Doobygirl Ik ben in april 2016 vrij onverwachts weduwe geworden. Nu, 2 jaar later, loop ik vast. Het kost me veel energie mijn leven op te pakken.
afbeelding van Doobygirl
Bewolkt
Doobygirl Ik ben in april 2016 vrij onverwachts weduwe geworden. Nu, 2 jaar later, loop ik vast. Het kost me veel energie mijn leven op te pakken.

na 2 jaar komt het verlies pas echt aan

2 jaar geleden is mijn man na een ziekbed van 3 weken overleden.

Ik heb 2 jaar in de overleefstand geleefd. Nu ik denk alles op de rit te hebben wordt het pas echt moeilijk.

Ik ben er nu aan toe om mijn eigen leven weer in te richten maar dat valt me zwaar.

Practisch lukt het redelijk maar ik voel me teneergeslagen.  Ik ben me er van bewust dat ik te weinig gepraat heb.

Ik heb mezelf heel erg teruggetrokken. Nu moet het roer om en dat is moeilijk.

Is dit herkenbaar?

 

 

Hartjes 1

Er zijn 16 reacties op dit bericht

Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Licht bewolkt
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
#1

Lieve Doobygirl,...

Allereerst natuurlijk   Gecondoleerd , met het overlijden, van uw man.

Voor mij, is dit zeker herkenbaar...

Het is erg moeilijk,..om de draad weer op te pakken,..na zon groot verlies.

Ik ben dan wel niet afgestudeerd op het onderwerp.. rouw...maar toch al wel

(helaas),..een rouwexpert,  ondertussen.

Als ik uw verhaal zo lees,..en,  u geeft het eigenlijk zelf ook aan,.. weinig gepraat te hebben..

dan denk ik,..dat u , het rouwproces, tot nu toe,..heeft uitgesteld.

Rouw is echter iets,..waar we nooit "omheen" kunnen...we kunnen er ,alleen maar .."doorheen"...

Tranen inhouden,...of  weinig praten over zon groot verdriet.....gaat zich op ten duur,  wreken...

De overlevingsstand,..wat menseigen is ..is vaak,.bij ..Rouw,...te hard zijn, voor jezelf....

Onbewust,..stel je zo het eigenlijke rouwen uit....

We hebben het juist nodig, om bij zon intens verdriet..,....te praten,..en nog eens te praten...

om zo de zware rugzak,..wat lichter te kunnen maken....

En Tranen..mogen er ook gewoon zijn,.... Sta uzelf maar toe,  om uw verdriet te uiten..

Het is niet niks om zonder uw levenspartner,..weer opnieuw kleur , aan het leven te geven.

Gun uzelf maar, "de ruimte",..en "de tijd", om verdrietig te zijn.

Ik hoop dat u hier op het forum,..heel veel steun vind, om straks het leven...

weer, met meer zin, en kleur,..op te kunnen pakken...

Veel *Sterkte en *Kracht Toegewenst.....

Een Warme Groet,..

van een lotgenoot

Fade Out,............

 

 

 

 

Loves 0
Doobygirl Ik ben in april 2016 vrij onverwachts weduwe geworden. Nu, 2 jaar later, loop ik vast. Het kost me veel energie mijn leven op te pakken.
afbeelding van Doobygirl
Bewolkt
Doobygirl Ik ben in april 2016 vrij onverwachts weduwe geworden. Nu, 2 jaar later, loop ik vast. Het kost me veel energie mijn leven op te pakken.
#2
Fade Out schreef op Zaterdag 21 juli 2018 23:46
Lieve Doobygirl,...

Allereerst natuurlijk   Gecondoleerd , met het overlijden, van uw man.

Voor mij, is dit zeker herkenbaar...

Het is erg moeilijk,..om de draad weer op te pakken,..na zon groot verlies.

Ik ben dan wel niet afgestudeerd op het onderwerp.. rouw...maar toch al wel

(helaas),..een rouwexpert,  ondertussen.

Als ik uw verhaal zo lees,..en,  u geeft het eigenlijk zelf ook aan,.. weinig gepraat te hebben..

dan denk ik,..dat u , het rouwproces, tot nu toe,..heeft uitgesteld.

Rouw is echter iets,..waar we nooit "omheen" kunnen...we kunnen er ,alleen maar .."doorheen"...

Tranen inhouden,...of  weinig praten over zon groot verdriet.....gaat zich op ten duur,  wreken...

De overlevingsstand,..wat menseigen is ..is vaak,.bij ..Rouw,...te hard zijn, voor jezelf....

Onbewust,..stel je zo het eigenlijke rouwen uit....

We hebben het juist nodig, om bij zon intens verdriet..,....te praten,..en nog eens te praten...

om zo de zware rugzak,..wat lichter te kunnen maken....

En Tranen..mogen er ook gewoon zijn,.... Sta uzelf maar toe,  om uw verdriet te uiten..

Het is niet niks om zonder uw levenspartner,..weer opnieuw kleur , aan het leven te geven.

Gun uzelf maar, "de ruimte",..en "de tijd", om verdrietig te zijn.

Ik hoop dat u hier op het forum,..heel veel steun vind, om straks het leven...

weer, met meer zin, en kleur,..op te kunnen pakken...

Veel *Sterkte en *Kracht Toegewenst.....

Een Warme Groet,..

van een lotgenoot

Fade Out,............

Neste Fade Out

Dank voor je antwoord. Je treft me met je woorden.

Het verlies overkomt je plotseling en zie er maar mee om te gaan. Ik heb het op mijn manier gedaan en die was zeker niet verkeerd maar hoe je t ook wendt of keert je krijgt een keer een terugslag.

Het wordt inderdaad tijd dat ik de wijde wereld weer instap. En dan bedoel ik dat ik weer mijn leven ga oppakken en opnieuw inrichten. Dat voelt raar en onwennig. 

Het is zoals je zegt...kleur geven aan je leven. Het voelt als verraad naar je overleden partner. Alsof hij opzij gezet wordt. Eigenlijk wil je het verlies nog koesteren. Je wil geen nieuwe start maken. Toch moet het omdat je verder moet.

Ik heb de afgelopen 2 jaar zeker ook leuke dingen gedaan en genoten van leuke dingen maar ik bleef in de overleefstand. Nu voelt het alsof ik de knop om moet gaan zetten. De tijd is aangebroken om nu echt alleen verder te gaan en op te bouwen.

Van overleven naar leven ....

Wat zit een rouwproces eigenlijk vreemd in elkaar.

Groetjes Anneke (Doobygirl)

 

 

 

 

 

Loves 1
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Licht bewolkt
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
#3

Dag Lieve Anneke, 

Rouwen is ook een , vreemd,...en vooral, heel naar proces.

en, iedereen doet het natuurlijk op zijn / haar manier.

Wat we echter, wel allemaal gemeen hebben is "de overlevingsstand"...zoals 

u dat beschrijft....

De 1 heeft het nodig, om maar door te hollen ,...en ,de ander zoekt het donkerste  hoekje

van het huis...om zich af te zonderen.

niks is verkeerd...het is allemaal "Overleven" ...De "shock", proberen  boven te komen...

Maar, daarna..?  hoe moeten we in hemelsnaam verder..??

verder zonder onze zo geliefde partner..?? Het lijkt een onmogelijke opgave...

Ik heb het zelf ook lange tijd,..als hoog verraad gezien ,..om ook maar 1 stap vooruit te zetten.

tot ik, bij 1 vraag uitkwam, ...namelijk,.....

Wat had zij mij,..in uw geval,  uw man,..u  "nu",..toegewenst..?

Hij zou u waarschijnlijk,  al het geluk,  van de wereld wensen ..en ook wensen,..

dat u weer kleur aan uw leven geeft.

Is dat dan verraad..? ...ik denk juist  vanuit deze kijk,..verraad, naar onszelf.....

Ik geloof echt, dat onze, geliefden,..maar juist, stralend van trots...

met ons mee blijven wandelen..als wij de draad oppakken..

De Verbintenis,.."De Liefde"  is, wat "altijd " zal blijven ...

Ik begrijp als u zegt "het verlies", te willen blijven koesteren.

Alleen is "het verlies"  een Feit,.. die we onder ogen moeten zien.

voordat we echt verder kunnen....

Koester maar "alle mooie herinneringen" ..op weg naar,  nieuwe mooie herinneringen .

Maak hem, maar Trots..!  en laat hem maar zien, hoe sterk u bent.

.Heel Veel *Kracht Toegewenst .!

Een Warme Groet, 

van, 

Fade Out,............

 

 

 

 

 

 

 

 

Loves 1
Doobygirl Ik ben in april 2016 vrij onverwachts weduwe geworden. Nu, 2 jaar later, loop ik vast. Het kost me veel energie mijn leven op te pakken.
afbeelding van Doobygirl
Bewolkt
Doobygirl Ik ben in april 2016 vrij onverwachts weduwe geworden. Nu, 2 jaar later, loop ik vast. Het kost me veel energie mijn leven op te pakken.
#4
Fade Out schreef op Maandag 23 juli 2018 19:04
Dag Lieve Anneke, 

Rouwen is ook een , vreemd,...en vooral, heel naar proces.

en, iedereen doet het natuurlijk op zijn / haar manier.

Wat we echter, wel allemaal gemeen hebben is "de overlevingsstand"...zoals 

u dat beschrijft....

De 1 heeft het nodig, om maar door te hollen ,...en ,de ander zoekt het donkerste  hoekje

van het huis...om zich af te zonderen.

niks is verkeerd...het is allemaal "Overleven" ...De "shock", proberen  boven te komen...

Maar, daarna..?  hoe moeten we in hemelsnaam verder..??

verder zonder onze zo geliefde partner..?? Het lijkt een onmogelijke opgave...

Ik heb het zelf ook lange tijd,..als hoog verraad gezien ,..om ook maar 1 stap vooruit te zetten.

tot ik, bij 1 vraag uitkwam, ...namelijk,.....

Wat had zij mij,..in uw geval,  uw man,..u  "nu",..toegewenst..?

Hij zou u waarschijnlijk,  al het geluk,  van de wereld wensen ..en ook wensen,..

dat u weer kleur aan uw leven geeft.

Is dat dan verraad..? ...ik denk juist  vanuit deze kijk,..verraad, naar onszelf.....

Ik geloof echt, dat onze, geliefden,..maar juist, stralend van trots...

met ons mee blijven wandelen..als wij de draad oppakken..

De Verbintenis,.."De Liefde"  is, wat "altijd " zal blijven ...

Ik begrijp als u zegt "het verlies", te willen blijven koesteren.

Alleen is "het verlies"  een Feit,.. die we onder ogen moeten zien.

voordat we echt verder kunnen....

Koester maar "alle mooie herinneringen" ..op weg naar,  nieuwe mooie herinneringen .

Maak hem, maar Trots..!  en laat hem maar zien, hoe sterk u bent.

.Heel Veel *Kracht Toegewenst .!

Een Warme Groet, 

van, 

Fade Out,............

Beste Fade Out

Ik denk ook wel dat hij heel erg trots op me is en blij  met hoe ik het doe.

Ik moet het ook aannemen en met deze wetenschap verder durven te leven.

Het is een proces om kleur aan je leven te gaan geven, zoals je t zo mooi benoemt.

Ik moet alleen leren om een kleurpotlood te pakken en er mee te gaan kleuren.

De plannen zijn er maar t voelt als een hele grote drempel die ik over moet.

Dank voor je bemoedigende woorden

Groetjes Anneke

 

 

Loves 1
Doobygirl Ik ben in april 2016 vrij onverwachts weduwe geworden. Nu, 2 jaar later, loop ik vast. Het kost me veel energie mijn leven op te pakken.
afbeelding van Doobygirl
Bewolkt
Doobygirl Ik ben in april 2016 vrij onverwachts weduwe geworden. Nu, 2 jaar later, loop ik vast. Het kost me veel energie mijn leven op te pakken.
#5
Fade Out schreef op Maandag 23 juli 2018 19:04
Dag Lieve Anneke, 

Rouwen is ook een , vreemd,...en vooral, heel naar proces.

en, iedereen doet het natuurlijk op zijn / haar manier.

Wat we echter, wel allemaal gemeen hebben is "de overlevingsstand"...zoals 

u dat beschrijft....

De 1 heeft het nodig, om maar door te hollen ,...en ,de ander zoekt het donkerste  hoekje

van het huis...om zich af te zonderen.

niks is verkeerd...het is allemaal "Overleven" ...De "shock", proberen  boven te komen...

Maar, daarna..?  hoe moeten we in hemelsnaam verder..??

verder zonder onze zo geliefde partner..?? Het lijkt een onmogelijke opgave...

Ik heb het zelf ook lange tijd,..als hoog verraad gezien ,..om ook maar 1 stap vooruit te zetten.

tot ik, bij 1 vraag uitkwam, ...namelijk,.....

Wat had zij mij,..in uw geval,  uw man,..u  "nu",..toegewenst..?

Hij zou u waarschijnlijk,  al het geluk,  van de wereld wensen ..en ook wensen,..

dat u weer kleur aan uw leven geeft.

Is dat dan verraad..? ...ik denk juist  vanuit deze kijk,..verraad, naar onszelf.....

Ik geloof echt, dat onze, geliefden,..maar juist, stralend van trots...

met ons mee blijven wandelen..als wij de draad oppakken..

De Verbintenis,.."De Liefde"  is, wat "altijd " zal blijven ...

Ik begrijp als u zegt "het verlies", te willen blijven koesteren.

Alleen is "het verlies"  een Feit,.. die we onder ogen moeten zien.

voordat we echt verder kunnen....

Koester maar "alle mooie herinneringen" ..op weg naar,  nieuwe mooie herinneringen .

Maak hem, maar Trots..!  en laat hem maar zien, hoe sterk u bent.

.Heel Veel *Kracht Toegewenst .!

Een Warme Groet, 

van, 

Fade Out,............

 

Loves 0
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
afbeelding van AnkNiek
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
#6
Doobygirl schreef op Maandag 23 juli 2018 17:54
Fade Out schreef op Zaterdag 21 juli 2018 23:46
Lieve Doobygirl,...

Allereerst natuurlijk   Gecondoleerd , met het overlijden, van uw man.

Voor mij, is dit zeker herkenbaar...

Het is erg moeilijk,..om de draad weer op te pakken,..na zon groot verlies.

Ik ben dan wel niet afgestudeerd op het onderwerp.. rouw...maar toch al wel

(helaas),..een rouwexpert,  ondertussen.

Als ik uw verhaal zo lees,..en,  u geeft het eigenlijk zelf ook aan,.. weinig gepraat te hebben..

dan denk ik,..dat u , het rouwproces, tot nu toe,..heeft uitgesteld.

Rouw is echter iets,..waar we nooit "omheen" kunnen...we kunnen er ,alleen maar .."doorheen"...

Tranen inhouden,...of  weinig praten over zon groot verdriet.....gaat zich op ten duur,  wreken...

De overlevingsstand,..wat menseigen is ..is vaak,.bij ..Rouw,...te hard zijn, voor jezelf....

Onbewust,..stel je zo het eigenlijke rouwen uit....

We hebben het juist nodig, om bij zon intens verdriet..,....te praten,..en nog eens te praten...

om zo de zware rugzak,..wat lichter te kunnen maken....

En Tranen..mogen er ook gewoon zijn,.... Sta uzelf maar toe,  om uw verdriet te uiten..

Het is niet niks om zonder uw levenspartner,..weer opnieuw kleur , aan het leven te geven.

Gun uzelf maar, "de ruimte",..en "de tijd", om verdrietig te zijn.

Ik hoop dat u hier op het forum,..heel veel steun vind, om straks het leven...

weer, met meer zin, en kleur,..op te kunnen pakken...

Veel *Sterkte en *Kracht Toegewenst.....

Een Warme Groet,..

van een lotgenoot

Fade Out,............

Neste Fade Out

Dank voor je antwoord. Je treft me met je woorden.

Het verlies overkomt je plotseling en zie er maar mee om te gaan. Ik heb het op mijn manier gedaan en die was zeker niet verkeerd maar hoe je t ook wendt of keert je krijgt een keer een terugslag.

Het wordt inderdaad tijd dat ik de wijde wereld weer instap. En dan bedoel ik dat ik weer mijn leven ga oppakken en opnieuw inrichten. Dat voelt raar en onwennig. 

Het is zoals je zegt...kleur geven aan je leven. Het voelt als verraad naar je overleden partner. Alsof hij opzij gezet wordt. Eigenlijk wil je het verlies nog koesteren. Je wil geen nieuwe start maken. Toch moet het omdat je verder moet.

Ik heb de afgelopen 2 jaar zeker ook leuke dingen gedaan en genoten van leuke dingen maar ik bleef in de overleefstand. Nu voelt het alsof ik de knop om moet gaan zetten. De tijd is aangebroken om nu echt alleen verder te gaan en op te bouwen.

Van overleven naar leven ....

Wat zit een rouwproces eigenlijk vreemd in elkaar.

Groetjes Anneke (Doobygirl)

Lieve Anneke,

Het voelt inderdaad als verraad. Ergens van 'genieten' ergens heen zonder je liefste al neem je hem mee in je hart en gedachten.

De knop om, je leven weer oppakken. Hoe dan als je zo vreselijk lang alles samen hebt gedaan dat je niet eens meer weet hoe dat alleen moet. Het eigenlijk ook (nog) niet wilt.

Sterk zijn, laten zien dat je het kunt. Voor wie? Voor jezelf? En natuurlijk weet je wel dat je liefste niet anders zou willen. Zou willen dat je weer blij bent en echt van dingen kunt genieten, doorgaat, leeft!

Maar doe het maar eens.

Heel veel sterkte, het gaat hoe dan lukken!

Lieve groet,

Ank

Loves 0
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Licht bewolkt
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
#7
Doobygirl schreef op Maandag 23 juli 2018 21:03
Fade Out schreef op Maandag 23 juli 2018 19:04
Dag Lieve Anneke, 

Rouwen is ook een , vreemd,...en vooral, heel naar proces.

en, iedereen doet het natuurlijk op zijn / haar manier.

Wat we echter, wel allemaal gemeen hebben is "de overlevingsstand"...zoals 

u dat beschrijft....

De 1 heeft het nodig, om maar door te hollen ,...en ,de ander zoekt het donkerste  hoekje

van het huis...om zich af te zonderen.

niks is verkeerd...het is allemaal "Overleven" ...De "shock", proberen  boven te komen...

Maar, daarna..?  hoe moeten we in hemelsnaam verder..??

verder zonder onze zo geliefde partner..?? Het lijkt een onmogelijke opgave...

Ik heb het zelf ook lange tijd,..als hoog verraad gezien ,..om ook maar 1 stap vooruit te zetten.

tot ik, bij 1 vraag uitkwam, ...namelijk,.....

Wat had zij mij,..in uw geval,  uw man,..u  "nu",..toegewenst..?

Hij zou u waarschijnlijk,  al het geluk,  van de wereld wensen ..en ook wensen,..

dat u weer kleur aan uw leven geeft.

Is dat dan verraad..? ...ik denk juist  vanuit deze kijk,..verraad, naar onszelf.....

Ik geloof echt, dat onze, geliefden,..maar juist, stralend van trots...

met ons mee blijven wandelen..als wij de draad oppakken..

De Verbintenis,.."De Liefde"  is, wat "altijd " zal blijven ...

Ik begrijp als u zegt "het verlies", te willen blijven koesteren.

Alleen is "het verlies"  een Feit,.. die we onder ogen moeten zien.

voordat we echt verder kunnen....

Koester maar "alle mooie herinneringen" ..op weg naar,  nieuwe mooie herinneringen .

Maak hem, maar Trots..!  en laat hem maar zien, hoe sterk u bent.

.Heel Veel *Kracht Toegewenst .!

Een Warme Groet, 

van, 

Fade Out,............

Beste Fade Out

Ik denk ook wel dat hij heel erg trots op me is en blij  met hoe ik het doe.

Ik moet het ook aannemen en met deze wetenschap verder durven te leven.

Het is een proces om kleur aan je leven te gaan geven, zoals je t zo mooi benoemt.

Ik moet alleen leren om een kleurpotlood te pakken en er mee te gaan kleuren.

De plannen zijn er maar t voelt als een hele grote drempel die ik over moet.

Dank voor je bemoedigende woorden

Groetjes Anneke

Lieve Anneke, 

Dat is ook het aller aller moeilijkste....die drempel over... het "beginnen"...met kleuren...

toch zal je ervaren,.. dat, wanneer je eenmaal begint,....er een soort diepe rust in je komt....

doordat je een stuk angst loslaat..

Onthou maar,....

Loslaten,...is......op een andere manier leren vasthouden... je herinneren....

en nieuwe mooie herinneringen, "durven"  maken...met ,altijd,  heel dichtbij...

Je Lief, aan je zij.....die je zegt...Het is goed ..dat je dit doet.... hou vol.....ga door...

Ik ben zo trots op jou !

Ik wens jou Heel Veel *Moed , Anneke !

*Alle Goeds 

van, 

Fade Out,................

 

 

Loves 0
Doobygirl Ik ben in april 2016 vrij onverwachts weduwe geworden. Nu, 2 jaar later, loop ik vast. Het kost me veel energie mijn leven op te pakken.
afbeelding van Doobygirl
Bewolkt
Doobygirl Ik ben in april 2016 vrij onverwachts weduwe geworden. Nu, 2 jaar later, loop ik vast. Het kost me veel energie mijn leven op te pakken.
#8
AnkNiek schreef op Maandag 23 juli 2018 21:13
Doobygirl schreef op Maandag 23 juli 2018 17:54
Fade Out schreef op Zaterdag 21 juli 2018 23:46
Lieve Doobygirl,...

Allereerst natuurlijk   Gecondoleerd , met het overlijden, van uw man.

Voor mij, is dit zeker herkenbaar...

Het is erg moeilijk,..om de draad weer op te pakken,..na zon groot verlies.

Ik ben dan wel niet afgestudeerd op het onderwerp.. rouw...maar toch al wel

(helaas),..een rouwexpert,  ondertussen.

Als ik uw verhaal zo lees,..en,  u geeft het eigenlijk zelf ook aan,.. weinig gepraat te hebben..

dan denk ik,..dat u , het rouwproces, tot nu toe,..heeft uitgesteld.

Rouw is echter iets,..waar we nooit "omheen" kunnen...we kunnen er ,alleen maar .."doorheen"...

Tranen inhouden,...of  weinig praten over zon groot verdriet.....gaat zich op ten duur,  wreken...

De overlevingsstand,..wat menseigen is ..is vaak,.bij ..Rouw,...te hard zijn, voor jezelf....

Onbewust,..stel je zo het eigenlijke rouwen uit....

We hebben het juist nodig, om bij zon intens verdriet..,....te praten,..en nog eens te praten...

om zo de zware rugzak,..wat lichter te kunnen maken....

En Tranen..mogen er ook gewoon zijn,.... Sta uzelf maar toe,  om uw verdriet te uiten..

Het is niet niks om zonder uw levenspartner,..weer opnieuw kleur , aan het leven te geven.

Gun uzelf maar, "de ruimte",..en "de tijd", om verdrietig te zijn.

Ik hoop dat u hier op het forum,..heel veel steun vind, om straks het leven...

weer, met meer zin, en kleur,..op te kunnen pakken...

Veel *Sterkte en *Kracht Toegewenst.....

Een Warme Groet,..

van een lotgenoot

Fade Out,............

Neste Fade Out

Dank voor je antwoord. Je treft me met je woorden.

Het verlies overkomt je plotseling en zie er maar mee om te gaan. Ik heb het op mijn manier gedaan en die was zeker niet verkeerd maar hoe je t ook wendt of keert je krijgt een keer een terugslag.

Het wordt inderdaad tijd dat ik de wijde wereld weer instap. En dan bedoel ik dat ik weer mijn leven ga oppakken en opnieuw inrichten. Dat voelt raar en onwennig. 

Het is zoals je zegt...kleur geven aan je leven. Het voelt als verraad naar je overleden partner. Alsof hij opzij gezet wordt. Eigenlijk wil je het verlies nog koesteren. Je wil geen nieuwe start maken. Toch moet het omdat je verder moet.

Ik heb de afgelopen 2 jaar zeker ook leuke dingen gedaan en genoten van leuke dingen maar ik bleef in de overleefstand. Nu voelt het alsof ik de knop om moet gaan zetten. De tijd is aangebroken om nu echt alleen verder te gaan en op te bouwen.

Van overleven naar leven ....

Wat zit een rouwproces eigenlijk vreemd in elkaar.

Groetjes Anneke (Doobygirl)

Lieve Anneke,

Het voelt inderdaad als verraad. Ergens van 'genieten' ergens heen zonder je liefste al neem je hem mee in je hart en gedachten.

De knop om, je leven weer oppakken. Hoe dan als je zo vreselijk lang alles samen hebt gedaan dat je niet eens meer weet hoe dat alleen moet. Het eigenlijk ook (nog) niet wilt.

Sterk zijn, laten zien dat je het kunt. Voor wie? Voor jezelf? En natuurlijk weet je wel dat je liefste niet anders zou willen. Zou willen dat je weer blij bent en echt van dingen kunt genieten, doorgaat, leeft!

Maar doe het maar eens.

Heel veel sterkte, het gaat hoe dan lukken!

Lieve groet,

Ank

Lieve Ank

Dank voor je bemoedigende woorden.

Fijn om een reactie te krijgen van een lotgenoot.

Ik heb 2 jaar teveel alleen willen doen en de uitgestrekte handen niet aangepakt.

Mijn vriendinnen wisten niet hoe ze me konden helpen. Ik trok me terug.

Ik moest mezelf herpakken. Die ruimte had ik nodig.

Ik moest ook ruimte scheppen in mijn huis.

Herman was een verzamelaar...van alles wat hij leuk vond. Mijn huis puilde uit.

Het eerste wat ik deed was maanden lang orde scheppen in de chaos.

Uiteindelijk ben ik nu de verantwoordelijke in huis.

Ik wil niet dat mijn 2 zonen van 22 en 25 jaar met de rommel blijven zitten.

Het is me gelukt terwijl ik besefte dat het gekkenwerk was.

Ik moest het doen.

Kortom ik ben 2 jaar bezig geweest om orde te scheppen en in mijn huis geklust wat  gedaan moest worden.

Dat is nu klaar en nu besef ik dat ik mijn leven moet oppakken. Dan komt het opeens heel dichtbij....

Nu voel ik pas echt dat ik alleen verder moet met.mijn gewone leven.

Ik wist het wel maar voelde het nog niet zoals nu.

Nu vind ik het echt een grote stap. Alsof je voor t eerst naar buiten gaat.

Liefs Anneke

 

Loves 0
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
afbeelding van AnkNiek
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
#9
Doobygirl schreef op Maandag 23 juli 2018 21:57
AnkNiek schreef op Maandag 23 juli 2018 21:13
Doobygirl schreef op Maandag 23 juli 2018 17:54
Fade Out schreef op Zaterdag 21 juli 2018 23:46
Lieve Doobygirl,...

Allereerst natuurlijk   Gecondoleerd , met het overlijden, van uw man.

Voor mij, is dit zeker herkenbaar...

Het is erg moeilijk,..om de draad weer op te pakken,..na zon groot verlies.

Ik ben dan wel niet afgestudeerd op het onderwerp.. rouw...maar toch al wel

(helaas),..een rouwexpert,  ondertussen.

Als ik uw verhaal zo lees,..en,  u geeft het eigenlijk zelf ook aan,.. weinig gepraat te hebben..

dan denk ik,..dat u , het rouwproces, tot nu toe,..heeft uitgesteld.

Rouw is echter iets,..waar we nooit "omheen" kunnen...we kunnen er ,alleen maar .."doorheen"...

Tranen inhouden,...of  weinig praten over zon groot verdriet.....gaat zich op ten duur,  wreken...

De overlevingsstand,..wat menseigen is ..is vaak,.bij ..Rouw,...te hard zijn, voor jezelf....

Onbewust,..stel je zo het eigenlijke rouwen uit....

We hebben het juist nodig, om bij zon intens verdriet..,....te praten,..en nog eens te praten...

om zo de zware rugzak,..wat lichter te kunnen maken....

En Tranen..mogen er ook gewoon zijn,.... Sta uzelf maar toe,  om uw verdriet te uiten..

Het is niet niks om zonder uw levenspartner,..weer opnieuw kleur , aan het leven te geven.

Gun uzelf maar, "de ruimte",..en "de tijd", om verdrietig te zijn.

Ik hoop dat u hier op het forum,..heel veel steun vind, om straks het leven...

weer, met meer zin, en kleur,..op te kunnen pakken...

Veel *Sterkte en *Kracht Toegewenst.....

Een Warme Groet,..

van een lotgenoot

Fade Out,............

Neste Fade Out

Dank voor je antwoord. Je treft me met je woorden.

Het verlies overkomt je plotseling en zie er maar mee om te gaan. Ik heb het op mijn manier gedaan en die was zeker niet verkeerd maar hoe je t ook wendt of keert je krijgt een keer een terugslag.

Het wordt inderdaad tijd dat ik de wijde wereld weer instap. En dan bedoel ik dat ik weer mijn leven ga oppakken en opnieuw inrichten. Dat voelt raar en onwennig. 

Het is zoals je zegt...kleur geven aan je leven. Het voelt als verraad naar je overleden partner. Alsof hij opzij gezet wordt. Eigenlijk wil je het verlies nog koesteren. Je wil geen nieuwe start maken. Toch moet het omdat je verder moet.

Ik heb de afgelopen 2 jaar zeker ook leuke dingen gedaan en genoten van leuke dingen maar ik bleef in de overleefstand. Nu voelt het alsof ik de knop om moet gaan zetten. De tijd is aangebroken om nu echt alleen verder te gaan en op te bouwen.

Van overleven naar leven ....

Wat zit een rouwproces eigenlijk vreemd in elkaar.

Groetjes Anneke (Doobygirl)

Lieve Anneke,

Het voelt inderdaad als verraad. Ergens van 'genieten' ergens heen zonder je liefste al neem je hem mee in je hart en gedachten.

De knop om, je leven weer oppakken. Hoe dan als je zo vreselijk lang alles samen hebt gedaan dat je niet eens meer weet hoe dat alleen moet. Het eigenlijk ook (nog) niet wilt.

Sterk zijn, laten zien dat je het kunt. Voor wie? Voor jezelf? En natuurlijk weet je wel dat je liefste niet anders zou willen. Zou willen dat je weer blij bent en echt van dingen kunt genieten, doorgaat, leeft!

Maar doe het maar eens.

Heel veel sterkte, het gaat hoe dan lukken!

Lieve groet,

Ank

Lieve Ank

Dank voor je bemoedigende woorden.

Fijn om een reactie te krijgen van een lotgenoot.

Ik heb 2 jaar teveel alleen willen doen en de uitgestrekte handen niet aangepakt.

Mijn vriendinnen wisten niet hoe ze me konden helpen. Ik trok me terug.

Ik moest mezelf herpakken. Die ruimte had ik nodig.

Ik moest ook ruimte scheppen in mijn huis.

Herman was een verzamelaar...van alles wat hij leuk vond. Mijn huis puilde uit.

Het eerste wat ik deed was maanden lang orde scheppen in de chaos.

Uiteindelijk ben ik nu de verantwoordelijke in huis.

Ik wil niet dat mijn 2 zonen van 22 en 25 jaar met de rommel blijven zitten.

Het is me gelukt terwijl ik besefte dat het gekkenwerk was.

Ik moest het doen.

Kortom ik ben 2 jaar bezig geweest om orde te scheppen en in mijn huis geklust wat  gedaan moest worden.

Dat is nu klaar en nu besef ik dat ik mijn leven moet oppakken. Dan komt het opeens heel dichtbij....

Nu voel ik pas echt dat ik alleen verder moet met.mijn gewone leven.

Ik wist het wel maar voelde het nog niet zoals nu.

Nu vind ik het echt een grote stap. Alsof je voor t eerst naar buiten gaat.

Liefs Anneke

Lieve Anneke,

Alsof ik mijn eigen woorden hoor/lees. En het houdt me een spiegel voor want ik wil(de) ook teveel te snel.

Ook ik heb veel ruimte nodig, vriendinnen heb ik niet, maar ik wil eigenlijk ook alles zelf doen. Dus hulp vragen of aannemen doe ik niet makkelijk. Ben altijd al erg op mezelf geweest dus dat is nu niet anders. 

Hier moet het nodige (ook grote professionele klussen) aan het huis gedaan worden wat we de komende 4 jaar zouden gaan doen. Daar voel ik me nu verantwoordelijk voor, maar moet daar dus mensen voor gaan inhuren. Lastig want ik kan niet goed tegen (vreemde) mensen om me heen. Ook financieel een hele uitdaging want het partnerpensioen is veel minder dan wat we samen kregen. En inderdaad al die spullen, ook mijn lief was een behoorlijke verzamelaar. En net wat jij schrijft wil ik mjjn kinderen, 45 en 44 dus gelukkig flink volwassen, hier niet mee belasten. Stel dat ik ook ineens wegval. Zelf zijn ze daar heel duidelijk over en vinden dat totaal onbelangrijk en dat ik me daar niet druk om moet maken. Dus mag ik niet te hard van stapel lopen van ze. Dat gaat momenteel ook niet want als ik me te druk maak uit zich dat gelijk in fysieke klachten. Dan wil het hoofd wel maar protesteert het lijf.

Voor mij is het nog geen jaar geleden dus geef ik mezelf nog wat tijd en zie voorlopig wel hoe het loopt (het heeft wel even geduurd om daar aan toe te geven). Niek's spullen opruimen kan ik sowieso nog niet, gelukkig staan ze ook niet echt in de weg.

Misschien voelt het niet zo maar je mag best trots zijn op jezelf.

Lieve groet,

Ank

Loves 0
Doobygirl Ik ben in april 2016 vrij onverwachts weduwe geworden. Nu, 2 jaar later, loop ik vast. Het kost me veel energie mijn leven op te pakken.
afbeelding van Doobygirl
Bewolkt
Doobygirl Ik ben in april 2016 vrij onverwachts weduwe geworden. Nu, 2 jaar later, loop ik vast. Het kost me veel energie mijn leven op te pakken.
#10

Hallo Ank,

 

Zo te horen ben je ook in een rollercoaster terechtgekomen. Zo voelt het voor mij wel.

Herman werd ziek en na 3 1/2 week was hij ons ontvallen. Ongelooflijk. Nog steeds kan ik het niet bevatten.

Ik weet het wel maar soms dringt het opeens heel erg door.

Wat je zegt over de financiën dat baart ook zorgen. Je staat er nu opeens alleen voor en er is niemand meer waar je op terug kunt vallen. Jij bent nu de hoofdverdiener en daar moet je het mee doen.  Nu 2 jaar later ben ik nog aan het rekenen hoe ik het beste verder kan met mijn financiën. Ik werk namelijk nog maar dat breekt me op. Ik moet officieel nog 8 jaar door.  Ik wil kijken of ik minder kan gaan werken en toch nog leuk kan leven van mijn inkomsten. Je ziet...het houdt niet op.

Wat ook lastig is dat je zelf alles moet verzinnen/bedenken en uitvoeren of uit laten voeren. Je huis bijvoorbeeld.

Iedereen kan meedenken maar uiteindelijk lig jij er wakker van en moet jij het organiseren en beetpakken.

Ik moet zeggen dat me dat heel goed is gelukt. Practisch gezien. Het heeft echter wel bloed zweet en tranen gekost.

Maar ik ben heel trots op mezelf hoe ik het gedaan heb. Maar dit is de practische kant. Nu moet ik echt mijn leven gaan leven. En dat is even wat anders.

Zo komen we steeds weer in een nieuwe fase die we door moeten Ank. Dat valt niet mee.

Ik wens je veel kracht toe in alles wat je doet.

Ik denk dat je man met je meekijkt en je aanmoedigt om verder te gaan. Hij zou niet anders willen.

Maar dan nog doen he........dat is heel lastig.

 

lieve groet,

Anneke

 

Loves 1

Pagina's