeken. Een jaar lang hebben wij ons best gedaan om hem niet te besmetten. En dan wordt hij toch door iemand anders aangestoken. Gemengde gevoelens, ik ben totaal geen boos persoon, maar nu nog, 3 maanden later, ben ik regelmatig heel boos, waarom moest een verpleger of andere bezoeker hem nou aansteken. We hebben dankzij onze uitvaartverzorger een hele mooie uitvaart gehad. Helaas kon onze familie uit Engeland niet bij de uitvaart zijn, zo oneerlijk. Wel hebben we een livestream voor hun geregeld. Waar ze "erg blij" mee waren. Ik mis pap enorm, mijn maatje, de man die mij nooit pijn deed. Hoewel hij 70 is geworden, veel te jong. Had hij al sinds zijn 56e ongeveer geen "normaal" leven meer... We konden als gezin niet de dingen doen die we verdiende. Ik weet nog steeds niet hoe ik me voel, soms bang dat mam me ook opeens verlaat. Zelfs opmerkingen gehad dat ik al 15 jaar afscheid van pap heb genomen. Dus dat het verlies wel mee moet vallen, en daardoor makkelijker is.. Maar zoals Eric, onze uitvaartverzorger zei, juist omdat je al 15 jaar elke keer afscheid nam, is het nu nog moeilijker, niet makkelijker. En ik ben bang dat ik hem gelijk moet geven. Sorry voor het lange misschien warrige verhaal..
Hartjes 0

Er is 1 reactie op dit bericht

afbeelding van Lizo
Zonnig
#1
Ach jeej . Wat n heftig verhaal . En dan overleden aan die rot Corona . Leuke foto!!
Loves 0