afbeelding van Angelina
Bewolkt

Tijd om kleding op te ruimen

tja, dan komt morgen de dag dat ik met mijn vader heb afgesproken om mama’s kleding op te ruimen. Na 12 jaar is het dan echt tijd. Alles staat nog precies zo! Alle kleding hangt er nog, haar make-up.... alles is er nog.  Ik heb last van onverwerkte rouw zeggen ze..... en deze stap moet mij helpen om het los te kunnen laten. Ik lig nu in bed en ben verdrietig. Het idee dat ik morgen dingen weg moet gooien van de liefste ooit of dat ik keuzes moet maken wat wel en niet weg gaat maakt mij bang. Ik wil het eigenlijk helemaal niet.... maar snap dat het nodig is om het los te kunnen laten. Maar wat doet het pijn. Zijn er meer mensen die dit hebben meegemaakt? 

Hartjes 2

Er zijn 7 reacties op dit bericht

Solero53 weduwnaar
afbeelding van Solero53
Licht bewolkt
Solero53 weduwnaar
#1

Hallo Angelina.

Voor mij is het minder lang geleden dat mijn geliefde vrouw is overleden.
Ik ben haar iets meer dan 3,5 jaar geleden verloren en heb ook nog alles van haar in huis.
We waren 39 jaar getrouwd, dus een groot deel van mijn leven heb ik met haar doorgebracht.


Alle kleding, make-up en alle persoonlijke dingetjes zijn hier nog allemaal.


Ik ken mensen die na een paar weken alles al opgeruimd hadden, en ken een aantal mensen die het na een paar maanden deden, maar ikzelf heb er nu nog steeds moeite mee om iets weg te doen.

Het staat of ligt me ook niet in de weg, en als ik dingen weg doe, dan hou ik aleen maar een lege kast over.


Ik heb in een opgewekte bui wel eens geprobeerd om een beginnetje te maken, maar toen ik met een stapeltje kleding in mijn hand stond, voelde het alsof ik mijn vrouw de deur uit deed.
Dat gaf me een rot gevoel, dus alles maar weer terug gelegd.


Wel heb ik haar kleding een beetje bij elkaar gedaan, dat is nu mijn herrinneringskast, en misschien is dat over 10 jaar nog steeds zo, ik weet het niet, maar nu ben ik blij dat ik er eens naar terug kan kijken, en het zou me nu benauwen als alles weg zou zijn.


Er staat volgens mij geen tijd voor die dingen , ieder moet dat voor zijn eigen uitmaken, naar behoefte.

 

Ik kan je geen adviezen geven, maar alleen vertellen hoe ik het beleeft.

Ik heb inmiddels weer een nieuwe vriendin waar ik heeeeel blij mee ben, maar we wonen niet bij elkaar.

Maar ik heb door haar weer iemand om mijn lief en leven mee te delen, en dat is wederzijds natuurlijk.


En ondanks mijn nieuwe liefde, blijft de gedachte aan mijn vrouw nog steeds aanwezig maar het domineert niet in mijn nieuwe relatie.

 

Groeten van Piet.

Loves 1
#2

Mijn man is in oktober 2018 overleden en alles ligt er nog zoals het was voordat hij overleed.

ik kan het gewoon niet wegdoen ik heb het gevoel dat ik hem dan opruim!!

gr.irene jansen-koudijs

Loves 1
Wie Troost Mij Forumbeheerder
afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
Wie Troost Mij Forumbeheerder
#3

Hoi Angelina,

is het een beetje gelukt? Heb je je er een beetje doorheen kunnen slepen? Misschien te laat, maar we hebben een tijdje geleden een artikel geplaatst over het 'opnieuw' loslaten van je dierbare. Misschien kun je er iets mee: https://www.wietroostmij.nl/blog/opnieuw-loslaten-hoe-doe-je-dat...

En misschien inspireert het volgende artikel jou ook. Je hoeft namelijk niet alles weg te gooien, je kunt bepaalde spullen ook een tweede leven geven: https://www.wietroostmij.nl/blog/opa-laat-bijzonder-herinnerings...

Veel sterkte met alles,

Mark
Wie Troost Mij

Loves 0
afbeelding van Luce
Licht bewolkt
#4

Mijn moeder had ont-zet-tend veel kleren! De kledingkast puilt dan ook uit, er staan stapels schoenendozen op het randje van de overloop, en de slaapkamer van mijn ouders wordt gesierd door koffers vol zomerkleding van mama. 

Samen met mijn vader ben ik al vrij snel na haar overlijden begonnen met opruimen. 

De spullen die ons aan haar ziekte herinnerden gingen eerst (medicinale voeding, speciale gels en crémes), daar wilden we echt niet meer mee geconfronteerd worden, dus die hebben we weggegooid.

Voor de rest mag er van pap niks weg, en dat vind ik prima.

Wel gaan we het huis stukje bij beetje opruimen, zodat het weer leefbaarder wordt, en beter schoon te houden. Voor mijn moeder´s kleding geldt dit ook: We zullen daar niets van wegdoen, maar we willen al haar persoonlijke spullen een plek geven en netjes opbergen in haar werkkamertjes. Daar kunnen we dan naartoe als we even bij haar willen zijn.  

Loves 0
Jenny L Mijn partner is 22 november overleden aan gevolgen van melanoom. En daarvan weer een hersentumor. Hij was 50 jaar.
afbeelding van Jenny L
Licht bewolkt
Jenny L Mijn partner is 22 november overleden aan gevolgen van melanoom. En daarvan weer een hersentumor. Hij was 50 jaar.
#5

Hi Angelina. 

Mijn partner is 22 november  2019 overleden. 

Ik heb wel gelijk alles opgeruimd.

Had wel 20 vuilniszakken .

Waarvan veel werkkleding 

Alleen goeie jassen en schoenen zijn naar kennissen gegaan.

Natuurlijk heb ik wat bewaard van hem heb niet alles weg kunnen doen 

Zoals zijn pet en zijn lievelings jas. 

Heb ook nog 1 trui die moet met de hand was  anders krimpt ie.

Maar dat heb ik nog niet gedaan

Daar zit zijn geur nog aan waar ik geregeld nog aan ruik .

Ruik ik zijn parfum.....

Allemaal zo verdrietig ..

Ik wacht daar nog mee.

 

Sterkte 

Groetjes Jenny 

Loves 0
#6
Jenny L schreef op Dinsdag 21 januari 2020 12:36
Hi Angelina. 

Mijn partner is 22 november  2019 overleden. 

Ik heb wel gelijk alles opgeruimd.

Had wel 20 vuilniszakken .

Waarvan veel werkkleding 

Alleen goeie jassen en schoenen zijn naar kennissen gegaan.

Natuurlijk heb ik wat bewaard van hem heb niet alles weg kunnen doen 

Zoals zijn pet en zijn lievelings jas. 

Heb ook nog 1 trui die moet met de hand was  anders krimpt ie.

Maar dat heb ik nog niet gedaan

Daar zit zijn geur nog aan waar ik geregeld nog aan ruik .

Ruik ik zijn parfum.....

Allemaal zo verdrietig ..

Ik wacht daar nog mee.

 

Sterkte 

Groetjes Jenny

Lieve Jenny,

Hard he en pijnlijk zijn parfum geur op zijn kleren. Weet precies wat je bedoeld.

Doe ik soms ook.

Sterkte , knuffel

Helena

Loves 0
inge72 Ervaring met rouw want sinds 2015 weduwe. In 1973 kindje verloren..
afbeelding van inge72
Licht bewolkt
inge72 Ervaring met rouw want sinds 2015 weduwe. In 1973 kindje verloren..
#7

Hallo Angelina,

December 2015 heb ik na 45 jaar afscheid moeten nemen van mijn man.  Omdat ik ging verhuizen moest ik wel opruimen. Dat viel me zwaar. Gelukkig had ik enkele kledingstukken bewaard. Waar ik regelmatig aan snuffelde om zijn geur te ruiken. Maar op een dag was de geur niet meer waarneembaar en heb ik ontzettend gehuild. Deze kledingstukken en nog wat persoonlijke stukken heb ik in een rieten mand opgeborgen. Aan die mand hen ik een label gehangen met de tekst "Angels never die" .  De inhoud van de kist bekijk ik af en toe. En nu na meer dan 4 jaar denk ik elke dag nog wel aan hem. Rouw is net als je schaduw, soms hard en scherp en soms zacht en zwak.  

Loves 1