Emotieloos na zo'n heftige gebeurtenis. Is dit wel normaal?

Hallo, Nu 2 weken geleden ben ik mijn vader zeer plotseling door zelfdoding verloren. Hij was wel al jaren aan het tobben met zijn gezondheid en vooral de tinnitus was vreselijk. Daarnaast kwamen steeds nieuwe dingen bij. Op het laatst ondraaglijk. Ik heb totaal geen vraagtekens over het waarom hij dit heeft gedaan en heb alle begrip. Ook ben ik helemaal niet boos. Mijn vader is wel altijd alles blijven doen, zo goed als hij kon en wilde ons er vooral niet mee lastig vallen. Hij zei weleens wat over die vreselijke herrie in zijn hoofd en de andere kwaaltjes, maar probeerde richting ons toe positief te blijven. Vaak vroeg ik hoe het ging en dan was het altijd; goed hoor. Door die 'hoor' erachter wist ik altijd wel dat het niet ging. Mijn vader was een imposante man en heeft heel zijn leven gewijd aan zijn bedrijf, zijn kindje. Sinds een jaar heeft mijn broertje het stokje overgenomen. Ook daar had hij veel moeite mee, alsof hij ineens niks meer was. Hij was altijd een haantje de voorste en iedereen was gek op hem, maar nu had hij het gevoel totaal niet meer belangrijk te zijn en nergens meer bij te horen. Ook dat heeft ertoe bijgedragen dat hij zich een stuk slechter voelde. Maar dat was zeker niet de oorzaak. Hij heeft alles, maar dan ook alles gedaan om beter te worden. Ik weet niet hoeveel behandelaren hij bezocht heeft, maar in ieder geval ontzettend veel. Het was nu echt uitzichtloos. De manier hoe hij zichzelf van het leven heeft beroofd is echt meer dan vreselijk. Hij heeft zichzelf door zijn hoofd geschoten. Net daarvoor naar het gezin een app gestuurd met een heel dagboek van 3 jaar erbij. Als je dat leest, kan je niet anders dan begrip hebben voor zijn daad. Het idee dat hij dit zo eenzaam heeft gedaan, voelt vreselijk. Zo verdrietig dat hij dat alleen heeft moeten doorstaan. Ik zie dat beeld continu voor me. Het ergste is dat mijn broertje, zusje en zijn vrouw thuis waren en hem hebben gevonden en gereanimeerd. Zij zijn pas 19 en 21. We zijn een samengesteld gezin. Wat een vreselijk trauma. Mijn vader was echt een hele sociale man die altijd voor de hele wereld klaar stond en iedereen altijd wilde helpen. Het rijmt totaal niet met hoe hij dit heeft gedaan. Hij zou nooit, maar dan ook nooit bewust iemand schade toebrengen. Daarom denk ik ook dat het nu zo ondraaglijk was dat hij er a la minute een einde aan wilde maken. Dat hij deze ellende geen minuut langer meer kon verdragen. Gelukkig denken wij er allemaal hetzelfde over (totaal 5 broers en zussen). Niemand neemt hem iets kwalijk. Gelukkig hebben ze mijn vader met veel make-up goed kunnen oplappen en hebben we op die manier toch nog afscheid van hem kunnen nemen. Je zag hoegenaamd niks. Het was echt mijn pa...alsof hij zo zijn ogen open kon doen. Zonder dat had het nog veel heftiger geweest. Voor dit alles zaten wij met ons gezin al in zeer zwaar weer. Onze oudste dochter is, na totaal 8 keer weglopen, opgenomen in een gesloten instelling. De details doen er verder niet toe, maar het waren bijna 5 vreselijke maanden. Echt een nachtmerrie. Je denkt op zo'n moment dat je leven niet erger kan. Onze dochter was echt gek op opa en heeft zelfs een paar weken bij hem gewoond, omdat het bij ons niet meer ging. Voor haar is dit ook een groot trauma, wat ze er eigenlijk echt niet bij kon hebben. Ze kan al zo slecht met haar gevoelens omgaan ivm haar ADHD en zit ook erg slecht in haar vel door haar hormonen (ze is 14 jaar oud) In deze maanden heb ik al zo vreselijk veel verdriet gehad. Dat is bijna niet te omschrijven. Tijdens deze ellende, is mijn vader er altijd voor ons geweest. Zoals altijd. Als hij voelde dat er iets was, stond hij voor de deur om te helpen. Zelfs toen hij het zelf al zo ontzettend slecht had. Hij was altijd ons grote vangnet. De band met mijn vader was soms wel wat lastig. Dit heeft ook te maken met de scheiding van mijn ouders en zijn "nieuwe" gezin. Ik was destijds 16 en vond dat erg moeilijk allemaal. Dit heeft mede ook altijd te maken gehad met mijn onzekerheid. Ik weet nu dat mijn vader echt heel veel van me hield, maar dat hij niet meer kon geven dan hij deed. Een echte opa/opa was hij gewoon niet, net als hij ook geen vader was die je dagelijks zag of met klusjes kwam helpen. Hij hield zielsveel van iedereen, maar zo was hij nou eenmaal niet. Dat is iets waar ik mijn hele leven wel een beetje last van heb gehad. Pas veel later ben ik dat gaan begrijpen. We zijn nou eenmaal allemaal anders. Juist nu we echt naar elkaar toe begonnen te groeien en ik echt het gevoel had dat hij van me hield, is dit gebeurd en kunnen we het nooit meer afmaken en die gedachten vind ik ontzettend moeilijk. Ook heb ik ontzettend veel angst op een eventuele volgende nare gebeurtenis. Ik kan best veel hebben, maar meer als dit kan gewoon echt niet. Ook heb ik zorgen over mijn gevoel. Ik voel gewoon helemaal niks meer. Het is nog steeds onwerkelijk en heb het gevoel dat mijn vader zo binnen kan komen lopen. Ik ben gewoon aan het werk, ga gewoon naar mijn vriendinnen en ga ook gewoon naar de supermarkt in ons kleine dorp, waar iedereen precies weet wat er bij ons allemaal gaande is. Ik begrijp helemaal niks van mezelf. Heb ik dan echt geen gevoel en doet het me niks? Voel me daar enorm schuldig over. Misschien is het een overlevingsmodus en komt het uiteindelijk wel, ik heb echt geen idee. Natuurlijk doet de gedachte hem voor altijd kwijt te zijn heel veel pijn en verdriet, maar ik kan dat heel goed verdringen. Vooral niet aan denken is voor nu even mijn motto. We hebben 3 kinderen en ik moet kunnen blijven functioneren. Ik zou dit uiteindelijk zo graag, op een goede manier, een plekje willen geven. Niet dat het door mijn ontkenningsgedrag later uiteindelijk dubbel zo hard aankomt. Na al deze ellende zouden we zo graag ooit weer gelukkig willen zijn. Maar hoe doe je dat? Groetjes, Angela
Hartjes 0

Er zijn 2 reacties op dit bericht

Eric Oostergo Ik ben op 28 april 2021 mijn vrouw verloren. Zij was 49 jaar en we zijn 28 jaar samen geweest. Zij is nu op een andere manier altijd bij mij.
afbeelding van Eric Oostergo
Licht bewolkt
Eric Oostergo Ik ben op 28 april 2021 mijn vrouw verloren. Zij was 49 jaar en we zijn 28 jaar samen geweest. Zij is nu op een andere manier altijd bij mij.
#1
Dag Angela, Rouwen en de gevoelens die daarbij komen kijken zijn heel persoonlijk en verschillen enorm van persoon tot persoon. Ook kan je voor de een anders rouwen dan voor iemand anders. Toen mijn vader overleed was ik daar echt niet goed van, maar toen mijn moeder ging viel dat relatief gezien "goed mee", meer zoals je hierboven beschrijft. Komt dat door de verschillende relaties die ik met hen had, de ervaring die ik reeds had met mijn vaders overlijden... je weet het gewoon niet. Eigenlijk maakt het ook niet zoveel uit. Het gaat erom dat jij kan verwerken wat er is gebeurd. Daarbij moet je je niet laten verleiden door te denken: "Ik moet dit...", "Mensen vinden dat...", "Het is toch normaal dat...". Daarbij kan het zijn dat het nu goed gaat, maar over een uur, dag, week misschien niet meer. Dat komt en gaat vanzelf, en zo niet zoveel beter. Maar als ik het zo lees ervaar je angst, pijn en verdriet dus emotieloos zou ik dat toch niet noemen hoor. Veel sterkte!
Loves 0
San74 Dochter van vader die in het ziekenhuis ligt. Ik moet binnenkort afscheid nemen en zoek hier kracht om hierdoor heen te kunnen..
afbeelding van San74
Storm
San74 Dochter van vader die in het ziekenhuis ligt. Ik moet binnenkort afscheid nemen en zoek hier kracht om hierdoor heen te kunnen..
#2
Hallo Annie, Ik herken jouw gevoel van emotieloos. Zelf zit ik in de situatie dat mijn vader elk moment kan overlijden. Ik vind het zo heftig en verdrietig dat ik liters tranen huil maar verder komt er geen gevoel binnen. De afgelopen maanden vlak. Geen blijdschap, niet genieten, geen boosheid, niks… Ik denk dat het lichaam iets uitschakelt of zo om de lastige situatie aan te kunnen. Wat mij helpt is een dagboek bijhouden en regelmatig iets opschrijven. Misschien helpt jou dit ook? Misschien helpt het je om er met een deskundige over te praten? Rouwverwerking is niet iets wat je “geleerd” hebt.. Ik heb niet de ultieme tip. Maar misschien helpt t je te weten dat er meer mensen die zoals hij zich zo voelen in deze lastige situatie. Ik wens je veel sterkte! Groetjes Sandra
Loves 0