Eenzaam voelen na overlijden man!!

In oktober is mijn man overleden aan de gevolgen van blaaskanker!

in augustus kregen we te horen dat het uitgezaaide blaaskanker was,nadat er jaren en

maanden werd gezegd niets aan de hand!!

de laatste weken ging alles razend snel achteruit door de kanker en de chemo , het was niet meer bij te lopen!!

het is nu 11 maanden geleden veel vrienden zijn verdwenen , de mensen denken ze redt het wel

de naam van mijn man wordt niet meer genoemd . De kinderen begrijpen mijn verdriet niet!!!!

al met al voel ik me heel alleen en eenzaam !!

dan denk je ik ben 67 jaar is mijn leven voorbij????

Hartjes 2

Er zijn 8 reacties op dit bericht

Wie Troost Mij Forumbeheerder
afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
Wie Troost Mij Forumbeheerder
#1

Beste Irene,

Gecondoleerd met het verlies van je man. En welkom op Wie Troost Mij. Ik kan me voorstellen dat je je eenzaam voelt. Jij voelt het verdriet nog heel erg, terwijl de wereld om je heen 'gewoon' doordraait en soms niet eens doorheeft wat er zich bij jou binnenin afspeelt...

Heb je dit wel aangegeven bij je omgeving (behalve je kinderen dan)? Want heel vaak speelt er onwetendheid mee, weten ze niet wat er écht gaande is. Soms is men ook bang om jou verdrietig te zien. Je ziet je naasten het liefste altijd lachend door het leven gaan. Verdriet blijkt soms een moeilijk onderwerp te zijn, terwijl het zo'n wezenlijk onderdeel is van het leven...

Misschien helpt het als je hierover kunt praten met forumleden die hetzelfde voelen en meemaken.

Ik zag dat forumlid Hortensia hier ook een bericht over heeft geschreven: https://www.wietroostmij.nl/forum/vader-moeder-overleden/eenzaam...

We hebben laatst ook een blog geplaatst over eenzaamheid door rouw. Misschien heb je hier ook iets aan: https://www.wietroostmij.nl/blog/waarom-voelt-rouw-zo-eenzaam-ga...

En we hebben ook recentelijk een blog geplaatst over wat je kunt doen als je omgeving vergeet dat je rouwt: https://www.wietroostmij.nl/blog/wat-je-kunt-doen-als-je-omgevin...

Ik hoop dat je hier iets aan hebt, al is het alleen maar de herkenning, dat je weet dat je hier niet alleen in bent.

Ik wens je heel veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

Loves 0
#2

Beste Irene,

Allereerst gecondoleerd met het verlies van je geliefde man. 

Ik begrijp je - helaas - maar al te goed. Ik ben mijn man verloren in april 2016, nu alweer ruim 3 jaar geleden. Bij mij is het heel plotseling gegaan. Ik heb geen afscheid van mijn man kunnen nemen. Van de ene op de andere dag was hij er niet meer en daar moest ik het maar mee doen... Hij liet mij met 2 kinderen achter. ..

Nu na ruim 3 jaar moet ik eerlijk zeggen, dat het niet beter gaat. Ik ben weer aan het werk. Doe leuke dingen met mijn vriendinnen en mijn kinderen, maar ik geniet er niet van. Het is leuk, dat wel... begrijp me niet verkeerd... maar zodra ik thuiskom... hoe leuk ik het ook had gehad die dag... je komt altijd thuis in een 'leeg' huis. Het gevoel van leegte/gemis/verdriet overrompelt je keer op keer. Je ontkomt er gewoon niet aan. Na 3 jaar mis ik hem nog steeds als toen in het begin. Het is er niet minder op geworden. Mensen zeggen: het heeft tijd nodig, het slijt wel, maar die mensen hebben juist nog nooit iets ingrijpends in hun leven meegemaakt. Zij hebben makkelijk zeggen...

Ik ben nu 46 jaar oud. Voor mij is het leven ook min of meer opgehouden. Ik zeg niet dat ik niet opensta voor een eventuele nieuwe relatie, maar hoe leuk/fijn die nieuwe relatie ook zal zijn... het kan nooit mijn man kunnen vervangen. 

Maar voorlopig moet ik niet denken aan een nieuwe relatie. Iemand van mijn leeftijd heeft toch het e.e.a. meegemaakt en ik zit echt niet te wachten op een ex of evt. kinderen van die persoon. Ik heb mijn eigen leven nog niets eens op orde! Ik heb het momenteel al moeilijk genoeg met mijn 2 puberkinderen. Maar ze doen het goed. Op school ook, dus wat dat betreft heb ik niets te klagen. 

Ik heb al ruim 3 jaar geen contact meer met familie(leden). Ik wil niet te diep ingaan op details, maar ze hebben me min of meer allemaal laten stikken. Letterlijk en figuurlijk. Van schoonfamilie... ja ok, maar ook van mijn eigen familie.. dat kan ik tot op de dag van vandaag niet begrijpen. Ik heb geschreeuwd en gehuild... Voelde me angstig, gebroken en kapot van verdriet... ik heb gezworen... mocht er iets gebeuren met familieleden... ik ben er niet rouwig om. Waren ze ook niet om mij (of mijn man dan).  Ik zal geen traan om ze laten. Ze zijn het niet waard. Ik ben harder geworden. Ik moet wel. Om verder te kunnen in deze harde wereld. Om te kunnen overleven, zeg maar... 

Mijn vrienden of beter gezegd: onze vrienden? Ik heb ze sinds het overlijden van mijn man niet meer gezien. Zelfs geen appje of een kaartje op speciale dagen. Het eerste jaar nog wel, maar daarna hoor je niemand meer. Van degenen die je verwacht dat je ze een reikende hand zullen bieden, die hebben me ook min of meer laten stikken. Het voelt als een trap na. Ik val in een ravijn, een bodemloze put... maar in plaats van mij te helpen. te troosten, te ondersteunen of wat dan ook... maken ze allemaal opmerkingen. De een weet het nog beter als de ander, terwijl niemand het ooit het meegemaakt in ons familie-/vriendenkring. Ik ben de eerste (en enige) weduwe in de familie. Eerste die een dierbaar persoon heeft verloren. Dat kunnen ze niet begrijpen. Niemand die ooit zoiets ingrijpends heeft meegemaakt, kan het begrijpen.

Een vriendin heeft onlangs haar vader verloren en vaak praten we daarover. Ik merk toch dat de pijn anders ligt. Tuurlijk is het verliezen van je vader, je moeder, je broertje of zusje of ander familielid verdrietig en pijnlijk,.... maar in mijn ogen is het anders dan het verlies van je partner. Je partner is toch je wederhelft. Iemand waarmee je lief en leed deelt... dat is niet te vergelijken. Leeg bed, lege stoel aan de eettafel... je staat op en je gaat slapen zonder je partner... Hoe close je band ook was met je ouders... het is in mijn ogen gewoon niet te vergelijken met het verlies van je partner en dat snappen veel mensen niet.

Na ruim 3 jaar is het nog steeds 'overleven' voor mij.  Een dag zonder al teveel verdriet doorgekomen, voelt al als een kleine overwinning voor mij. Ik doe mijn best. Ik doe mijn best op mijn werk. Ik doe mijn best voor mijn kinderen. Het lijkt wel of ik iedereen tevreden moet houden, waarom houdt er niemand rekening met mij? Laatst zei iemand tegen mij dat ik er niet uit zag...! Ik zag er niet uit!!!! Dat wist ik al lang van mezelf, maar om daarmee geconfrontreerd te worden, deed toch wel pijn. Ze kunnen zich ook niet verplaasten in mij. Ik slaap slecht, ben angstig, heb hartkloppingen, heb zorgen om mijn 2 puber kinderen, geldzorgen, gezeur van andere collega's op het werk etc etc... Dat zien ze allemaal niet!!! Ze zien alleen maar mijn uiterlijk!!!! Dan zeg ik: als jouw partner plotseling van de 1 op de andere dag er niet meer is, kom je dan gezellig bij mij thuis barbecuen? Oh... dan merk ik wel dat ze een beetje wakker worden geschud...

Ik heb alweer veel te veel dingen opgeschreven. Voor mij is dit misschien ook weer een uitlaatklep. Ik merk dat het na 3 jaar me nog steeds dwars zit. Steeds minder mensen/familie/vrienden om hierover mee te praten. Mijn kinderen wil ik er niet mee belasten. Goede vriendinnen snappen me wel, als ik me een keertje niet lekker in mijn vel voel, maar daarmee is alles ook gezegd. Echt begrijpen doen ze het niet.... dus laat ik het meestal wel voor wat het is. Als mensen me vragen of het goed gaat met me, antwoord ik meestal: ja hoor, alles gaat goed. Ze zitten meestal niet op mijn verhaal te wachten en daar wil ik ze ook niet mee 'opzadelen', dus antwoord ik maar meestal met 'ja', terwijll het juist niet goed gaat met mij, maar wie ziet dat? Zelfs de huisarts of psychologe niet! Ik heb al meerdere keren een psychologe gehad, maar het klikte niet echt. Er werd volgens het boekje gewerkt en ik werd ook min of meer als een nummertje beschouwd. Patient nummer huppeldepup is uitbehandeld... volgende patient... terwijl ik met nog zoveel onbeantwoorde vragen en angsten zat... 

Het is een heel verhaal geworden. Mocht je behoefte hebben om lotgenoten te spreken zoals ik, dan mag je me gerust mailtjes sturen. Weet je dat je er niet alleen voor staat op deze wereld, al voelt dat vaak wel zo....

Loves 1
Linnie1970 Ik ben 48 jaar oud en heb een zoon van 14. Mijn man is 4 november 2018 op 55 jarige leeftijd overleden.
afbeelding van Linnie1970
Storm
Linnie1970 Ik ben 48 jaar oud en heb een zoon van 14. Mijn man is 4 november 2018 op 55 jarige leeftijd overleden.
#3
Sweet_Memories schreef op Maandag 26 augustus 2019 22:59
Beste Irene,

Allereerst gecondoleerd met het verlies van je geliefde man. 

Ik begrijp je - helaas - maar al te goed. Ik ben mijn man verloren in april 2016, nu alweer ruim 3 jaar geleden. Bij mij is het heel plotseling gegaan. Ik heb geen afscheid van mijn man kunnen nemen. Van de ene op de andere dag was hij er niet meer en daar moest ik het maar mee doen... Hij liet mij met 2 kinderen achter. ..

Nu na ruim 3 jaar moet ik eerlijk zeggen, dat het niet beter gaat. Ik ben weer aan het werk. Doe leuke dingen met mijn vriendinnen en mijn kinderen, maar ik geniet er niet van. Het is leuk, dat wel... begrijp me niet verkeerd... maar zodra ik thuiskom... hoe leuk ik het ook had gehad die dag... je komt altijd thuis in een 'leeg' huis. Het gevoel van leegte/gemis/verdriet overrompelt je keer op keer. Je ontkomt er gewoon niet aan. Na 3 jaar mis ik hem nog steeds als toen in het begin. Het is er niet minder op geworden. Mensen zeggen: het heeft tijd nodig, het slijt wel, maar die mensen hebben juist nog nooit iets ingrijpends in hun leven meegemaakt. Zij hebben makkelijk zeggen...

Ik ben nu 46 jaar oud. Voor mij is het leven ook min of meer opgehouden. Ik zeg niet dat ik niet opensta voor een eventuele nieuwe relatie, maar hoe leuk/fijn die nieuwe relatie ook zal zijn... het kan nooit mijn man kunnen vervangen. 

Maar voorlopig moet ik niet denken aan een nieuwe relatie. Iemand van mijn leeftijd heeft toch het e.e.a. meegemaakt en ik zit echt niet te wachten op een ex of evt. kinderen van die persoon. Ik heb mijn eigen leven nog niets eens op orde! Ik heb het momenteel al moeilijk genoeg met mijn 2 puberkinderen. Maar ze doen het goed. Op school ook, dus wat dat betreft heb ik niets te klagen. 

Ik heb al ruim 3 jaar geen contact meer met familie(leden). Ik wil niet te diep ingaan op details, maar ze hebben me min of meer allemaal laten stikken. Letterlijk en figuurlijk. Van schoonfamilie... ja ok, maar ook van mijn eigen familie.. dat kan ik tot op de dag van vandaag niet begrijpen. Ik heb geschreeuwd en gehuild... Voelde me angstig, gebroken en kapot van verdriet... ik heb gezworen... mocht er iets gebeuren met familieleden... ik ben er niet rouwig om. Waren ze ook niet om mij (of mijn man dan).  Ik zal geen traan om ze laten. Ze zijn het niet waard. Ik ben harder geworden. Ik moet wel. Om verder te kunnen in deze harde wereld. Om te kunnen overleven, zeg maar... 

Mijn vrienden of beter gezegd: onze vrienden? Ik heb ze sinds het overlijden van mijn man niet meer gezien. Zelfs geen appje of een kaartje op speciale dagen. Het eerste jaar nog wel, maar daarna hoor je niemand meer. Van degenen die je verwacht dat je ze een reikende hand zullen bieden, die hebben me ook min of meer laten stikken. Het voelt als een trap na. Ik val in een ravijn, een bodemloze put... maar in plaats van mij te helpen. te troosten, te ondersteunen of wat dan ook... maken ze allemaal opmerkingen. De een weet het nog beter als de ander, terwijl niemand het ooit het meegemaakt in ons familie-/vriendenkring. Ik ben de eerste (en enige) weduwe in de familie. Eerste die een dierbaar persoon heeft verloren. Dat kunnen ze niet begrijpen. Niemand die ooit zoiets ingrijpends heeft meegemaakt, kan het begrijpen.

Een vriendin heeft onlangs haar vader verloren en vaak praten we daarover. Ik merk toch dat de pijn anders ligt. Tuurlijk is het verliezen van je vader, je moeder, je broertje of zusje of ander familielid verdrietig en pijnlijk,.... maar in mijn ogen is het anders dan het verlies van je partner. Je partner is toch je wederhelft. Iemand waarmee je lief en leed deelt... dat is niet te vergelijken. Leeg bed, lege stoel aan de eettafel... je staat op en je gaat slapen zonder je partner... Hoe close je band ook was met je ouders... het is in mijn ogen gewoon niet te vergelijken met het verlies van je partner en dat snappen veel mensen niet.

Na ruim 3 jaar is het nog steeds 'overleven' voor mij.  Een dag zonder al teveel verdriet doorgekomen, voelt al als een kleine overwinning voor mij. Ik doe mijn best. Ik doe mijn best op mijn werk. Ik doe mijn best voor mijn kinderen. Het lijkt wel of ik iedereen tevreden moet houden, waarom houdt er niemand rekening met mij? Laatst zei iemand tegen mij dat ik er niet uit zag...! Ik zag er niet uit!!!! Dat wist ik al lang van mezelf, maar om daarmee geconfrontreerd te worden, deed toch wel pijn. Ze kunnen zich ook niet verplaasten in mij. Ik slaap slecht, ben angstig, heb hartkloppingen, heb zorgen om mijn 2 puber kinderen, geldzorgen, gezeur van andere collega's op het werk etc etc... Dat zien ze allemaal niet!!! Ze zien alleen maar mijn uiterlijk!!!! Dan zeg ik: als jouw partner plotseling van de 1 op de andere dag er niet meer is, kom je dan gezellig bij mij thuis barbecuen? Oh... dan merk ik wel dat ze een beetje wakker worden geschud...

Ik heb alweer veel te veel dingen opgeschreven. Voor mij is dit misschien ook weer een uitlaatklep. Ik merk dat het na 3 jaar me nog steeds dwars zit. Steeds minder mensen/familie/vrienden om hierover mee te praten. Mijn kinderen wil ik er niet mee belasten. Goede vriendinnen snappen me wel, als ik me een keertje niet lekker in mijn vel voel, maar daarmee is alles ook gezegd. Echt begrijpen doen ze het niet.... dus laat ik het meestal wel voor wat het is. Als mensen me vragen of het goed gaat met me, antwoord ik meestal: ja hoor, alles gaat goed. Ze zitten meestal niet op mijn verhaal te wachten en daar wil ik ze ook niet mee 'opzadelen', dus antwoord ik maar meestal met 'ja', terwijll het juist niet goed gaat met mij, maar wie ziet dat? Zelfs de huisarts of psychologe niet! Ik heb al meerdere keren een psychologe gehad, maar het klikte niet echt. Er werd volgens het boekje gewerkt en ik werd ook min of meer als een nummertje beschouwd. Patient nummer huppeldepup is uitbehandeld... volgende patient... terwijl ik met nog zoveel onbeantwoorde vragen en angsten zat... 

Het is een heel verhaal geworden. Mocht je behoefte hebben om lotgenoten te spreken zoals ik, dan mag je me gerust mailtjes sturen. Weet je dat je er niet alleen voor staat op deze wereld, al voelt dat vaak wel zo....

Zo herkenbaar zeker ook over de familie helaas. Ik ben bijna een jaar alleen met mijn zoon en ik hoop nog iedere dag dat mijn man gewoon weer naar huis komt. Heel veel sterkte met dit ondraaglijke verdriet 

Loves 0
Luna10 hallo ik ben 60jaar altijd vrolijk geweest en gelukkig .,nu diep ongelukkig
afbeelding van Luna10
Bewolkt
Luna10 hallo ik ben 60jaar altijd vrolijk geweest en gelukkig .,nu diep ongelukkig
#4
Linnie1970 schreef op Zondag 8 september 2019 02:03
Sweet_Memories schreef op Maandag 26 augustus 2019 22:59
Beste Irene,

Allereerst gecondoleerd met het verlies van je geliefde man. 

Ik begrijp je - helaas - maar al te goed. Ik ben mijn man verloren in april 2016, nu alweer ruim 3 jaar geleden. Bij mij is het heel plotseling gegaan. Ik heb geen afscheid van mijn man kunnen nemen. Van de ene op de andere dag was hij er niet meer en daar moest ik het maar mee doen... Hij liet mij met 2 kinderen achter. ..

Nu na ruim 3 jaar moet ik eerlijk zeggen, dat het niet beter gaat. Ik ben weer aan het werk. Doe leuke dingen met mijn vriendinnen en mijn kinderen, maar ik geniet er niet van. Het is leuk, dat wel... begrijp me niet verkeerd... maar zodra ik thuiskom... hoe leuk ik het ook had gehad die dag... je komt altijd thuis in een 'leeg' huis. Het gevoel van leegte/gemis/verdriet overrompelt je keer op keer. Je ontkomt er gewoon niet aan. Na 3 jaar mis ik hem nog steeds als toen in het begin. Het is er niet minder op geworden. Mensen zeggen: het heeft tijd nodig, het slijt wel, maar die mensen hebben juist nog nooit iets ingrijpends in hun leven meegemaakt. Zij hebben makkelijk zeggen...

Ik ben nu 46 jaar oud. Voor mij is het leven ook min of meer opgehouden. Ik zeg niet dat ik niet opensta voor een eventuele nieuwe relatie, maar hoe leuk/fijn die nieuwe relatie ook zal zijn... het kan nooit mijn man kunnen vervangen. 

Maar voorlopig moet ik niet denken aan een nieuwe relatie. Iemand van mijn leeftijd heeft toch het e.e.a. meegemaakt en ik zit echt niet te wachten op een ex of evt. kinderen van die persoon. Ik heb mijn eigen leven nog niets eens op orde! Ik heb het momenteel al moeilijk genoeg met mijn 2 puberkinderen. Maar ze doen het goed. Op school ook, dus wat dat betreft heb ik niets te klagen. 

Ik heb al ruim 3 jaar geen contact meer met familie(leden). Ik wil niet te diep ingaan op details, maar ze hebben me min of meer allemaal laten stikken. Letterlijk en figuurlijk. Van schoonfamilie... ja ok, maar ook van mijn eigen familie.. dat kan ik tot op de dag van vandaag niet begrijpen. Ik heb geschreeuwd en gehuild... Voelde me angstig, gebroken en kapot van verdriet... ik heb gezworen... mocht er iets gebeuren met familieleden... ik ben er niet rouwig om. Waren ze ook niet om mij (of mijn man dan).  Ik zal geen traan om ze laten. Ze zijn het niet waard. Ik ben harder geworden. Ik moet wel. Om verder te kunnen in deze harde wereld. Om te kunnen overleven, zeg maar... 

Mijn vrienden of beter gezegd: onze vrienden? Ik heb ze sinds het overlijden van mijn man niet meer gezien. Zelfs geen appje of een kaartje op speciale dagen. Het eerste jaar nog wel, maar daarna hoor je niemand meer. Van degenen die je verwacht dat je ze een reikende hand zullen bieden, die hebben me ook min of meer laten stikken. Het voelt als een trap na. Ik val in een ravijn, een bodemloze put... maar in plaats van mij te helpen. te troosten, te ondersteunen of wat dan ook... maken ze allemaal opmerkingen. De een weet het nog beter als de ander, terwijl niemand het ooit het meegemaakt in ons familie-/vriendenkring. Ik ben de eerste (en enige) weduwe in de familie. Eerste die een dierbaar persoon heeft verloren. Dat kunnen ze niet begrijpen. Niemand die ooit zoiets ingrijpends heeft meegemaakt, kan het begrijpen.

Een vriendin heeft onlangs haar vader verloren en vaak praten we daarover. Ik merk toch dat de pijn anders ligt. Tuurlijk is het verliezen van je vader, je moeder, je broertje of zusje of ander familielid verdrietig en pijnlijk,.... maar in mijn ogen is het anders dan het verlies van je partner. Je partner is toch je wederhelft. Iemand waarmee je lief en leed deelt... dat is niet te vergelijken. Leeg bed, lege stoel aan de eettafel... je staat op en je gaat slapen zonder je partner... Hoe close je band ook was met je ouders... het is in mijn ogen gewoon niet te vergelijken met het verlies van je partner en dat snappen veel mensen niet.

Na ruim 3 jaar is het nog steeds 'overleven' voor mij.  Een dag zonder al teveel verdriet doorgekomen, voelt al als een kleine overwinning voor mij. Ik doe mijn best. Ik doe mijn best op mijn werk. Ik doe mijn best voor mijn kinderen. Het lijkt wel of ik iedereen tevreden moet houden, waarom houdt er niemand rekening met mij? Laatst zei iemand tegen mij dat ik er niet uit zag...! Ik zag er niet uit!!!! Dat wist ik al lang van mezelf, maar om daarmee geconfrontreerd te worden, deed toch wel pijn. Ze kunnen zich ook niet verplaasten in mij. Ik slaap slecht, ben angstig, heb hartkloppingen, heb zorgen om mijn 2 puber kinderen, geldzorgen, gezeur van andere collega's op het werk etc etc... Dat zien ze allemaal niet!!! Ze zien alleen maar mijn uiterlijk!!!! Dan zeg ik: als jouw partner plotseling van de 1 op de andere dag er niet meer is, kom je dan gezellig bij mij thuis barbecuen? Oh... dan merk ik wel dat ze een beetje wakker worden geschud...

Ik heb alweer veel te veel dingen opgeschreven. Voor mij is dit misschien ook weer een uitlaatklep. Ik merk dat het na 3 jaar me nog steeds dwars zit. Steeds minder mensen/familie/vrienden om hierover mee te praten. Mijn kinderen wil ik er niet mee belasten. Goede vriendinnen snappen me wel, als ik me een keertje niet lekker in mijn vel voel, maar daarmee is alles ook gezegd. Echt begrijpen doen ze het niet.... dus laat ik het meestal wel voor wat het is. Als mensen me vragen of het goed gaat met me, antwoord ik meestal: ja hoor, alles gaat goed. Ze zitten meestal niet op mijn verhaal te wachten en daar wil ik ze ook niet mee 'opzadelen', dus antwoord ik maar meestal met 'ja', terwijll het juist niet goed gaat met mij, maar wie ziet dat? Zelfs de huisarts of psychologe niet! Ik heb al meerdere keren een psychologe gehad, maar het klikte niet echt. Er werd volgens het boekje gewerkt en ik werd ook min of meer als een nummertje beschouwd. Patient nummer huppeldepup is uitbehandeld... volgende patient... terwijl ik met nog zoveel onbeantwoorde vragen en angsten zat... 

Het is een heel verhaal geworden. Mocht je behoefte hebben om lotgenoten te spreken zoals ik, dan mag je me gerust mailtjes sturen. Weet je dat je er niet alleen voor staat op deze wereld, al voelt dat vaak wel zo....

Zo herkenbaar zeker ook over de familie helaas. Ik ben bijna een jaar alleen met mijn zoon en ik hoop nog iedere dag dat mijn man gewoon weer naar huis komt. Heel veel sterkte met dit ondraaglijke verdriet

 

Loves 0
Luna10 hallo ik ben 60jaar altijd vrolijk geweest en gelukkig .,nu diep ongelukkig
afbeelding van Luna10
Bewolkt
Luna10 hallo ik ben 60jaar altijd vrolijk geweest en gelukkig .,nu diep ongelukkig
#5

zeker herkenbaar vooral de familie die denken dat het snel overgaat en je bent angstig om je verdriet te laten zien .ik heb geen kinderen meer thuis ik heb alleen mijn poesjes nog ,sorry het is voor mij nog zo vers .ik kan mij goed indenken hoe je ,je eigen voelt sterkte

Loves 0
gerardina ik heb momenteel en burnout door het overlijden van mijn man ik ben zo gaan vluchten voor het verdriet en gemis heb veel huilbuien en angst
afbeelding van gerardina
Storm
gerardina ik heb momenteel en burnout door het overlijden van mijn man ik ben zo gaan vluchten voor het verdriet en gemis heb veel huilbuien en angst
#6

lieve net als jij voel ik mij ook vreselijk eenzaam.mijn man is 7 maanden geleden overleden ziojn nieren werkte haast niet meer hij was te zwak voor dialise.ik heb nog zoveel verdriet.ik ben pas 66 geworden net als jij denk ik ook is mijn leven nu voorbij.ik probeer van alles maar niets of niemand kan de leegte opvullen het gemis.al ben ik onder de mensen ik voel mij toch zo eenzaam.door het vele huilen heb ik nu een burnout.ik weet wat je voelt.heel veel liefs en sterkte ook ik weet niet hoe het verder moet gerardina

Loves 0
Luna10 hallo ik ben 60jaar altijd vrolijk geweest en gelukkig .,nu diep ongelukkig
afbeelding van Luna10
Bewolkt
Luna10 hallo ik ben 60jaar altijd vrolijk geweest en gelukkig .,nu diep ongelukkig
#7
gerardina schreef op Woensdag 16 oktober 2019 20:30
lieve net als jij voel ik mij ook vreselijk eenzaam.mijn man is 7 maanden geleden overleden ziojn nieren werkte haast niet meer hij was te zwak voor dialise.ik heb nog zoveel verdriet.ik ben pas 66 geworden net als jij denk ik ook is mijn leven nu voorbij.ik probeer van alles maar niets of niemand kan de leegte opvullen het gemis.al ben ik onder de mensen ik voel mij toch zo eenzaam.door het vele huilen heb ik nu een burnout.ik weet wat je voelt.heel veel liefs en sterkte ook ik weet niet hoe het verder moet gerardina


ik denk dat daar een hele tijd overheen gaat ,als het ooit over gaat .ik probeer ook weer de dagelijkse dingen op te pakken de ene dag gaat het iets beter dan een andere dag .het doet pijn heel veel pijn ,en je mag heus huilen schreeuwen 

ik denk ook iedere dag moet ik zo verder met mijn leven je eenzaam voelen ook al zit de kamer vol ik hoor soms niet eens wat ze zeggen ik zit in mijn eigen wereldje.

wat ik wel ervaar probeer voor het slapen gaan niet deze side te bezoeken ,doe dat overdag 

ik slaap ook niet zonder slaappillen ik kom gewoon niet in slaap ,maar hersens krijgen helemaal geen rust om vlak voor het slapen gaan op pc tegaan beter iets op tv waar je niet teveel bij na moet denken.ik wens je heel veel sterkte vrouwtje ik voel met je mee liefst luna

Loves 0
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
afbeelding van Martien
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
#8

Hé,hallo   Sweet_Memories

Ik heb jouw verhaal helemaal gelezen .

Potverdorie(sorry)   maar je hebt HELEMAAL GELIJK

HELEMAAL!!!

T is gewoon de waarheid,dat ze allemaal(de meeste althans) voorbij lopen en als ze wat zeggen ,van die armzalige nietshelpende en nutteloze raad denken te moeten geven.

De deur staat altijd open.je kunt me altijd bellen,etc,etc.

Thuis zitten ze dan samen op de bank,te lachen en te gieren,en jij bij zijn oneindige afwezigheid kapot dreigt te gaan van verdriet en verscheurende pijn.

Nee,we moeten ons na een periode niet zo aanstellen,niet meer zeuren met t zelfde verhaal,en weer gaan genieten van t leven.

Ze zullen er nooit begrip voor kunnen opbrengen.NOOIT

Omdat t Niet HUN EIGEN PIJN IS.

Omdat zij niet kapot gaan van binnen

Zij willen daar ook geen aandacht of tijd aan besteden.Praten over de dood maakt hun totaal Angstig.De realiteit van wat ook hun Eindigheid van t leven zou kunnen zijn.

T leven moet gevierd worden,alles eruit halen,geen somberheid

Dus ook ontwijken van bedroefden

Mijn Marina is op 25 juni 2016 plotseling gestorven.

Ik heb bijna Niemand meer

Zij was ALLES voor mij

Nu ben doodongelukkig,en ga vanbinnen kapot.

Bij mij thuis komt bijna niemand,zit altijd met kaarsjes bij mijn vrouw haar urn.en zo gaat elke dag voorbij.

Neem altijd haar foto mee naast mijn slaapkussen

Ik verwacht NIETS meer van t leven.Ik blijf bij mijn meisje.

Sinds haar dood is alles Stil in mij.

Jij schrijft het zo treffend op.De Waarheid.

Gevallen in de diepste ravijn,eindeloze diepe put,verminkt,verscheurd,en een verdrinkende Ziel;die het uitschreewd ,een toereikende helpende hand te omvatten,om hieruit te geraken en te mogen helen van de intense vernietigende kwelling,van het eeuwig afgescheiden te zijn van jouw meest dierbaarste geliefde echtgenoot.

Dan,wanneer dit uitblijft,ontstaat er een maximaal wantrouwen ten aanzien van die wereld,waarin jullie je ooit gelukkig waande.

Helemaal en alleen opjezelf terug geworpen,met al je pijn en verdriet,zoekende naar een plaats in deze totaal veranderde wereld waarin jij je opnieuw herkent

Ja t veranderdt jou.

Je wordt harder.Als een bescherming voor jezelf.

Je wordt,die je niet wilde zijn

Ik ervaar t bij mezelf.

Je slaapt slecht.Hebt zorgen

Kan ik heel goed begrijpen.

Ik slaap nog steeds maar 2 tot 3 uur.

En smorgens moe

Ik sport elke doordeweekse dag.

Houd me daarmee vast

In de tuin werken.

De vogels fluiten,maar ik HOOR ZE NIET

De zon schijnt,maar ik VOEL T NIET

Ja beste Sweet_Memories

Jij zit in een hele moeilijke situatie

Je hebt ook 2 kindertjes,die hun vader ook missen en waar je voor moet zorgen.

Dat is heel zwaar.

En ook nog werken daarbij,terwijl je zoveel verdriet hebt

Je mag mij ook mailen als je wilt praten

Beste Sweet_Memories

Naar je innerlijke luisteren,naar je hart en ziel.

Want die verloochenen je niet

Liefdevolle troost in verbondenheid met jouw liefste echtgenoot

Martien Mols

 

Loves 0