afbeelding van sopraan
Licht bewolkt

Alleen overblijven

Zijn er meer mensen die als enige zijn overgebleven van een gezin? Mijn zusje is overleden toen ik in de tienerjaren was en mijn beide ouders kort geleden. Ik ben als enige overgebleven en voel me erg alleen (ondanks mijn man en kind)

Hartjes 0

Er zijn 7 reacties op dit bericht

#1

Hallo....ja,die zijn er zeker,ik ben iedereen om me heen kwijt,heb geen enkel familielid meer,niemand. En vanwege mijn zenuw spierziekte ook geen vrienden en kennissen,ik ben 43 en voel me Remy.....alleen op de wereld......

Loves 0
afbeelding van rianne
Bewolkt
#2

Ik begrijp heel goed hoe je je voelt! Mijn ouders zijn beiden overleden, in het voorjaar is mijn enige zus overleden. Wij waren ook elkaars beste vriendin. Hoewel ik een man en kinderen heb, kan ik me zonder mijn zus erg eenzaam voelen. Zij was al jaren ziek, mensen zeggen: het is toch beter zo! Ze begrijpen niks van mijn gemis en verdriet.

Loves 0
Go
afbeelding van Go
Storm
Go
#3

Hallo Sopraan,

Ik ben ook als enige nog over en voel me ook echt soms een wees. Misschien raar aangezien ik 'al' 48 jaar ben en ook een man en drie hele lieve gezonde kinderen heb. Mijn ouders zijn beide jong overleden toen ik 16 en 21 jaar oud was. Tot op de dag van vandaag voel ik me soms heel alleen. Het lijkt soms alsof mijn geschiedenis is weggepoetst en ik ook niet meer besta. Ik kan goed praten met mijn man en hij helpt me er altijd wel weer boven op. Alleen met de komst van de herfst en de donkere dagen wordt het toch allemaal weer een beetje moeilijker. Zou het fijn vinden om toch af en toe hier lotgenoten te vinden zodat we hier samen elkaar door de donkere dagen kunnen slepen. Het is fijn te weten dt je niet alleen staat in je verdriet.

groeten van Go

Loves 0
afbeelding van Pechvogel
Licht bewolkt
#4

Hallo Sopraan. Mijn vrouw is vorig jaar overleden aan kanker. Na het overlijden van mijn vrouw heb ik bijna geen familie meer gezien en dat geld ook voor mijn schoon familie waar ik geen contact meer mee heeft. Schijnbaar dat andere meer verdriet hebben dan de persoon die zijn partner verloren heeft . Wij hadden ook geen kinderen. Gelukkig zat ik op hyves en daar had ik van "vrienden"  veel steun en warmte van.  Maar hoe je het went of keert, je moet het zelf  zien op te lossen hoe zwaar en moeilijk het ook is. Nu de donkere dagen er weer  aan gaan komen word het inderdaad weer moeilijker. Gelukkig wilde mijn vrouw begraven worden en elke week ga ik naar het graf toe om bloemen te brengen. Dat geeft mij persoonlijk een goed gevoel.  Ik hoop dat ik volgend jaar weer sterk genoeg ben om het leven weer een beetje op te pakken.  Ik wens jou veel sterkte en kracht toe, zeker nu de donkere dagen en de feestdagen er aan gaan komen.

Groetjes Pechvogel

Loves 0
#5

Hoi Pechvogel Wat een rotziekte is kanker toch he Mijn man overleed 3 jaar geleden na heel lang te hebben geknokt  Mijn schoonouders waren daarvoor al overleden en mijn zwager woont te ver weg Zie hooguit 1x in de maand mijn zoons dus wat alleen zijn betreft kan ik meevoelen met jullie Ook al heeft de bovenste schrijfster nog een gezin het voelt toch als een gemis voor haar dat ze haar roots kwijt is 

Heel veel sterkte jullie Vooral omdat het voor jullie nog korter geleden is 

Fee

Loves 0
#6

Hallo ik ben Neel Turk en ik heb het zelfde probleem als jij mijn zoon Michel* is in 2004 overleden aan een zeer ernstige erfelijke spierziekte ook mijn man is er aan overleden in 2011 maar ook mijn dochter heeft deze ziekte en is in haar laatste fase . Ook ik weet absoluut niet hoe ik daar mee moet omgaan . 

Het verdriet is zo groot en overheersend  en niet te om vaten. 

En er zijn maar weinig mensen die het begrijpen het enige wat ik je kan meegeven luister naar je hart en ze zullen er zijn. En trek je vooral niets aan van wat anderen er van vinden.Mij is ook als zo vaak gezecht ben je daar nu noch mee bezig en anderen zo genaamde goed bedoelde adviesen. dus helaas kan ik je niet helpen maar je wel heel veel liefde en sterkte toe wensen .en doe A.U.B. alles in je eigen thempo. veel liefs van Neel turk

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Loves 0
#7

smiley lol

Beste Sopraan,

Ik voel met je mee.

Technisch gezien heb ik nog mijn vader. Maar hij is vasculair dement. Lichamelijk is hij er wel, maar hij is niet meer de man die hij was. Eigenlijk is mijn vader er dus niet meer. Zo voelt het tenminste. Mijn moeder is in 2004 na een ziekbed van een maand overleden aan kanker. In januari 2010 is mijn jongste broer (46) overleden  gebreken maand later nog een broer (47). Beide aan de gevolgen van Jeugdalzheimer. En in juni 2013 is mijn oudste en laatste broer op 53-jarige leeftijd overleden, ook aan de gevolgren van Jeugdalzheimer. 

En nu? Ik voel me vaak eenzaam. Het is best moeilijk om anderen te zien die gezellige en leuke dingen doen met hun ouders, broer of zus. Dat is heel confronterend. Ik heb dan wel een stiefmoeder en nog een halfzusje. Maar dat is anders. 

En bovenop dit verdriet heb ik ook nog ern scheiding gehad. Gelukkig is de scheiding goed verlopen en heb heel goed contact met mijn ex. Heb 2 schatten van kinderen, zoon van 11 en een dochter van 9 jaar. En al 2,5 jaar werkeloos (waarvan 1jaar ZW door hernia). Dus zit in financiële zware periode. In zo'n zware tijd heb je juist behoefte aan je ouders en broers. 

En ik heb lieve vrienden...op ik kan rekenen. En ik ben ze zeer dankbaar. Maar pijn, verdriet en gevoel van eenzaamheid  blijft. En ik heb zo mijn goede en slechte dagen....

sterkte voor jullie allemaal die met groot verdriet zitten....

groetjes Vlindertje

 

 

Loves 0