Hoe nu verder na overlijden moeder?

Bijna 10 maanden geleden is mijn moeder heel plots overleden, ze is gewoonweg op een ochtend niet meer wakker geworden. Niemand had dit zien aankomen, er is geen voor-altijd afscheid genomen of wat dan ook, een simpele 'tot na de vakantie!' was ons laatste echte gesprek.... Onze band was best in orde de laatste jaren, als kind en tiener was ik meer een vaderskindje waar m'n moeder het lastig mee had (ik ben enig kind), maar juist doordat ik op mezelf ging wonen en ging werken, kregen we een betere band. 

Na de uitvaart en alle praktische zaken vloog het leven weer door, tot het in maart stil stond. Door het vele 'gedwongen' thuis werken en blijven heb ik meer tijd om na te denken. Ik heb mijn vader ook al bijna drie maanden niet meer gezien omdat ik in een ander land woon dan hij... Hoe dan ook, het is alsof ik nu weer ten volle besef wat er allemaal gebeurd is. Er is bijna geen dag dat ik nadenk over het telefoontje van m'n vader, de uitvaart, de vrienden op de uitvaart, haar familie, enz. In mijn dromen komen mijn ouders de laatste tijd ook vaak voor - zowel alsof er niets aan de hand is, als dat m'n moeder of ook m'n vader is/zijn overleden. 

Ik zit ook nog in de leeftijd dat er om ons heen veel geboortes komen en zijn geweest.  Mijn vriend geeft al jaren aan dat hij graag aan kinderen wil beginnen en de laatste tijd begint hij er opnieuw over. Een jaar geleden had ik zoiets van 'over een jaartje, nog een paar mooie reizen samen maken en dan eens zien of het gebeurt'. Nu voel ik me daar helemaal anders over. Hij begrijpt niet dat ik voor m'n gevoel een oceaan over moet steken, en dat kinderen niet bepaald op m'n proiriteitenlijstje staan. Ik krijg ook al kriebels als ik denk aan alles zonder m'n moeder te moeten doorstaan... Ik bedoel, de band met mijn schoonzussen is niet intens genoeg om ook maar een soort van steun van te krijgen als ik dat nodig zou hebben. En mijn schoonmoeder is een lief mens, maar die zou ik er ook niet bij willen hebben bij onderzoeken of een bevalling, en echt huis-tuin-keuken-advies kan ik er voor mijn gevoel ook niet aan vragen.

Mijn vriend kan of wil mijn emoties hierover niet begrijpen. Zijn er hier allicht mensen die mij wel begrijpen? 

 

Bedankt :-)

Hartjes 0

Er zijn 2 reacties op dit bericht

Anneke Poort Ik ben mijn moeder verloren na een relatief kort ziekbed. Ik ervaar veel slechte mentale momenten. Alles valt zwaar.
afbeelding van Anneke Poort
Bewolkt
Anneke Poort Ik ben mijn moeder verloren na een relatief kort ziekbed. Ik ervaar veel slechte mentale momenten. Alles valt zwaar.
#1

Hallo Lisa,

Ik herken wel een aantal punten in jouw verhaal.
Ik heb schoonzussen waar ik 'oke' mee om ga, maar hele gesprekken voeren zit er niet in. Dus ik praat niet met ze over mijn gevoel. Mijn schoonmoeder is super lief. Maar toch voel ik mij niet geroepen om met haar te praten. 

Mijn vriend geeft ook al sinds een paar jaar aan dat hij ooit kinderen wil. Ik wilde nog niet. En vooral nu mijn moeder ruim 7 maanden geleden (afgelopen oktober) is overleden, sta ik weer anders in het leven. Ik heb mijzelf niet eens op orde, dus hoe kan ik dan aan ouderschap denken.
Ik praat ook weinig met mijn partner. En dat voelt heel vreemd. Want je zou alles moeten kunnen vertellen. Ik trek mij wel eens even terug alleen op een kamer. En dat zeg ik ook tegen mijn partner en hij respecteert dat.
Ik vind het heel moeilijk om met mensen te praten die nog nooit een dierbare hebben verloren. Ik ben dan bang dat ze 'verkeerde' dingen zeggen. Ik heb wel eens gesprekken afgekapt omdat ik mij er niet prettig bij voelde. En om dat te voorkomen, praat ik met niemand over mijn gevoelens. Dus ja, dan voel ik mij enorm alleen. Ik heb mijn vader nog. Maar ik vind het heel moeilijk om met hem te praten. Want ik wil hem er niet mee belasten. Want ik zie dat hij het ook moeilijk heeft. Het voelt heel dubbel. 

Ik schrijf heel veel (laptop). Zelfs wanneer het eigenlijk tijd is om te slapen, schrijf ik soms dingen van mij af. De corona maatregelen in maart kwamen voor mij in het begin even goed uit. Thuiswerken en geen mensen om mij heen was wat ik nodig had. Echter gaat dat nu tegenwerken en heb vaker slechte momenten. Je hebt inderdaad ook meer tijd om na te denken. Ik vind het zelfs benauwend om straks weer tussen de mensen te zijn. En veel dingen kan ik beschrijven, maar sommige gevoelens zijn frustrerend en weet je je geen raad meer.

Loves 0
#2

Jeetje Anneke, ik kan wel merken dat je veel schrijft. Je hebt het namelijk precies zo verwoord zoals ik er ook in sta. Wat heftig dat we - op drie maanden na - bijna hetzelfde hebben meegemaakt en momenteel doormaken. Tegelijkertijd vind ik het ergens wel 'fijn' om te lezen dat er anderen zijn die tegen dezelfde problemen aanlopen, het doet me net iets minder alleen voelen. Hoe dan ook, ik wens je veel sterkte.  

De gedachte aan terug onder de mensen komen doet me ook een beetje benauwend aanvoelen. Sowieso ben ik wat minder sociaal aangelegd en moet ik moeite doen om contacten te onderhouden, laat staan dat ik over mijn gevoelens zou spreken. Ik snap helemaal hoe je niet met je vader hierover wil spreken, omdat hij al genoeg aan zijn hoofd heeft. Ik heb hier hetzelfde. Ben je ook enig kind trouwens? Dat maakt het misschien nog een beetje lastiger, maar dat weet ik natuurlijk niet zeker. Met mijn vriend praat ik eigenlijk ook te weinig over emoties. Ik begrijp wel dat het voor hem lastig is, je kan je nu eenmaal niet inbeelden hoe het is om (als relatief jonge volwassene) een ouder te verliezen. En ik zou trouwens ook niet goed weten wat te doen of te zeggen als het andersom was geweest...

En enerzijds ga ik vooral blij zijn als ik weer 100 procent mijn oude taken op het werk kan doen (komende maanden wordt dat langzaam opgebouwd), anderzijds ga ik dan misschien weer in een automatische piloot en steek ik het verdriet te veel op de achtergrond.

Lastig...

Loves 0