Josette237 8 juni 2018 overleed mijn man. Wij deden echt alles samen. Nu is er alleen maar leegte en verdriet. Voel me zo eenzaam. Mis hem ontzettend.
afbeelding van Josette237
Bewolkt
Josette237 8 juni 2018 overleed mijn man. Wij deden echt alles samen. Nu is er alleen maar leegte en verdriet. Voel me zo eenzaam. Mis hem ontzettend.

Praatgroep rouwverwerking

  1. Ben nu 2 maanden geleden mijn man verloren. Het lijkt wel of je je iedere volgende dag slechter gaat voelen. Ik ben op zoek naar een praatgroep over rouwverwerking in Den Haag, Rijswijk of Voorburg Leidschendam.
  2. Heb het idee dat ik anders echt helemaal vast zal lopen.
  3. Wie weet of er dergelijke praatgroepen over rouwverwerking zijn?
  4. op internet vindt je eigenlijke alleen maar 1 op 1 hulpverlening, maar mijn voorkeur gaat echt uit naar een praatgroep.
  5.  

 

Hartjes 1

Er zijn 15 reacties op dit bericht

Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
afbeelding van Hilde
Bewolkt
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
#1

Josette,

Wat kort geleden nog maar.  Ik weet niet of er groepen zijn, maar heb je al eens bij Humanitas geïnformeerd?

Heel veel sterkte,

Hilde

Loves 0
Josette237 8 juni 2018 overleed mijn man. Wij deden echt alles samen. Nu is er alleen maar leegte en verdriet. Voel me zo eenzaam. Mis hem ontzettend.
afbeelding van Josette237
Bewolkt
Josette237 8 juni 2018 overleed mijn man. Wij deden echt alles samen. Nu is er alleen maar leegte en verdriet. Voel me zo eenzaam. Mis hem ontzettend.
#2
Hilde schreef op Woensdag 8 augustus 2018 17:16
Josette,

Wat kort geleden nog maar.  Ik weet niet of er groepen zijn, maar heb je al eens bij Humanitas geïnformeerd?

Heel veel sterkte,

Hilde

Hilde,

 

Dank je voor je bericht Hilde.  Bij humanitas heb ik ook gevraagd naar groepen maar zij werken ook alleen maar 1 op 1.

Maar ik blijf hopen dat er toch ergens rouwverwerkings-praatgroepen zullen zijn.

Jij bent nu een jaar weduwe,  blijft het verdriet zo zwaar of is er ook af en toe een klein lichtpuntje?

Voor jou natuurlijk ook veel sterkte

Josette.

 

Loves 0
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
afbeelding van Hilde
Bewolkt
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
#3
Josette237 schreef op Woensdag 8 augustus 2018 18:32
Hilde schreef op Woensdag 8 augustus 2018 17:16
Josette,

Wat kort geleden nog maar.  Ik weet niet of er groepen zijn, maar heb je al eens bij Humanitas geïnformeerd?

Heel veel sterkte,

Hilde

Hilde,

 

Dank je voor je bericht Hilde.  Bij humanitas heb ik ook gevraagd naar groepen maar zij werken ook alleen maar 1 op 1.

Maar ik blijf hopen dat er toch ergens rouwverwerkings-praatgroepen zullen zijn.

Jij bent nu een jaar weduwe,  blijft het verdriet zo zwaar of is er ook af en toe een klein lichtpuntje?

Voor jou natuurlijk ook veel sterkte

Josette.

Josette,

Ik vroeg het omdat ik op hun site gezien had dat zij o.a. een nabestaandencafé organiseren in Leiden en ik aannam dat dat misschien bij jou in de buurt zou zijn.

Jij vroeg mij of het verdriet zo zwaar blijft. Heel eerlijk "nee", het verandert.

Als ik denk aan de eerste paar maanden na het overlijden van Frans, was het alleen maar verdriet, pijn, missen, zwart, begraafplaats, eenzaamheid, woede, niet kunnen slapen. Die pijn die zo erg was, dat ik letterlijk soms geen adem kon halen en alleen maar kon wachten tot het wat minder werd. Dat ik me opsloot in de inpandige berging hier in huis omdat ik geen licht wilde zien en geluiden wilde horen. Dat ik 's nachts om 1 uur naar bed ging en om 4 uur alweer bij tafel zat. Dat ik me had aangekleed om naar buiten te gaan en nadat ik een stuk gelopen had, maar eigenlijk niet eens meer wist waar. 

Heel langzamerhand is in de loop van de maanden die allerergste, rouwe pijn soms minder aan het worden. Maar er zijn ook nog momenten dat die weer keihard de kop opsteekt. 

Omdat ik merkte dat ik het niet alleen kon, heb ik ongeveer na zes maanden hulp gezocht en ben, via mijn huisarts, bij een maatschappelijk werkster terechtgekomen en die gesprekken helpen mij erg. Ook heb ik weleens een rouwwandeling geprobeerd, maar ik merkte dat ik het dan moeilijk vond om te praten, voor mij was die groep te groot.

Vandaag een week geleden heb ik zijn as op zee bijgezet en voor mij was dat een mooi en goed afsluiten van het eerste jaar. Bovendien was het de vervulling van zijn laatste wens. Toen ik van die plek wegvoer, had ik voor het eerst sinds zijn overlijden een gevoel van rust.

Natuurlijk heb ik nog bijna elke dag wel een huilbui, vraag ik me nog elke dag af waarom hij? Maar ook zijn er momenten dat ik me "goed" voel, als ik ergens ben waar we samen gelukkig waren. Ook probeer ik naar plaatsen toe te gaan waar we samen nooit geweest zijn om nieuwe herinneringen te maken.

Inmiddels werk ik weer volledig (32 uur) en, hoe raar dat misschien ook klinkt, dat geeft ook afleiding. Gelukkig heb ik het met mijn collega's heel goed getroffen en kreeg/krijg ik de ruimte die ik nodig heb.

Lieve Josette, een lang antwoord geworden, maar ik hoop echt dat jij binnenkort een moment waarop de pijn en het gemis even iets minder zullen zijn zult ervaren.

Sterkteknuffel,

Hilde

 

 

Loves 0
Josette237 8 juni 2018 overleed mijn man. Wij deden echt alles samen. Nu is er alleen maar leegte en verdriet. Voel me zo eenzaam. Mis hem ontzettend.
afbeelding van Josette237
Bewolkt
Josette237 8 juni 2018 overleed mijn man. Wij deden echt alles samen. Nu is er alleen maar leegte en verdriet. Voel me zo eenzaam. Mis hem ontzettend.
#4
Hilde schreef op Woensdag 8 augustus 2018 19:38
Josette237 schreef op Woensdag 8 augustus 2018 18:32
Hilde schreef op Woensdag 8 augustus 2018 17:16
Josette,

Wat kort geleden nog maar.  Ik weet niet of er groepen zijn, maar heb je al eens bij Humanitas geïnformeerd?

Heel veel sterkte,

Hilde

Hilde,

 

Dank je voor je bericht Hilde.  Bij humanitas heb ik ook gevraagd naar groepen maar zij werken ook alleen maar 1 op 1.

Maar ik blijf hopen dat er toch ergens rouwverwerkings-praatgroepen zullen zijn.

Jij bent nu een jaar weduwe,  blijft het verdriet zo zwaar of is er ook af en toe een klein lichtpuntje?

Voor jou natuurlijk ook veel sterkte

Josette.

Josette,

Ik vroeg het omdat ik op hun site gezien had dat zij o.a. een nabestaandencafé organiseren in Leiden en ik aannam dat dat misschien bij jou in de buurt zou zijn.

Jij vroeg mij of het verdriet zo zwaar blijft. Heel eerlijk "nee", het verandert.

Als ik denk aan de eerste paar maanden na het overlijden van Frans, was het alleen maar verdriet, pijn, missen, zwart, begraafplaats, eenzaamheid, woede, niet kunnen slapen. Die pijn die zo erg was, dat ik letterlijk soms geen adem kon halen en alleen maar kon wachten tot het wat minder werd. Dat ik me opsloot in de inpandige berging hier in huis omdat ik geen licht wilde zien en geluiden wilde horen. Dat ik 's nachts om 1 uur naar bed ging en om 4 uur alweer bij tafel zat. Dat ik me had aangekleed om naar buiten te gaan en nadat ik een stuk gelopen had, maar eigenlijk niet eens meer wist waar. 

Heel langzamerhand is in de loop van de maanden die allerergste, rouwe pijn soms minder aan het worden. Maar er zijn ook nog momenten dat die weer keihard de kop opsteekt. 

Omdat ik merkte dat ik het niet alleen kon, heb ik ongeveer na zes maanden hulp gezocht en ben, via mijn huisarts, bij een maatschappelijk werkster terechtgekomen en die gesprekken helpen mij erg. Ook heb ik weleens een rouwwandeling geprobeerd, maar ik merkte dat ik het dan moeilijk vond om te praten, voor mij was die groep te groot.

Vandaag een week geleden heb ik zijn as op zee bijgezet en voor mij was dat een mooi en goed afsluiten van het eerste jaar. Bovendien was het de vervulling van zijn laatste wens. Toen ik van die plek wegvoer, had ik voor het eerst sinds zijn overlijden een gevoel van rust.

Natuurlijk heb ik nog bijna elke dag wel een huilbui, vraag ik me nog elke dag af waarom hij? Maar ook zijn er momenten dat ik me "goed" voel, als ik ergens ben waar we samen gelukkig waren. Ook probeer ik naar plaatsen toe te gaan waar we samen nooit geweest zijn om nieuwe herinneringen te maken.

Inmiddels werk ik weer volledig (32 uur) en, hoe raar dat misschien ook klinkt, dat geeft ook afleiding. Gelukkig heb ik het met mijn collega's heel goed getroffen en kreeg/krijg ik de ruimte die ik nodig heb.

Lieve Josette, een lang antwoord geworden, maar ik hoop echt dat jij binnenkort een moment waarop de pijn en het gemis even iets minder zullen zijn zult ervaren.

Sterkteknuffel,

Hilde

Hilde,  vooral vandaag voelde ik me wel heel erg eenzaam, verdrietig, ongelukkig en gewoon heel erg rot. Maar jouw antwoord heeft mij zo'n goed gedaan. Dat je weer momenten hebt dat je je in ieder geval weer een klein beetje beter

voelt geeft mij een gevoel van troost.  Al weet ik dat er nog genoeg op me af zal komen.  Het is natuurlijk ook nog maar zo kort geleden. 

Perfect dat je weer volledig aan het werk bent. Ik ben net met pensioen maar denk er zeker aan om toch iets van vrijwilligerswerk o.i.d. te gaan doen.

Ga zeker op de site van Humanitas kijken naar dat nabestaandecafe  alhoewel dat niet direkt in de buurt is maar misschien toch de moeite van het reizen waard.

Dank je wel, en ook voor jou een liefdevolle knuffel,

Josette

 

Loves 1
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
afbeelding van Hilde
Bewolkt
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
#5

Josette,

Fijn dat je iets aan mijn antwoord hebt. Misschien is vrijwilligerswerk wel een goed idee, dan moet je eruit, maar het geeft ook afleiding. Natuurlijk weet ik niet waar je woont, maar in Amsterdam weet ik al van twee nabestaandencafé's dus neem ik aan dat die in wel meer grotere steden zullen zijn. Zelf heb ik nog op Facebook een account aangemaakt en zit ik  in een besloten groep van weduwen en weduwnaars 50+. Misschien ook iets voor jou?

Hilde

 

Loves 0
Solero53 weduwnaar
afbeelding van Solero53
Licht bewolkt
Solero53 weduwnaar
#6

Hallo Josette.

 

Ik ben Piet en mijn vrouw is in juli 2016 overleden.

Ik heb verschillende hulpverlenings instanties geprobeerd, maar je moet zelf kijken waar je baat bij heb.

 

In Rotterdam zuid word er regelmaig een praatgroep gecreeerd.

Het kost niets en ik ben er zelf ook geweest, een hele sessie lang.

 

Google eens op Inloophuis de Boei in de Weimarstraat 

 

groetjes en sterkte

 

Piet

Loves 0
#7

Beste Josette,

Welkom op Wie Troost Mij. Hopelijk vind je hier antwoord op je vragen. Misschien kun je ook door het delen van jouw verhaal hier op het forum met andere nabestaanden ook steun en troost vinden, maar ik begrijp dat je eigenlijk liever 'echt' contact wil. 

Bedankt voor het delen van jouw ervaringen, Hilde! En ook jij bedankt voor je tips, Piet.

Op de site van Monuta hebben we ook wat informatie en sites verzameld, misschien heb je hier wat aan: https://www.monuta.nl/uitvaart/na-de-uitvaart/waar-kunt-u-terech...

Misschien vind je het ook fijn om te lezen over wat je kunt verwachten wanneer je rouwt. Het biedt geen antwoorden, maar het geeft misschien wel wat inzicht: https://www.wietroostmij.nl/blog/rouwproces-wat-staat-je-te-wach...

Op ons blog vind je meerdere artikelen waarin we samen met gastbloggers handvatten proberen te geven voor iedereen die een dierbare heeft verloren. Hopelijk geeft dit ook wat steun en troost.

Ik wens je heel veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

Loves 0
#8

Dag Josette 

dank voor je openheid op dit forum. Ik kan me je verdriet enorm goed voorstellen. Ik verloor een van mijn kinderen, een kleine twee jaar geleden. Dat verlies houdt me nog dagelijks intensief bezig en ik realiseer me dat het misschien wel nooit meer helemaal heelt. Verdriet verjaart niet maar de liefde ook niet en adt is ergens ook een troost voor mij.

Zo erg als het in in het begin is, en zoals jij je nu denk ik voelt, is het voor mij nu niet meer. Ik wist niet waar ik het zoeken moest in het begin, en ergens is het toch rustiger geworden in mezelf. Veel wandelen, heel veel  wandelen (meestal met de hond), lotgenotencontact, ook therapeutische odnersteuning, en op een bepaald moment weer gewoon leven, ook werken, net als Hilde schrijft, dat hielp allemaal. Ook heb ik een kleine groep mensen waarmee ik erover kon (kan) praten, veel mensen ook niet, maar sommigen wel en dat is heel fijn.

Wat betreft je vraag:

- Uit de tijd dat ik nog bij Humanitas werkte, weet ik dat ze inderdaad zogenaamde 'steun bij verlies' groepen hebben. Je kunt oo de webiste van de vereniging Humanitas kijken, dit is de link naar alle actieve groepen:  https://www.humanitas.nl/programmas/steun-bij-rouw/locaties/. Misschien zit er toch iets bij op een afstand die te doen is vanuit jouw woonplaats?

- Ik heb zelf veel baat gehad bij een rouwretraite vorig jaar. Ik deed een weekend, ze hebben ook retraites van vijf dagen. Dat was in een kleine groep met intensieve begeleiding. Het is niet gratis maar heeft me toen wel erg geholpen.
(Er zijn verschillende aanbieders als je er meer over wilt weten laat maar horen,

 

Ik hoop dat mijn tips/ervaring een beetje steunt. 

Voor nu veel sterkte en warme groeten

Esther

Loves 1
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
afbeelding van Hilde
Bewolkt
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
#9
EstherK schreef op Donderdag 9 augustus 2018 21:34
Dag Josette 

dank voor je openheid op dit forum. Ik kan me je verdriet enorm goed voorstellen. Ik verloor een van mijn kinderen, een kleine twee jaar geleden. Dat verlies houdt me nog dagelijks intensief bezig en ik realiseer me dat het misschien wel nooit meer helemaal heelt. Verdriet verjaart niet maar de liefde ook niet en adt is ergens ook een troost voor mij.

Zo erg als het in in het begin is, en zoals jij je nu denk ik voelt, is het voor mij nu niet meer. Ik wist niet waar ik het zoeken moest in het begin, en ergens is het toch rustiger geworden in mezelf. Veel wandelen, heel veel  wandelen (meestal met de hond), lotgenotencontact, ook therapeutische odnersteuning, en op een bepaald moment weer gewoon leven, ook werken, net als Hilde schrijft, dat hielp allemaal. Ook heb ik een kleine groep mensen waarmee ik erover kon (kan) praten, veel mensen ook niet, maar sommigen wel en dat is heel fijn.

Wat betreft je vraag:

- Uit de tijd dat ik nog bij Humanitas werkte, weet ik dat ze inderdaad zogenaamde 'steun bij verlies' groepen hebben. Je kunt oo de webiste van de vereniging Humanitas kijken, dit is de link naar alle actieve groepen:  https://www.humanitas.nl/programmas/steun-bij-rouw/locaties/. Misschien zit er toch iets bij op een afstand die te doen is vanuit jouw woonplaats?

- Ik heb zelf veel baat gehad bij een rouwretraite vorig jaar. Ik deed een weekend, ze hebben ook retraites van vijf dagen. Dat was in een kleine groep met intensieve begeleiding. Het is niet gratis maar heeft me toen wel erg geholpen.
(Er zijn verschillende aanbieders als je er meer over wilt weten laat maar horen,

 

Ik hoop dat mijn tips/ervaring een beetje steunt. 

Voor nu veel sterkte en warme groeten

Esther

Esther,

Ook ik heb me aangemeld voor een "steun bij verlies"groep in juni, maar de wachttijden zijn lang, misschien kan ik in het najaar deelnemen.

Jij schrijft dat je veel baat hebt gehad bij een rouwretraite, zou je daar iets meer over kunnen vertellen en wie de aanbieders zijn?

Alvast bedankt,

Hilde

 

 

Loves 0
#10
Hilde schreef op Vrijdag 10 augustus 2018 12:42
EstherK schreef op Donderdag 9 augustus 2018 21:34
Dag Josette 

dank voor je openheid op dit forum. Ik kan me je verdriet enorm goed voorstellen. Ik verloor een van mijn kinderen, een kleine twee jaar geleden. Dat verlies houdt me nog dagelijks intensief bezig en ik realiseer me dat het misschien wel nooit meer helemaal heelt. Verdriet verjaart niet maar de liefde ook niet en adt is ergens ook een troost voor mij.

Zo erg als het in in het begin is, en zoals jij je nu denk ik voelt, is het voor mij nu niet meer. Ik wist niet waar ik het zoeken moest in het begin, en ergens is het toch rustiger geworden in mezelf. Veel wandelen, heel veel  wandelen (meestal met de hond), lotgenotencontact, ook therapeutische odnersteuning, en op een bepaald moment weer gewoon leven, ook werken, net als Hilde schrijft, dat hielp allemaal. Ook heb ik een kleine groep mensen waarmee ik erover kon (kan) praten, veel mensen ook niet, maar sommigen wel en dat is heel fijn.

Wat betreft je vraag:

- Uit de tijd dat ik nog bij Humanitas werkte, weet ik dat ze inderdaad zogenaamde 'steun bij verlies' groepen hebben. Je kunt oo de webiste van de vereniging Humanitas kijken, dit is de link naar alle actieve groepen:  https://www.humanitas.nl/programmas/steun-bij-rouw/locaties/. Misschien zit er toch iets bij op een afstand die te doen is vanuit jouw woonplaats?

- Ik heb zelf veel baat gehad bij een rouwretraite vorig jaar. Ik deed een weekend, ze hebben ook retraites van vijf dagen. Dat was in een kleine groep met intensieve begeleiding. Het is niet gratis maar heeft me toen wel erg geholpen.
(Er zijn verschillende aanbieders als je er meer over wilt weten laat maar horen,

 

Ik hoop dat mijn tips/ervaring een beetje steunt. 

Voor nu veel sterkte en warme groeten

Esther

Esther,

Ook ik heb me aangemeld voor een "steun bij verlies"groep in juni, maar de wachttijden zijn lang, misschien kan ik in het najaar deelnemen.

Jij schrijft dat je veel baat hebt gehad bij een rouwretraite, zou je daar iets meer over kunnen vertellen en wie de aanbieders zijn?

Alvast bedankt,

Hilde

Dag Hilde

Vervelend dat de wachtlijst zo lang is. Ik hoop voor je dat je in het najaar terecht kunt!

Er zijn verschillende aanbieders van rouwretraites. Ik heb goede ervaring met Els Spil (en haar collega Maartje Hazebroek, maar die was niet bij de retraite die ik jheb gevolgd. Ze zijn van ruimte voor rouw. 

Hun website is: www.rouwretraitesruimtevoorjou.nl

E-mail: info@rouwretraitesruimtevoorjou.nl
Tel. 06-10228559 of +33-6-34981018 

Ze geven korte en langere retraites. Overigens zag ik op de website dat er ook al een aantal vol zitten. Maar informeren kan natuurlijk altijd.

Veel succes,

Hartelijke groeten 

Esther

 

 

 

Loves 0

Pagina's