De Vader van mijn Kinderen

Het  was  1993 toen  wij hoorde dat  Roel  Mijn Man de vorm Melanoom (kanker) hed.

Hij onderging operaties om dit  te verwijderen Chemo  volgde maak sloeg  niet  aan 

Hij werd  naar  huis  gestuurd met de mededeling maar te gaan genieten  van  zijn  gezin.

Hij wilde nog graag een Vacantie meemaken  met  zijn gezin, er werd een fonds op gesteld

waar Familie Collega's en vrienden konden doneren, en eind November 1993 gingen wij naar

het mooie Eiland Tenerife, 10 dagen waren  wij daar toen  het  noodlot  toe sloeg hij was zieker

dan wij dachten  belande daar  in het Ziekenhuis er werd eeThuis warn foto gemaakt en de costatering

was tumor in  zijn  hoofd !!

De uitslag was  zeer slecht (ik had  veel  info over  het  verloop van zijn ziekte gelezen) en dat zou 

niet lang  duren dat er meer nare dingen zouden gaan gebeuren.

Hij wilde natuurlijk  naar huis maar hoe, hij moest liggend  vervoert worden gelukkig  na 1 week 

konden wij met een vlucht naar Brussel, daar stond de Ambulance klaar en voor ons een taxi op

naar Almere.

Thuis was  Familie en Huisarts aanwezig Roel sterk vermoeit ging naar bed.

Ik heb hem verzorgt duurde  slechts 5 dagen waarin hij vroeg om de euthanasie 

die hij al van te voren had afgesproken met de Huisarts.

De planning was gemaakt 16 December 1993 zou hij komen te overlijden !!

S'avonds 8 uur kwam onze huisdokter en toen is Roel ingeslapen .

Een sterke lieve HuisVader was er niet meer, ik bleef achter met ONZE 2 Jongens 

Sander  12 jaar en Vincent 8 jaar !!!

Dat is mijn verhaal wat mij nog iedere dag bij blijft !

Onze 2 Jongens zijn nu 2 Hardwerkende volwassen mannen geworden !

Go wat ben ik trots op ONZE kinderen !!

Veel Liefs  Hanneke

 

 

 

 

Hartjes 0

Er is 1 reactie op dit bericht

afbeelding van Alissa1
Bewolkt
#1

Lieve Hanneke, wat moet dat een enorme rollercoaster geweest zijn!

Dat vergeet je nooit meer! En wat mooi dat jullie jongens mooie volwassen mannen zijn geworden! Daar heb jij natuurlijk ook je steen in bijgedragen. Zelf zie ik jou nu als voorbeeld, ik blijf achter met 2 dochters van 15 en 18 jaar, mijn man hebben we afgelopen 4 oktober moeten laten gaan na een ziekte van 2 jaar, ook kanker! Gelukkig hebben we nog mooie herinneringen mogen maken met elkaar! Ik hoop dat de scheurende pijn bij mij en onze meiden op den duur een litteken wordt zodat we enigssinds weer gelukkig mogen/kunnen zijn. Missen zullen we hem altijd doen maar de pijn erbij slijt hopelijk! Hij was mijn eerste grote liefde, 26 jaar samen....helaas is hij maar 47 jaar geworden.

Lieve Hanneke ik wens jou alle goeds toe samen met jullie 2 zoons....

Veel liefs Anita

Loves 0