PatriciaVW Single moeder met een wolk van een zoon! Altijd vrolijk en vol levenslust, maar door het rouwen is dat zo moeilijk.
afbeelding van PatriciaVW
Bewolkt
PatriciaVW Single moeder met een wolk van een zoon! Altijd vrolijk en vol levenslust, maar door het rouwen is dat zo moeilijk.

Baby krijgen en je moeder verliezen...

In september 2018 was ik 36 weken zwanger en kreeg ik te horen dat mijn moeder ongeneeslijk ziek was. Alles stortte in, ik was nl bewust alleen zwanger geworden met een superoma die mij dolgraag wilde helpen en zo uitkeek naar haar kleinzoon. Na 6 maanden vreselijk ziek en chemo's is ze overleden, terwijl ik nog niet eens had kunnen accepteren dat ze ziek was. Met mijn pasgeboren baby ging ik elke dag naar haar toe, moest hij ineens 2 dagen naar de opvang en heb ik afscheid van haar moeten nemen.

Ik kan niet onder woorden brengen wat dit met mij doet, bijna elke dag huil ik nog wel een keer. Ik strompel een beetje voort, zo voelt het, mis haar bij alles en het voelt zo enorm oneerlijk dat zij haar kleinzoon maar 4,5 maand heeft gezien.

Hoe kan je hier over/doorheen komen? Is er iemand die iets soortgelijks heeft mee gemaakt en me gerust kan stellen. 

Wanneer moet je hulp gaan zoeken bij het verwerken? En wat voor hulp? Ik wil voor mijn zoon weer de vrolijke, actieve vrouw worden die ik altijd was. Dat verdient hij toch. Maar het lukt me niet alleen denk ik.

Er is vast geen gouden tip, maar elk advies is welkom.

Liefs Patricia

 

Hartjes 1

Er zijn 10 reacties op dit bericht

#1

Lieve Patricia,

Ik voel met je mee en begrijp heel goed hoe je je voelt. Huilen is verwerken. Doe dat gewoon en als dat elke dag is, dan is dat zo. Mijn moeder is vorig jaar 8 december overleden op 86 jarige leeftijd.

Prima leeftijd maar t gemis is hetzelfde.

Ik huilde iedere dag. T gaat vaak wat beter.  Maar vandaag lukt t niet. Wat een pijn.

Ik denk dat de tijd die verstrijkt de pijn minder laat worden maar missen zul je haar altijd omdat je momenten wil vertellen aan haar en dat kan niet meer.

Ik ga 2 x per week naar het graf en vertel daar mijn dingen en verzorg de bloemen.

Heel veel sterkte toegewenst en probeer afleiding te zoeken en geniet van je zoontje.

Lieve groet Simone 

Loves 0
Anneke Poort Ik ben mijn moeder verloren na een relatief kort ziekbed. Ik ervaar veel slechte mentale momenten. Alles valt zwaar.
afbeelding van Anneke Poort
Bewolkt
Anneke Poort Ik ben mijn moeder verloren na een relatief kort ziekbed. Ik ervaar veel slechte mentale momenten. Alles valt zwaar.
#2

Wat de eerste reactie op jouw verhaal is, zij schrijft al dingen wat ik ook zou beschrijven.

Rouwen voelt helaas soms als een ziekte op zich. Men zegt dat het eerste jaar heel moeilijk is, maar dat soms na een jaar het nog lastiger kan worden. En ja, ik heb mijzelf ook wel eens de vraag gesteld wanneer het tijd is om hulp in te schakelen. Ik weet het antwoord daarop ook niet, want ik zit ook in een tweestrijd. Maar ik denk dat wanneer jezelf bewust bent van je emotionele toestand, dat er een moment kan komen dat een stem zegt: nu is het tijd om hulp te vragen. 
Als je merkt dat het dagelijkse leven echt niet meer te behappen is en dat er geen betere momenten/dagen zijn, dan is hulp misschien een goede richting om alles wat dragelijker te maken. Bij de huisarts navragen kan altijd. 

Misschien zijn er praatgroepjes waar je kan deelnemen. Dat heb ik toen ook uitgezocht. Of een praatmaatje via Leger des Heils.

Ik wens je heel veel sterkte! Dikke knuffel aan jou en jouw zoon!  Veel liefs.

Loves 0
#3

Hoi Patricia,

Wat verschrikkelijk voor je. Ik voel met je mee, ik zelf heb een dochter van 2 maand en mijn vader is vorig jaar juni overleden en mijn moeder al jaren eerder. 

Zo graag wil je het geluk van je kleine delen met je ouders! En dat kan nu niet. Ze moet alles missen en jullie moeten haar hierin ook missen. 

Ik geloof dat er meer is in hemel en aarde en geloof dan ook dat jou moeder ergens toe kijkt. Betrek haar hier bij. Praat over haar of tegen haar.. Misschien geeft het wat verlichting. Misschien geeft het jou dat juist ook niet.. mij helpt het wel wat.

Ik mis mijn ouders ook enorm. Even wat aan ze vragen. Tips. De ontwikkeling van de kleine delen met hun, geen opa en oma die op kunnen passen en ga zo maar door. 

Ik wens je ontzettend veel sterkte met dit grote verlies en ik hoop dat je al het geluk van de wereld weer terug mag vinden. 

P.s. voel je niet schuldig naar je kind toe als je verdrietig bent of futloos. Je doet het goed, dat geloof ik. Zolang jij alle liefde wat je hebt aan je kind geeft is jou niks kwalijk te nemen.  We zijn maar gewoon mensen he.. we hebben verdriet en heftige emoties.. altijd een masker opzetten wil niet en hoeft ook niet. 

Liefs jalitha

Loves 0
PatriciaVW Single moeder met een wolk van een zoon! Altijd vrolijk en vol levenslust, maar door het rouwen is dat zo moeilijk.
afbeelding van PatriciaVW
Bewolkt
PatriciaVW Single moeder met een wolk van een zoon! Altijd vrolijk en vol levenslust, maar door het rouwen is dat zo moeilijk.
#4
J.Velthuis schreef op Donderdag 11 juni 2020 15:57
Hoi Patricia,

Wat verschrikkelijk voor je. Ik voel met je mee, ik zelf heb een dochter van 2 maand en mijn vader is vorig jaar juni overleden en mijn moeder al jaren eerder. 

Zo graag wil je het geluk van je kleine delen met je ouders! En dat kan nu niet. Ze moet alles missen en jullie moeten haar hierin ook missen. 

Ik geloof dat er meer is in hemel en aarde en geloof dan ook dat jou moeder ergens toe kijkt. Betrek haar hier bij. Praat over haar of tegen haar.. Misschien geeft het wat verlichting. Misschien geeft het jou dat juist ook niet.. mij helpt het wel wat.

Ik mis mijn ouders ook enorm. Even wat aan ze vragen. Tips. De ontwikkeling van de kleine delen met hun, geen opa en oma die op kunnen passen en ga zo maar door. 

Ik wens je ontzettend veel sterkte met dit grote verlies en ik hoop dat je al het geluk van de wereld weer terug mag vinden. 

P.s. voel je niet schuldig naar je kind toe als je verdrietig bent of futloos. Je doet het goed, dat geloof ik. Zolang jij alle liefde wat je hebt aan je kind geeft is jou niks kwalijk te nemen.  We zijn maar gewoon mensen he.. we hebben verdriet en heftige emoties.. altijd een masker opzetten wil niet en hoeft ook niet. 

Liefs jalitha

Hai Jalitha,

Dank je wel voor dit superlieve bericht, kwam even binnen, vooral het laatste wat je schrijft over het niet schuldig hoeven voelen. Ik weet het, maar toch voelt het soms zo.

En ik heb ook zeker het gevoel dat ze meekijkt, ik schrijf ook naar haar in een soort dagboekje, ik deelde alles met haar, dus blijf dat soms nog doen, even van me af schrijven.

Voor jou ook veel sterkte, met kleine kinderen lijkt het wel of (dit soort) gevoelens versterkt worden. 

Liefs Patricia

Loves 0
PatriciaVW Single moeder met een wolk van een zoon! Altijd vrolijk en vol levenslust, maar door het rouwen is dat zo moeilijk.
afbeelding van PatriciaVW
Bewolkt
PatriciaVW Single moeder met een wolk van een zoon! Altijd vrolijk en vol levenslust, maar door het rouwen is dat zo moeilijk.
#5
Simone Spoorenberg schreef op Zaterdag 6 juni 2020 10:25
Lieve Patricia,

Ik voel met je mee en begrijp heel goed hoe je je voelt. Huilen is verwerken. Doe dat gewoon en als dat elke dag is, dan is dat zo. Mijn moeder is vorig jaar 8 december overleden op 86 jarige leeftijd.

Prima leeftijd maar t gemis is hetzelfde.

Ik huilde iedere dag. T gaat vaak wat beter.  Maar vandaag lukt t niet. Wat een pijn.

Ik denk dat de tijd die verstrijkt de pijn minder laat worden maar missen zul je haar altijd omdat je momenten wil vertellen aan haar en dat kan niet meer.

Ik ga 2 x per week naar het graf en vertel daar mijn dingen en verzorg de bloemen.

Heel veel sterkte toegewenst en probeer afleiding te zoeken en geniet van je zoontje.

Lieve groet Simone

Hai Simone,

Wat fijn dat je een plekje hebt om naar haar toe te gaan, mijn vader wilde graag cremeren. Mijn moeders as staat bij hem thuis, maar omdat hij heel snel een nieuwe vriendin had, kom ik daar niet vaak. Heb thuis een beetje as in een kleine mooie urn en mijn favoriete foto's van haar erbij. Ook een dagboekje waarin ik soms aan haar schrijf.

Hoop dat al die beetjes helpen bij het verwerken. Voor jou ook sterkte!

Liefs Patricia

Loves 0
PatriciaVW Single moeder met een wolk van een zoon! Altijd vrolijk en vol levenslust, maar door het rouwen is dat zo moeilijk.
afbeelding van PatriciaVW
Bewolkt
PatriciaVW Single moeder met een wolk van een zoon! Altijd vrolijk en vol levenslust, maar door het rouwen is dat zo moeilijk.
#6
Anneke Poort schreef op Zondag 7 juni 2020 00:43
Wat de eerste reactie op jouw verhaal is, zij schrijft al dingen wat ik ook zou beschrijven.

Rouwen voelt helaas soms als een ziekte op zich. Men zegt dat het eerste jaar heel moeilijk is, maar dat soms na een jaar het nog lastiger kan worden. En ja, ik heb mijzelf ook wel eens de vraag gesteld wanneer het tijd is om hulp in te schakelen. Ik weet het antwoord daarop ook niet, want ik zit ook in een tweestrijd. Maar ik denk dat wanneer jezelf bewust bent van je emotionele toestand, dat er een moment kan komen dat een stem zegt: nu is het tijd om hulp te vragen. 
Als je merkt dat het dagelijkse leven echt niet meer te behappen is en dat er geen betere momenten/dagen zijn, dan is hulp misschien een goede richting om alles wat dragelijker te maken. Bij de huisarts navragen kan altijd. 

Misschien zijn er praatgroepjes waar je kan deelnemen. Dat heb ik toen ook uitgezocht. Of een praatmaatje via Leger des Heils.

Ik wens je heel veel sterkte! Dikke knuffel aan jou en jouw zoon!  Veel liefs.

Hoi Anneke,

Zo is het inderdaad wel, soms voel ik me er ziek van, of dan denk ik dat ik overspannen ben of tegen een burn out aan zit ofzo... ook omdat ik na het overlijden snel weer ben gaan werken. Maar op mijn werk gaat het eigenlijk heel goed, omdat daar veel afleiding is denk ik.

Ik hoop dat er voor jou ook steeds meer en vaker goede dagen zullen zijn!

Liefs Patricia 

Loves 0
#7
PatriciaVW schreef op Donderdag 11 juni 2020 19:41
J.Velthuis schreef op Donderdag 11 juni 2020 15:57
Hoi Patricia,

Wat verschrikkelijk voor je. Ik voel met je mee, ik zelf heb een dochter van 2 maand en mijn vader is vorig jaar juni overleden en mijn moeder al jaren eerder. 

Zo graag wil je het geluk van je kleine delen met je ouders! En dat kan nu niet. Ze moet alles missen en jullie moeten haar hierin ook missen. 

Ik geloof dat er meer is in hemel en aarde en geloof dan ook dat jou moeder ergens toe kijkt. Betrek haar hier bij. Praat over haar of tegen haar.. Misschien geeft het wat verlichting. Misschien geeft het jou dat juist ook niet.. mij helpt het wel wat.

Ik mis mijn ouders ook enorm. Even wat aan ze vragen. Tips. De ontwikkeling van de kleine delen met hun, geen opa en oma die op kunnen passen en ga zo maar door. 

Ik wens je ontzettend veel sterkte met dit grote verlies en ik hoop dat je al het geluk van de wereld weer terug mag vinden. 

P.s. voel je niet schuldig naar je kind toe als je verdrietig bent of futloos. Je doet het goed, dat geloof ik. Zolang jij alle liefde wat je hebt aan je kind geeft is jou niks kwalijk te nemen.  We zijn maar gewoon mensen he.. we hebben verdriet en heftige emoties.. altijd een masker opzetten wil niet en hoeft ook niet. 

Liefs jalitha

Hai Jalitha,

Dank je wel voor dit superlieve bericht, kwam even binnen, vooral het laatste wat je schrijft over het niet schuldig hoeven voelen. Ik weet het, maar toch voelt het soms zo.

En ik heb ook zeker het gevoel dat ze meekijkt, ik schrijf ook naar haar in een soort dagboekje, ik deelde alles met haar, dus blijf dat soms nog doen, even van me af schrijven.

Voor jou ook veel sterkte, met kleine kinderen lijkt het wel of (dit soort) gevoelens versterkt worden. 

Liefs Patricia

Geen dank. Fijn toch dat we op deze manier er allemaal een beetje voor elkaar kunnen zijn. 

Ik snap je schuld geboel echt wel, maar ik weet ook dat het verdriet wat ik ervaar dat dat er mag zijn.. Moet zijn zelfs! Het hoort immers bij het rouwen. Maar door dat ze misschien onze tranen soms zullen zien of voelen dat we ons niet goed voelen maakt ons geen slechte moeder! Dit is hoe het leven is.. soms heel hard. 

Wat mooi om te lezen dat je naar je moeder schrijft. Dit deed ik in het verleden ook. Nu niet meer, nu praat ik gewoon als ik dat even nodig heb van mij af in het niets.. Ik bedenk dan dat zij of mijn vader bij mij is. Weetje wat ik ook denk. Dat ze ons echt niet zo verdrietig willen zien.. ze zullen begrijpen dat ze gemist worden en dat we rouwen maar ze willen ook dat we proberen om de mooie dingen weer in het leven te zien. Dat probeer ik dan maar. Maar het heeft gewoon erg veel tijd nodig allemaal.

 

Dankjewel!

 

Liefs jalitha

Loves 0
#8
J.Velthuis schreef op Donderdag 11 juni 2020 15:57
Hoi Patricia,

Wat verschrikkelijk voor je. Ik voel met je mee, ik zelf heb een dochter van 2 maand en mijn vader is vorig jaar juni overleden en mijn moeder al jaren eerder. 

Zo graag wil je het geluk van je kleine delen met je ouders! En dat kan nu niet. Ze moet alles missen en jullie moeten haar hierin ook missen. 

Ik geloof dat er meer is in hemel en aarde en geloof dan ook dat jou moeder ergens toe kijkt. Betrek haar hier bij. Praat over haar of tegen haar.. Misschien geeft het wat verlichting. Misschien geeft het jou dat juist ook niet.. mij helpt het wel wat.

Ik mis mijn ouders ook enorm. Even wat aan ze vragen. Tips. De ontwikkeling van de kleine delen met hun, geen opa en oma die op kunnen passen en ga zo maar door. 

Ik wens je ontzettend veel sterkte met dit grote verlies en ik hoop dat je al het geluk van de wereld weer terug mag vinden. 

P.s. voel je niet schuldig naar je kind toe als je verdrietig bent of futloos. Je doet het goed, dat geloof ik. Zolang jij alle liefde wat je hebt aan je kind geeft is jou niks kwalijk te nemen.  We zijn maar gewoon mensen he.. we 
Loves 0
#9

Lieve Patricia , hier is mijn man 31 dec overleden , terwijl onze dochter 6 dagen eerder beviel van ons eerste kleindochtertje. Wat een rollercoaster blijdschap gevolgd door intens verdriet. Mijn dochter heeft nog niet echt kunnen rouwen.En ik....ik mis mijn man zo vreselijk dat ik er depressief van ben en hele dagen loop te huilen.

Heb voor mezelf wel hulp ingeschakeld binnenkort begin ik aan traumaverwerking.

Wens jou ook alle kracht en sterjte

Loves 0
PatriciaVW Single moeder met een wolk van een zoon! Altijd vrolijk en vol levenslust, maar door het rouwen is dat zo moeilijk.
afbeelding van PatriciaVW
Bewolkt
PatriciaVW Single moeder met een wolk van een zoon! Altijd vrolijk en vol levenslust, maar door het rouwen is dat zo moeilijk.
#10
Marja Groot schreef op Zondag 14 juni 2020 19:30
Lieve Patricia , hier is mijn man 31 dec overleden , terwijl onze dochter 6 dagen eerder beviel van ons eerste kleindochtertje. Wat een rollercoaster blijdschap gevolgd door intens verdriet. Mijn dochter heeft nog niet echt kunnen rouwen.En ik....ik mis mijn man zo vreselijk dat ik er depressief van ben en hele dagen loop te huilen.

Heb voor mezelf wel hulp ingeschakeld binnenkort begin ik aan traumaverwerking.

Wens jou ook alle kracht en sterjte

Lieve Marja,

Wat ontzettend vreselijk, gecondoleerd, wat voel ik met je mee. Het is toch soms niet te doen, dat verdriet en geluk naast elkaar. Het voelt als een continue strijd.

Ik heb ook gelezen over traumaverwerking, zo voelt het ook soms echt, alsof ik een trauma heb. De gelukkigste tijd van mijn leven werd zó hard kapot gegooid... ik ben heel bang dat ik, mijn zoon, mijn zus ziek worden. Kan daar heel gestresst van worden. Maar dan denk ik, de huisarts ziet me aankomen... Maar misschien moet ik er toch eens naar vragen.

Heel, heel veel sterkte voor jou Marja, hopelijk brengt je kleinkind zó veel blijdschap. Mijn zoon is echt mijn lichtpunt!

Liefs Patricia

Loves 0