Marjan vd Veen Eenzaam en alleen zonder mijn grote liefde Henk
afbeelding van Marjan vd Veen
Storm
Marjan vd Veen Eenzaam en alleen zonder mijn grote liefde Henk

Ik mis mijn man

Hallo, ik ben Marjan, nieuw hier en heb op 14 september 2019 mijn man verloren aan longkanker. Na een zware strijd van slechts 6 maanden, heeft hij de strijd verloren. Hij was pas 52 jaar en we hadden nog zoveel plannen samen. Maar na bijna 19 jaar samen is daar abrupt een einde aan gekomen. Wij waren samen, geen kinderen en vanwege zijn drukke baan, ook niet veel vrienden. Ik mis hem zo ontzettend, kan nog steeds niet bevatten dat hij er niet meer is. En hoe ik verder moet zonder hem!

Hartjes 1

Er zijn 10 reacties op dit bericht

#1

Hallo Marian, allereerst gecondoleerd met het verlies van jou man!

Ook ik heb samen met onze 2 dochters vorige week mijn allerliefste man en hun vader moeten begraven, hij had uitgezaaide slokdarmkanker en was ook nog jong, 47 jaar, wat een rotziekte, mijn man heeft na de diagnose nog 2 jaar mogen leven! Ook veel te kort!

Ik weet hoe je je nu voelt, gescheurd, pijn , verdriet, onmenselijk gewoon!

Er is ook niet te vertellen hoe je dit moet verwerken, er is geen manier!

Wel weet ik dat je heel dicht bij jezelf moet blijven en vanaf die basis enigssinds proberen door te gaan.

Laat verdriet toe! Weet dat er een dag komt waarop je denkt, hé ik voel een lichtpuntje, dat geld voor mij dus ook voor jou, geef niet op!

Heel veel liefs van Anita

Loves 0
Marjan vd Veen Eenzaam en alleen zonder mijn grote liefde Henk
afbeelding van Marjan vd Veen
Storm
Marjan vd Veen Eenzaam en alleen zonder mijn grote liefde Henk
#2
Alissa1 schreef op Maandag 21 oktober 2019 18:55
Hallo Marian, allereerst gecondoleerd met het verlies van jou man!

Ook ik heb samen met onze 2 dochters vorige week mijn allerliefste man en hun vader moeten begraven, hij had uitgezaaide slokdarmkanker en was ook nog jong, 47 jaar, wat een rotziekte, mijn man heeft na de diagnose nog 2 jaar mogen leven! Ook veel te kort!

Ik weet hoe je je nu voelt, gescheurd, pijn , verdriet, onmenselijk gewoon!

Er is ook niet te vertellen hoe je dit moet verwerken, er is geen manier!

Wel weet ik dat je heel dicht bij jezelf moet blijven en vanaf die basis enigssinds proberen door te gaan.

Laat verdriet toe! Weet dat er een dag komt waarop je denkt, hé ik voel een lichtpuntje, dat geld voor mij dus ook voor jou, geef niet op!

Heel veel liefs van Anita

Dank je Anita. Jij ook gecondoleerd met het verlies van je man en de vader van je kinderen. Mijn man had ook uitzaaingen en hij kon alleen behandeld worden om te kijken of ze het af konden remmen maar hij zou nooit genezen. Helaas heeft de immuno en de chemo niks gedaan en zijn ze gestopt met behandelen. Daarna is het snel gegaan, te snel. Hij heeft gevochten als een leeuw, tot het laatste moment. Hij maakte zich in al die tijd zorgen om mij, terwijl hij zo ziek was. Wij waren zo close en van 24/7 zorgen voor hem, ben ik nu 24/7 alleen. Het verdriet is ondraaglijk en ik voel me ontredderd.... Ik loop bij de hulpverlening en heb pillen nodig om te slapen. Het enige wat me op de been houd, is onze hond. Zij is nog mijn enige tastbare link met Henk 

Loves 0
#3
Marjan vd Veen schreef op Maandag 21 oktober 2019 19:05
Alissa1 schreef op Maandag 21 oktober 2019 18:55
Hallo Marian, allereerst gecondoleerd met het verlies van jou man!

Ook ik heb samen met onze 2 dochters vorige week mijn allerliefste man en hun vader moeten begraven, hij had uitgezaaide slokdarmkanker en was ook nog jong, 47 jaar, wat een rotziekte, mijn man heeft na de diagnose nog 2 jaar mogen leven! Ook veel te kort!

Ik weet hoe je je nu voelt, gescheurd, pijn , verdriet, onmenselijk gewoon!

Er is ook niet te vertellen hoe je dit moet verwerken, er is geen manier!

Wel weet ik dat je heel dicht bij jezelf moet blijven en vanaf die basis enigssinds proberen door te gaan.

Laat verdriet toe! Weet dat er een dag komt waarop je denkt, hé ik voel een lichtpuntje, dat geld voor mij dus ook voor jou, geef niet op!

Heel veel liefs van Anita

Dank je Anita. Jij ook gecondoleerd met het verlies van je man en de vader van je kinderen. Mijn man had ook uitzaaingen en hij kon alleen behandeld worden om te kijken of ze het af konden remmen maar hij zou nooit genezen. Helaas heeft de immuno en de chemo niks gedaan en zijn ze gestopt met behandelen. Daarna is het snel gegaan, te snel. Hij heeft gevochten als een leeuw, tot het laatste moment. Hij maakte zich in al die tijd zorgen om mij, terwijl hij zo ziek was. Wij waren zo close en van 24/7 zorgen voor hem, ben ik nu 24/7 alleen. Het verdriet is ondraaglijk en ik voel me ontredderd.... Ik loop bij de hulpverlening en heb pillen nodig om te slapen. Het enige wat me op de been houd, is onze hond. Zij is nog mijn enige tastbare link met Henk

Hallo Marian, wat naar!!!!

Het voelt idd ondraaglijk! Ik weet ook niet hoe ik je kan steunen laat staan dat ik het zelf weet!  Het enige wat ik weet is dat ik overeind moet blijven voor onze dochters dat heb ik mijn man beloofd, maar ook voor ons hondje die ik ook moet uitlaten. Zo heb jij ook een verplichting om de deur uit te gaan en de wind even in je gezicht te voelen als je de hond uitlaat.

Slapen is idd een nachtmerrie! En het wakker worden........

Probeer 3 x daags te eten en structuur in je dag te brengen, al zijn dat maar hele kleine dingen van de was doen tot eten en de hond uitlaten......

Sterkte, liefs Anita

Loves 0
Marjan vd Veen Eenzaam en alleen zonder mijn grote liefde Henk
afbeelding van Marjan vd Veen
Storm
Marjan vd Veen Eenzaam en alleen zonder mijn grote liefde Henk
#4
Alissa1 schreef op Maandag 21 oktober 2019 19:26
Marjan vd Veen schreef op Maandag 21 oktober 2019 19:05
Alissa1 schreef op Maandag 21 oktober 2019 18:55
Hallo Marian, allereerst gecondoleerd met het verlies van jou man!

Ook ik heb samen met onze 2 dochters vorige week mijn allerliefste man en hun vader moeten begraven, hij had uitgezaaide slokdarmkanker en was ook nog jong, 47 jaar, wat een rotziekte, mijn man heeft na de diagnose nog 2 jaar mogen leven! Ook veel te kort!

Ik weet hoe je je nu voelt, gescheurd, pijn , verdriet, onmenselijk gewoon!

Er is ook niet te vertellen hoe je dit moet verwerken, er is geen manier!

Wel weet ik dat je heel dicht bij jezelf moet blijven en vanaf die basis enigssinds proberen door te gaan.

Laat verdriet toe! Weet dat er een dag komt waarop je denkt, hé ik voel een lichtpuntje, dat geld voor mij dus ook voor jou, geef niet op!

Heel veel liefs van Anita

Dank je Anita. Jij ook gecondoleerd met het verlies van je man en de vader van je kinderen. Mijn man had ook uitzaaingen en hij kon alleen behandeld worden om te kijken of ze het af konden remmen maar hij zou nooit genezen. Helaas heeft de immuno en de chemo niks gedaan en zijn ze gestopt met behandelen. Daarna is het snel gegaan, te snel. Hij heeft gevochten als een leeuw, tot het laatste moment. Hij maakte zich in al die tijd zorgen om mij, terwijl hij zo ziek was. Wij waren zo close en van 24/7 zorgen voor hem, ben ik nu 24/7 alleen. Het verdriet is ondraaglijk en ik voel me ontredderd.... Ik loop bij de hulpverlening en heb pillen nodig om te slapen. Het enige wat me op de been houd, is onze hond. Zij is nog mijn enige tastbare link met Henk

Hallo Marian, wat naar!!!!

Het voelt idd ondraaglijk! Ik weet ook niet hoe ik je kan steunen laat staan dat ik het zelf weet!  Het enige wat ik weet is dat ik overeind moet blijven voor onze dochters dat heb ik mijn man beloofd, maar ook voor ons hondje die ik ook moet uitlaten. Zo heb jij ook een verplichting om de deur uit te gaan en de wind even in je gezicht te voelen als je de hond uitlaat.

Slapen is idd een nachtmerrie! En het wakker worden........

Probeer 3 x daags te eten en structuur in je dag te brengen, al zijn dat maar hele kleine dingen van de was doen tot eten en de hond uitlaten......

Sterkte, liefs Anita

Het is al lief dat je reageert, terwijl je zelf ook zoveel verdriet en te verwerken hebt Anita. Het wakker worden is inderdaad niet leul zonder je man en wat ik heel moeilijk vind is thuiskomen in een leeg huis, echt vreselijk! 

Ik wens jou ook heel veel sterkte en kracht toe in deze zware periode maar ook voor daarna

Lieve groetjes Marjan

Loves 0
Sanne15@ 4 weken terug mijn man verloren na een intensieve ziekte
afbeelding van Sanne15@
Bewolkt
Sanne15@ 4 weken terug mijn man verloren na een intensieve ziekte
#5

Gecondoleerd met het verlies van jou man mijn man is 12 augustus overleden op 53 jarige leeftijd dus ook heel kort nog het is inderdaad verschrikkelijk om alleen achter te blijven ik heb een dochter van 20 en ook  een hond daar hou ik me staande voor maar heb geregeld huilbuien klinkt miss raar maar ik doe savonds voor het slapen ademhalings oefeningen niet dat het de pijn weg haalt maar om wat beter te slapen ook is er een app van het vgz met ontspannings oefeningen mij helpt het om daar naar te luisteren maar al met al voel helemaal met je mee en wens je veel sterkte lieve groet carolien

Loves 0
Klara Sinds 2016 alleen.
afbeelding van Klara
Bewolkt
Klara Sinds 2016 alleen.
#6

Dag  Marjan,

Mijn man is bijna vier jaar geleden overleden na een ziekte van acht maanden  en ik moet nog steeds huilen. Hoe lang het rouwen duurt,  weet niemand. Het is voor iedereen anders.  En inderdaad alleen achterblijven is ook heel moeilijk te aanvaarden. 

Ik wens je kracht en moed. 

Klara

Loves 0
Marjan vd Veen Eenzaam en alleen zonder mijn grote liefde Henk
afbeelding van Marjan vd Veen
Storm
Marjan vd Veen Eenzaam en alleen zonder mijn grote liefde Henk
#7
Sanne15@ schreef op Dinsdag 22 oktober 2019 14:23
Gecondoleerd met het verlies van jou man mijn man is 12 augustus overleden op 53 jarige leeftijd dus ook heel kort nog het is inderdaad verschrikkelijk om alleen achter te blijven ik heb een dochter van 20 en ook  een hond daar hou ik me staande voor maar heb geregeld huilbuien klinkt miss raar maar ik doe savonds voor het slapen ademhalings oefeningen niet dat het de pijn weg haalt maar om wat beter te slapen ook is er een app van het vgz met ontspannings oefeningen mij helpt het om daar naar te luisteren maar al met al voel helemaal met je mee en wens je veel sterkte lieve groet carolien

Dank je Carolien.

Jij ook gecondoleerd met het verlies van je man. Ik heb altijd al moeite gehad met ontspannen maar ik ga zeker de ademhalingsoefeningen eens proberen. Ik wens jou ook heel veel sterkte. Lieve groetjes Marjan

Loves 1
Marjan vd Veen Eenzaam en alleen zonder mijn grote liefde Henk
afbeelding van Marjan vd Veen
Storm
Marjan vd Veen Eenzaam en alleen zonder mijn grote liefde Henk
#8
Klara schreef op Dinsdag 22 oktober 2019 16:58
Dag  Marjan,

Mijn man is bijna vier jaar geleden overleden na een ziekte van acht maanden  en ik moet nog steeds huilen. Hoe lang het rouwen duurt,  weet niemand. Het is voor iedereen anders.  En inderdaad alleen achterblijven is ook heel moeilijk te aanvaarden. 

Ik wens je kracht en moed. 

Klara

Hallo Klara

Wat lees ik toch veel dat iedereens geliefden zo snel zijn overleden. Wat hebben we toch allemaal weinig tijd gehad om afscheid te nemen. Echt vreselijk! Ik weet niet of ik hier ooit echt overheen kom, wij waren samen een eenheid. Mijn rouwproces is nog niet eens echt begonnen want ik ben alleen nog maar bezig met al het papierwerk. Hopenlijk is dat snel afgerond en kan ik om mijn Henk gaan rouwen, ook al zou ik hem veel liever bij me hebben. Maar helaas...hij komt nooit meer terug.

Jij ook heel veel sterkte en kracht gewenst

Liefs Marjan

Loves 0
gerardina ik heb momenteel en burnout door het overlijden van mijn man ik ben zo gaan vluchten voor het verdriet en gemis heb veel huilbuien en angst
afbeelding van gerardina
Storm
gerardina ik heb momenteel en burnout door het overlijden van mijn man ik ben zo gaan vluchten voor het verdriet en gemis heb veel huilbuien en angst
#9

hallo lieverd wat vreselijk om te horen van je man.ik voel wat jij voelt mijn man is 7 maanden geleden overleden.de pijn en het gemis zijn zo heftig en de eenzaamheid.wij waren zo hecht nog steeds kan ik mij geen leven voorstellen zonder hem.wij waren 32 jaar samen.het is ook zo heftig als je weinig mensen om je heen hebt.ik ervaar zelf dat al ben je met vrienden dat soms de pijn nog heftiger is als ze gezellig naar huis gaan en jij alleen achterblijft,ik neem het ze niet kwalijk hoor maar soms beseffen ze niet hoeveel pijn en verdriet je hebt ze vertellen dan hoe fijn ze samen romantisch uit zijn geweest.hoe ze lekker gegeten hebben of een weekje weg.alle details worden uit de doeken gedaan.ik zak dan door de grond en als ze weg zijn zit ik uren te huilen.ook nu de kerst en oud en nieuw komt hou ik mijn hart vast ik heb enkele vrienden maar allemaal ver weg.niemand nodigd je uit.de avonden nachten en ochtend vind ik het ergste.ik ben 66 jaar en pieker maar wat ik met mijn leven moet ik voel mij erg ongelukkig.en eenzaam het zou goed zijn als er iets opgericht zou worden voor ons waar we elkaar konden ontmoeten we zitten alemaal in het zelfde verdriet en begrijpen elkaar.ik kan nog veel langer doorgaan want er komt zoveel op je pad.je mag mij altijd mailen we zijn er om elkaar te troosten .heel veel sterkte lieve schat liefs van gerardina

Loves 1
Marjan vd Veen Eenzaam en alleen zonder mijn grote liefde Henk
afbeelding van Marjan vd Veen
Storm
Marjan vd Veen Eenzaam en alleen zonder mijn grote liefde Henk
#10
gerardina schreef op Zaterdag 9 november 2019 16:01
hallo lieverd wat vreselijk om te horen van je man.ik voel wat jij voelt mijn man is 7 maanden geleden overleden.de pijn en het gemis zijn zo heftig en de eenzaamheid.wij waren zo hecht nog steeds kan ik mij geen leven voorstellen zonder hem.wij waren 32 jaar samen.het is ook zo heftig als je weinig mensen om je heen hebt.ik ervaar zelf dat al ben je met vrienden dat soms de pijn nog heftiger is als ze gezellig naar huis gaan en jij alleen achterblijft,ik neem het ze niet kwalijk hoor maar soms beseffen ze niet hoeveel pijn en verdriet je hebt ze vertellen dan hoe fijn ze samen romantisch uit zijn geweest.hoe ze lekker gegeten hebben of een weekje weg.alle details worden uit de doeken gedaan.ik zak dan door de grond en als ze weg zijn zit ik uren te huilen.ook nu de kerst en oud en nieuw komt hou ik mijn hart vast ik heb enkele vrienden maar allemaal ver weg.niemand nodigd je uit.de avonden nachten en ochtend vind ik het ergste.ik ben 66 jaar en pieker maar wat ik met mijn leven moet ik voel mij erg ongelukkig.en eenzaam het zou goed zijn als er iets opgericht zou worden voor ons waar we elkaar konden ontmoeten we zitten alemaal in het zelfde verdriet en begrijpen elkaar.ik kan nog veel langer doorgaan want er komt zoveel op je pad.je mag mij altijd mailen we zijn er om elkaar te troosten .heel veel sterkte lieve schat liefs van gerardina

Dank je Gerardina en wat heftig ook voor jou. Jullie waren zo lang samen. Nee mensen beseffen niet hoeveel pijn het doet als je negeren. Mensen zijn rare wezens, ik snap niet van ze. Ik kijk ook niet uit naar de feestdagen, daarbij ben ik bijna jarig, komt onze trouwdag eraan, Henks verjaardag en de dag dat we elkaar hebben ontmoet, dus al deze dagen zit ik niet op te wachten. Ik zou het liefst nu in winterslaap gaan en er als de lente weer komt, uitkomen. Of niet....mijn leven zonder Henk is overleven. Je soulmate kwijtraken is het zwaarste wat er is. Ik heb je op beantwoord meis. Maar je mag me altijd schrijven.

Lieve groetjes, Marjan

Loves 0