afbeelding van Evita
Licht bewolkt

Fases?

In deze coronatijden gaat contact met familie via skype. Afgelopen augustus is mijn moeder (63) overleden na maanden ziekenhuis , (waar het leek of ze beter werd, maar toen totaal niet meer te redden bleek) en hospice.

De trouwdag van mijn ouders was pas geleden en daarover hadden we het op skype, broers , vader , maar eigenlijk kan mijn vader alleen zeggen dat hij dan vol schiet als hij daar aan denkt. En hij zegt zelf dat hij het niet zo goed over emoties kan hebben ,met professionals kwam hij er ook niet uit.

Toen kwam de vraag hoe ‘ wij ‘ als kinderen met het verlies omgaan en ik wist het eigenlijk niet. Als ik kijk naar de beroemde 5 fases denk ik aan de ene kant dat ik al bij acceptatie zit , maar dat ik dat eigenlijk al had toen we de begrafenis aan het regelen waren. 
Ik ben zeker ook boos geweest, ook omdat ik het idee had dat als ze eerder naar de dokter was gegaan, dat het dan nog misschien goed was gekomen. Maar die boosheid was eigenlijk al weg toen ze nog leefde, de acceptatie dat er geen weg terug was had ik al snel.
Ik sprak mijn moeder voorheen misschien 1 keer per maand, geen innige band, maar ben een jaar lang wel elke week naar haar toe gegaan toen ze ziek was. Door schildklierkanker kon ze alleen niet zo goed praten (fysiek onmogelijk) daardoor weinig lange of diepe gesprekken. Of ze reageerde gewoon niet als ik vroeg of ze bang was, dus dan maar weer praten over het weer. Ik kan ook redelijk rationeel denken , iedereen gaat dood, wat kan ik nog wel voor haar doen en wat zou ik nog willen weten. En ik heb wel het idee dat ik alles gezegd en gedaan heb wat er kon. Wat dat betreft ben ik ook wel weer blij dat ik zolang wekelijks langs ben gegaan.
Ik was er ook bij toen ze ‘ in slaap’ gebracht werd , maar bij zien na overlijden moest iemand anders wel tegen me zeggen dat ik best mocht huilen voor ik bedacht dat ik dat niet gedaan had. Ik had er al vrede mee dat ze weg was. Nu zoveel maanden later vind ik dat eigenlijk het verdrietigst, hoeveel verdriet anderen erom hebben, zoals mijn vader, en hoeveel mijn moeder geleden moet hebben maar bleef bikkelen tot het eind en toen gelukkig zelf besloot dat het genoeg was. Eigenlijk heb ik na haar dood meer respect gekregen voor haar en ik denk dat ik haar beter ben gaan begrijpen maar dat zijn ook aannames.
ik denk wel aan haar bij haar muziek, of plekken waar ik haar gezien heb, of als ik een vraag heb waarvan ik denk; die zou ik aan haar gesteld hebben. Maar omdat ik haar niet zo heel vaak sprak voor ze ziek werd denk ik dat het echte dagelijkse gemis er niet is. Maar hoe weet je nou of je al in acceptatie zit of eigenlijk nog in ontkenning. Collega’s vroegen ook of het ging, ja het gaat, maar ik zei direct al het zou zomaar kunnen dat ik over een half jaar alsnog omval, geen idee hoe je dat moet weten. Dus hier maar eens mijn verhaal getikt 

Hartjes 1

Er is 1 reactie op dit bericht

#1

Hi Evita, allereerst heel veel sterkte met het verlies van je moeder.  

 

Het klinkt alsof je er vrede mee kan hebben een soort van dat haar verder lijden bespaart is gebleven.  Dat had ik tenminste met mijn moeder. Ik denk dat fases door elkaar kunnen lopen.  

De tijd leert wel om er mee om te gaan en het een plekje te geven. 

Liefs Colinda 

Loves 0