Bewolkt

Beide ouders zijn 6 dagen na elkaar overleden

Mijn ouders zijn na hun pensioen in 2015 vergoed terug gegaan naar hun geboorteland Turkije. Mijn vader wilde altijd al terug. Kwam in 1973 naar Nederland voor een beter bestaan. In 1975 heeft hij gezorgd dat ook mijn moeder twee oudere broers en ik naar Nederland kon komen. Hij was kostwinner en heeft als schilder en schoonmaker bij verschillende bedrijven gewerkt. Hij was een harde werker en mijn moeder was thuis. In 1982 werd mijn zusje geboren, nu waren we met z'n zessen. Voor mijn vader kwam zijn droom uit, terug gaan voorgoed naar zijn eigen land. Mijn moeder vond het in het begin erg moeilijk ook omdat zij ons en de kleinkinderen miste. Maar wij gingen elk jaar op bezoek.... Tot 2020! We hadden al de zomervakantie geboekt, maar door de uitbraak van de Pademie besloten we onze vakantie te annuleren. Mijn vader zei nog, ik keek zo uit naar jullie en om de kinderen te zien maar ik vind het geen goed idee dat jullie komen. Stel je voor dat jullie ziek worden. Zo gezegd hebben we onze reis afgezegd. Tot dat we donderdag 20 augustus een telefoontje kregen dat mijn beide ouders opgenomen waren in het ziekenhuis met verkoudheidsklachten. De zelfde dag nog met mijn vader gesproken aan de telefoon. Hij drukte mij op het hart dat het echt alleen maar om een verkoudheidje ging. En dat hij maandag erop echt wel thuis zou zijn. Vrijdag 21ste zouden ze de uitslag krijgen van de coronatest. Vrijdagochtend kregen we inderdaad het slechte nieuws dat mijn beide ouders de coronavirus hadden opgelopen. Ze waren juist zo voorzichtig omdat ze 73 waren en beiden suikerpatiënt zijn en allerlei ouderdomskwalen hadden. Zaterdag 22 augustus werd mijn moeder geïntubeerd, en mijn vader kreeg zuurstof toegediend met een zuurstofmasker. Zondagmiddag werd mijn vader geïntubeerd. Dinsdagochtend 25 augustus kreeg hij een hartstilstand, gelukkig kregen ze hem terug en is hij vervoerd naar een grotere ziekenhuis. Dinsdagnacht eigenlijk woensdag al 26 augustus om 00:30 stopte ook de hart van mijn moeder. Twee keer kregen ze haar terug en de derde keer was ze niet meer te redden. Wij waren nog in Nederland hebben meteen geboekt en overgevlogen naar Turkije. Maar in verband met corona moest ze meteen begraven worden. We hebben haar niet meer gezien en geen afscheid kunnen nemen. Mijn vader lag op de IC en werd in slaap gehouden. Hij heeft niet mee gekregen dat zijn wederhelft overleden was. Hij heeft het nog 6 dagen vol gehouden maar uiteindelijk hebben zijn organen het toch opgegeven. Mijn vader hebben we nog kunnen zien maar ook niet meer gesproken. De uitvaart hebben we nog wel zelf kunnen regelen, maar die van mijn moeder niet. Ze liggen nu naast elkaar. Het gemis is zo groot. We hebben geen afscheid kunnen nemen van beiden eigenlijk. Niet hun hand kunnen vast pakken, zeggen dat we van ze houden. Dinsdagmiddag 1 september is mijn vader overleden en begraven. Vrijdagmiddag 4 september waren we weer in Nederland omdat het risico te groot was om besmet te raken met het virus en dat we dan niet naar huis konden. Alles staat er nog in het huis van mijn ouders in Turkije. We hebben niets kunnen doen omdat de afstand te groot is en door de lockdown in Nederland een negatief reisadvies afgegeven is. Ik heb het er zo moeilijk mee. Ik begin mijn dag met mijn ouders en ga er mee naar bed. Mijn hart doet zeer. Mijn telefoon blijf stil. We belden heel vaak met mijn ouders. Nu heb ik hun nummer nog in mijn contacten staan. Zijn laatste whatsapp. berichten heb ik nog staan. Het is zo zwaar.... het is onbeschrijflijk.....
Hartjes 1

Er is 1 reactie op dit bericht

marrie bout sinds 6-7-2020 is onze zoon overleden door een tragisch ongeval
afbeelding van marrie bout
Bewolkt
marrie bout sinds 6-7-2020 is onze zoon overleden door een tragisch ongeval
#1
lieve mensen, wat een tragedie! je bent in een nachtmerrie beland en kom er niet uit.. Het is voor mij zo bekent al deze emoties ,... wij hebben onze zoon afgelopen zomer 2020 verloren door een tragisch ongeval en je leven staat op dat moment stil. en voel alleen maar pijn , radeloosheid, verdriet, machteloosheid gebroken nachten etc. Gun en geef jezelf de tijd om te rouwen en ik hoop dat de omgeving het werk , vrienden ,familie etc jullie de tijd geven om weer wat bij je positieven te kunnen komen om het per dag te kunnen bekijken , hoe dan de emoties zijn. Luister naar je zelf wat te doen, praat , uit je gevoelens, huil, .lees, schrijf, schreeuw..... Voel wat goed voor je is, je moet door,.... maar alleen jij bepaal de manier waarop. Heel veel kracht, moed, en liefde in deze zware donkere wereld nu, en ik hoop dat jullie hierin een weg kunnen vinden
Loves 1