Wie Troost Mij Forumbeheerder
afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
Wie Troost Mij Forumbeheerder

Steunt jouw omgeving jou?

Hallo allemaal,

We hebben Wie Troost Mij een tijd terug opgericht, omdat we merkten dat er na een verlies al vrij snel een moment komt waarop je omgeving je eigenlijk niet meer vraagt naar hoe het nu eigenlijk écht met je gaat. Wat er in je omgaat en of je nog verdriet hebt om je overleden dierbare.

Voor sommige mensen is dat prima. Maar voor veel mensen blijft het lastig om met rouw en verdriet om te gaan. Wat zij willen is een luisterend oor. Iemand om hun verhaal bij kwijt te kunnen, is onze ervaring. En dan het liefst bij iemand die jou volledig begrijpt. Dat kan op dit forum, zoals jullie weten.

Maar hoe fijn zou het zijn als je je volledig gesteund voelt door je omgeving, je naasten: familie, vrienden en collega's? Over dat onderwerp heeft onze gastblogger Minjon een blog geschreven. Die kun je hier lezen: https://www.wietroostmij.nl/blog/vijf-tips-hoe-steun-je-iemand-d...

Misschien is het goed om deze tips ook aan je omgeving door te geven. Je naasten weten vaak gewoon niet wat er precies in je omgaat. 

Heb je na het lezen van deze vijf tips van Minjon nog eigen tips voor hoe je omgeving jou zou kunnen steunen? Wat verwacht je van je naasten? Hoe wil je dat zij er voor jou zijn? We horen het graag onder dit bericht!

Vriendelijke groet,

Mark
Wie Troost Mij

Hartjes 0

Er zijn 7 reacties op dit bericht

CGO Mijn naam is Cora, ik ben bijna 62. Ben werkzaam op een VO school als adm. medewerkster. 4 kinderen en 6 kleinkinderen. Weduwe sinds sept 2018
afbeelding van CGO
Licht bewolkt
CGO Mijn naam is Cora, ik ben bijna 62. Ben werkzaam op een VO school als adm. medewerkster. 4 kinderen en 6 kleinkinderen. Weduwe sinds sept 2018
#1

Hallo, hier even een reactie op de vraag of mijn omgeving mij steunt.

Vorig jaar september is mijn man Rob overleden aan de gevolgen van uitgezaaide prostaat kanker. Ik ben echt gesteund door de mensen in mijn omgeving. Mij kinderen, zusters, broer , buren en zeker ook mijn  collega’s waren er zeker voor me. Dit was in de vorm van een arm om me heen, luisterend oor en lieve kaartjes en natuurlijk de woorden “ als ik iets voor je moet doen dan.......” Alleen nu het eerste jaar voorbij is, merk ik dat het “ gewoon” is dat ik alleen loop met mijn hondje, niet meer elk moment in tranen uitbarst en wat dingen in mijn huis aan het veranderen ben. Maar ik ervaar het gemis van mijn Rob in het begin van het 2e jaar misschien nog wel erger. Zoveel mensen in mijn omgeving zeggen, je bent zo sterk, je doet het zo goed! Daar kan ik eigenlijk niet goed meer tegen, want het gaat niet goed met me!!!  Op het moment heb ik mezelf ziek gemeld want er ontwikkelen zich allerlei lichamelijke krachten, door het verdriet, het gemis. Ik weet ik ben niet echt een hulpvrager, want er was altijd iemand die mij door en door kende, en daar adequaat op reageerde. Maar helaas die persoon is er niet meer! Het alleen zijn vindt ik zo moeilijk! Hoe gaan jullie daar mee om?

 

Loves 2
cat
afbeelding van cat
Licht bewolkt
cat
#2

Hallo mark

ook even een reactie van mij over of omgeving mij steunt..

direct na het overlijden van mijn vader in september 2018 de eerste maand wel daarna niet meer

kreeg zelfs reacties van ... je moet door ...je moet niet stil blijven staan .... je krijgt hem niet terug... waarbij ik het gevoel kreeg geen tijd te krijgen om te rouwen

de tijd niet krijg wat ik nodig ben ....

en nog steeds heb ik het er erg moeilijk mee 

ik krijg binnenkort rouwbegeleiding 

 

warme groet cat

 

Loves 1
Wie Troost Mij Forumbeheerder
afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
Wie Troost Mij Forumbeheerder
#3
CGO schreef op Zondag 15 september 2019 17:04
Hallo, hier even een reactie op de vraag of mijn omgeving mij steunt.

Vorig jaar september is mijn man Rob overleden aan de gevolgen van uitgezaaide prostaat kanker. Ik ben echt gesteund door de mensen in mijn omgeving. Mij kinderen, zusters, broer , buren en zeker ook mijn  collega’s waren er zeker voor me. Dit was in de vorm van een arm om me heen, luisterend oor en lieve kaartjes en natuurlijk de woorden “ als ik iets voor je moet doen dan.......” Alleen nu het eerste jaar voorbij is, merk ik dat het “ gewoon” is dat ik alleen loop met mijn hondje, niet meer elk moment in tranen uitbarst en wat dingen in mijn huis aan het veranderen ben. Maar ik ervaar het gemis van mijn Rob in het begin van het 2e jaar misschien nog wel erger. Zoveel mensen in mijn omgeving zeggen, je bent zo sterk, je doet het zo goed! Daar kan ik eigenlijk niet goed meer tegen, want het gaat niet goed met me!!!  Op het moment heb ik mezelf ziek gemeld want er ontwikkelen zich allerlei lichamelijke krachten, door het verdriet, het gemis. Ik weet ik ben niet echt een hulpvrager, want er was altijd iemand die mij door en door kende, en daar adequaat op reageerde. Maar helaas die persoon is er niet meer! Het alleen zijn vindt ik zo moeilijk! Hoe gaan jullie daar mee om?

Beste CGO,

Wat jij beschrijft, is denk ik heel herkenbaar voor heel veel forumleden hier. En ook de reden dat we het artikel geplaatst hebben.

In het begin, vlak na het afscheid, is er vaak ontzettend veel aandacht vanuit de omgeving. Maar na een tijdje gaat het leven voor de omstanders ook gewoon verder. Logisch, maar wel pijnlijk.

Naar mijn idee moeten er twee dingen gebeuren: de omstanders moeten meer oog krijgen voor het verdriet dat er nog steeds is. Maar aan de andere kant moeten nabestaanden die nog steeds worstelen met verdriet en gemis dit ook goed aangeven bij de omgeving. Zeker als omstanders zelf nog geen ingrijpend verlies hebben meegemaakt, hebben ze nog geen idee van de enorme impact die verlies op je kan hebben. En dat communiceren, dat is moeilijk. Maar ook zó belangrijk...

Kun jij er makkelijk over praten met je omgeving? 

Mark
Wie Troost Mij

Loves 0
Wie Troost Mij Forumbeheerder
afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
Wie Troost Mij Forumbeheerder
#4
cat schreef op Maandag 23 september 2019 01:41
Hallo mark

ook even een reactie van mij over of omgeving mij steunt..

direct na het overlijden van mijn vader in september 2018 de eerste maand wel daarna niet meer

kreeg zelfs reacties van ... je moet door ...je moet niet stil blijven staan .... je krijgt hem niet terug... waarbij ik het gevoel kreeg geen tijd te krijgen om te rouwen

de tijd niet krijg wat ik nodig ben ....

en nog steeds heb ik het er erg moeilijk mee 

ik krijg binnenkort rouwbegeleiding 

 

warme groet cat

Fijn dat je binnenkort rouwbegeleiding krijgt, cat. 

Het is ook moeilijk: de omgeving dendert door met het gewone leven en jij blijft voor je gevoel steken op één plek... En aangeven bij je omgeving is lastig, want je wilt niet als een 'zeur' gezien worden en draait daarom ook maar mee in die molen, terwijl je het wel uit wilt schreeuwen.

Maar misschien is het goed om juist eens een tegengeluid te geven: dat het echt niet altijd oké gaat. Dat er vanbinnen nog een storm woedt die maar niet wil gaan liggen. Heb je dat wel eens geprobeerd? En wat zijn de reacties dan?

Misschien ook een mooi onderwerp om aan de rouwbegeleiding voor te leggen? Hoe kun je nu adequaat steun van je omgeving krijgen? Of omstanders duidelijk maken wat er in je omgaat? 

Een tijdje terug plaatsten we dit artikel. Ik vind het zelf een heel heldere uitleg over wat er met je gebeurt als je iemand verliest: https://www.wietroostmij.nl/blog/rouwen-de-bal-de-doos-theorie

Het vertelt natuurlijk niet het héle verhaal, maar het maakt het wel visueel voor je omgeving waar je eigenlijk elke dag mee te maken hebt.

Veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

Loves 0
Wie Troost Mij Forumbeheerder
afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
Wie Troost Mij Forumbeheerder
#5

Hallo allemaal,

Omdat we met name op Facebook zo veel reacties kregen op dit artikel, heeft gastblogger Minjon een tweede deel geschreven met nog meer tips: https://www.wietroostmij.nl/blog/vijf-tips-steun-je-iemand-die-r...

Hopelijk kun je hier wat mee. We horen graag wat je van de tips vindt.

Vriendelijke groet,

Mark
Wie Troost Mij

Loves 0
Marjan vd Veen Eenzaam en alleen zonder mijn grote liefde Henk
afbeelding van Marjan vd Veen
Storm
Marjan vd Veen Eenzaam en alleen zonder mijn grote liefde Henk
#6

Ik wil ook graag reageren. Ik heb maar weinig mensen die me echt steunen, wij hebben geen kinderen en geen familie, dus eigenlijk ben ik alleen. Er zijn een paar mensen die er wel voor me zijn, gelukkig, maar grotendeels laten mensen niets meer van zich horen, om welke reden dan ook! Ik vind dat jammer en voel me daardoor erg eenzaam en alleen. Ook al heb ik aangegeven dat ik mensen nodig heb, toch hoor je niets. Er zijn zelfs mensen die vinden dat ik mijn leven maar weer op moet pakken en verder moet gaan, terwijl mijn man pas 6 weken geleden is overleden!! 

Loves 0
Klara Na 52 jaar huwelijk heb ik mijn man verloren maart 2016. Nu bijna 4 jaar later komen nog steeds elke dag de tranen. Ik mis hem.
afbeelding van Klara
Bewolkt
Klara Na 52 jaar huwelijk heb ik mijn man verloren maart 2016. Nu bijna 4 jaar later komen nog steeds elke dag de tranen. Ik mis hem.
#7

Hallo Mark,

Ik reageer op je bericht  om je sociale omgeving in te schakelen bij je rouwen. Maar wat doe je, als je wel kinderen hebt, die mij nog nooit gesteund hebben na het overlijden van mijn man en hun vader? Ik heb wel broers en zussen, maar die begrijpen niet wat het betekent alleen achter te blijven na een huwelijk van 52 jaar.  Ik probeer een van mijn broers te vertellen hoe ik me voel, maar hij wil er niets over horen. Verder heb ik geen vrienden of vriendinnen. Ik zou heel graag eens met iemand willen praten over alles wat ik tegenkom na het overlijden van mijn man. Op het moment doe ik een onlineprogramma Rouw na een gesprek met huisarts en praktijkondersteuner geestelijke gezondheidszorg. Voor mijn gevoel helpt dit programma niet echt.

Groet,

Klara

Loves 0