Berenvrouw Sinds 7 oktober 2016 weduwe. Sinds ruim 30 jaar depressieve klachten . 2 getrouwde kinderen en 2 kleinkinderen. Wonen verder weg.
afbeelding van Berenvrouw
Licht bewolkt
Berenvrouw Sinds 7 oktober 2016 weduwe. Sinds ruim 30 jaar depressieve klachten . 2 getrouwde kinderen en 2 kleinkinderen. Wonen verder weg.

Bijna 3 jaar later, nog steeds pijn

In oktober is het alweer 3 jaar geleden dat mijn man overleed. Juist nu lijkt de pijn en vooral de eenzaamheid van zonder hem verder moeten erger dan ooit.

Ik heb sinds anderhalf jaar eenLAT relatie met een weduwnaar,  een lieve zorgzame man. Maar...hij kan mijn man niet vervangen. En dat moet ook niet. Het is een nieuw leven, maar ook een leven dat ik niet gewend ben. We zijn een halve week bij mekaar en de rest van de week is ieder in zijn eigen huis. Prima, houden zo, hoor ik om me heen. Maar ik heb geen aanloop, geen familie, kinderen, vrienden meer waar ik woon. Geen sociaal leven. Hij heeft dat wel waar hij woont. Mijn dagen duren weken  voor het gevoel,  als ik alleen ben. Hij komt tijd tekort. Hij heeft me vaak genoeg te kennen geven dat er niet meer in zit dan een LATrelatie. Ik was een 24/7 huwelijk gewend, hij niet, want hij zat soms maanden op zee. Ik voel me vaak heel eenzaam, dat kan hij niet begrijpen. 

Ik ben vaak heel verdrietig want we krijgen de laatste tijd veel te maken met mensen uit onze vriendenkringen met min of meer ernstige vormen van kanker. Mijn man is een jaar ernstig ziek geweest door kanker. Ik ben 7 keer met de ambulance meegereden om mijn man weer naar de eerste hulp te brengen en daar uit volgden weer min of meer langdurige ziekenhuisopnames. De vrouw van mijn vriend heeft jarenlang Alzheimer gehad, hij begrijpt niet dat mijn leven, van het ene moment op het andere, abrupt veranderde.

Ik kan nu wel met de rouw en het verdriet, om het overlijden van mijn man, omgaan. Echter nog lang niet met  wat er allemaal in het ziekenhuis en thuis, met behulp van thuiszorg, gebeurd is. Ook dat is rouw in mijn ogen, een traumatische ervaring die ook een plek moet krijgen.

Laatst kwam ik zelf op de eerste hulp terecht met uitvalverschijnselen. Gedacht werd aan een TIA, het bleek migraine te zijn door grote spanningen. O.a. doordat ik kort daarna 50 jaar getrouwd zou zijn geweest.

Zijn er mensen die dit ook ervaren ? Of ligt dit aan mij? Heb in het verleden psychische klachten gehad en last  van depressies

Graag reacties,

 

Hanny

Hartjes 1

Er zijn 3 reacties op dit bericht

Wie Troost Mij Forumbeheerder
afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
Wie Troost Mij Forumbeheerder
#1

Poeh Hanny,

Dat is wel een opeenstapeling van vervelende dingen in je leven... Het is niet vreemd dat je je na drie jaar na het overlijden van je man verdrietig of eenzaam voelt. Maar het is dubbel zo vervelend dat je daar ook nog zorgen om je huidige relatie bovenop krijgt en dat je niet begrepen lijkt te worden door je nieuwe relatie.

Ik haal uit jouw verhaal dat je zijn leven en keuzes ook wel respecteert, maar je zit daardoor zelf ook in een moeilijk parket. En dat voelt niet goed. Praat je hier ook met professionele hulp over? Psychische klachten en depressies moet je wel serieus nemen. 

Veel sterkte,

Mark
Monuta webcare

Loves 0
gerardina ik heb momenteel en burnout door het overlijden van mijn man ik ben zo gaan vluchten voor het verdriet en gemis heb veel huilbuien en angst
afbeelding van gerardina
Storm
gerardina ik heb momenteel en burnout door het overlijden van mijn man ik ben zo gaan vluchten voor het verdriet en gemis heb veel huilbuien en angst
#2

hallo lieverd.wat erg allemaal.ik heb geen nieuwe vriend .heb wel geprobeerd kontakt te zoeken al is het maar voor de eenzaamheid op te lossen.ik voel me dan weer schuldig en het klinkt heel naar maar ik vind niemand leuk.ik hield zoveel van mijn man hij was mijn leven voor 32 jaar.ik hou gewoon nog van hem a is hij er niet meer.ik ben heel angstig alleen ben ook altyd snel bang geweest dit komt vanuit mijn jeugd sinds ik mijn man leerde kennen had ik dat niet meer hij was zo positief gaf mij rust en zekerheid,ik begrijp jou gevoelens helemaal.niets kan je eigen man evenaren en jullie liefde ik voel dit ook zo.maar alleen blijven is ook moeilijk in die eenzaamheid wat doet dat pijn en is ook niet goed voor je psygische  wezijn ieder mens heeft liefde en warmte en steun nodig en je veilig voelen.als je dan meemaakt dat een nieuwe partner je niet begrijpt mis je volgens mij je eigen man nog meer en voel je nog erger de eenzaamheid.ook als we ouder zijn is het erg moeilijk er zijn al veel mensen weggevallen ouders vrienden enz.ik huil zoveel dat ik een burn out heb vaak duizelig ben knikkende knieen last van mijn ingewanden.ook dat geeft weer angst en eenzaamheid omdat ik dan niet naar buiten durf.lieverd heel veel sterkte.ik hoop dat je er wat aan hebt liefs van gerardina

Loves 0
Berenvrouw Sinds 7 oktober 2016 weduwe. Sinds ruim 30 jaar depressieve klachten . 2 getrouwde kinderen en 2 kleinkinderen. Wonen verder weg.
afbeelding van Berenvrouw
Licht bewolkt
Berenvrouw Sinds 7 oktober 2016 weduwe. Sinds ruim 30 jaar depressieve klachten . 2 getrouwde kinderen en 2 kleinkinderen. Wonen verder weg.
#3
gerardina schreef op Donderdag 17 oktober 2019 21:54
hallo lieverd.wat erg allemaal.ik heb geen nieuwe vriend .heb wel geprobeerd kontakt te zoeken al is het maar voor de eenzaamheid op te lossen.ik voel me dan weer schuldig en het klinkt heel naar maar ik vind niemand leuk.ik hield zoveel van mijn man hij was mijn leven voor 32 jaar.ik hou gewoon nog van hem a is hij er niet meer.ik ben heel angstig alleen ben ook altyd snel bang geweest dit komt vanuit mijn jeugd sinds ik mijn man leerde kennen had ik dat niet meer hij was zo positief gaf mij rust en zekerheid,ik begrijp jou gevoelens helemaal.niets kan je eigen man evenaren en jullie liefde ik voel dit ook zo.maar alleen blijven is ook moeilijk in die eenzaamheid wat doet dat pijn en is ook niet goed voor je psygische  wezijn ieder mens heeft liefde en warmte en steun nodig en je veilig voelen.als je dan meemaakt dat een nieuwe partner je niet begrijpt mis je volgens mij je eigen man nog meer en voel je nog erger de eenzaamheid.ook als we ouder zijn is het erg moeilijk er zijn al veel mensen weggevallen ouders vrienden enz.ik huil zoveel dat ik een burn out heb vaak duizelig ben knikkende knieen last van mijn ingewanden.ook dat geeft weer angst en eenzaamheid omdat ik dan niet naar buiten durf.lieverd heel veel sterkte.ik hoop dat je er wat aan hebt liefs van gerardina

Dank je . Wat jij schrijft over angstig en bang zijn vanuit je jeugd herken ik. Ook mijn man gaf mij steun en zekerheid. Na zijn overlijden, 7 oktober 3 jaar geleden,  viel de grond onder mijn voeten weg. 

Jouw lichamelijke klachten komen mij ook zeer bekend voor. Ik heb veel baat bij acupunctuur, ben onder behandeling bij een hele fijne arts die ook praat met me. En ook bij een begripvolle psychotherapeut,  gebruik geen medicatie.

Het is een tijdje goed gegaan, maar de rouw zit nog zo diep. Bij tijd en wijle komen er herinneringen, vooral aan het jaar zwaar ziekbed en veel ziekenhuisopnames, naar boven en dan gaat het weer helemaal mis. Vreselijke verkrampingen in mijn lichaam , maag-en darmklachten en hoofdpijn. Moe, moe en nog eens moe. Geen zin meer ergens in ondanks de fijne en mooie dingen in het leven. 

Praten erover helpt. Ik bel vaak de Luisterlijn. Even mijn hart luchten. Mijn hartsvriendin is begin vorig jaar helaas ook overleden en dat is ook een groot gemis. Gelukkig begrijpt  mijn vriend, weduwnaar sinds ruim 2 jaar, nu ook wat er in me omgaat. Het heeft wel even tijd gekost. Hij houdt me alleen maar vast totdat het heftige huilen overgaat en dat is precies wat ik  nodig heb. Stelt een paar daagjes er tussenuit voor na weer een moeilijke periode,  verandering van omgeving. Ook dat helpt.

Een nieuwe liefde is heel bijzonder, vooral het na mekaar toegroeien. Zijn vrouw blijft haar plaats houden, mijn man ook. Er is ruimte voor, gelukkig maar, want onze partners maakten wel deel uit van ons leven. Ieder verwerkt zijn/ haar verdriet op zijn eigen manier , daarin gesteund door de ander. 

Ik prijs mij gelukkig dat dit op mijn pad is gekomen. Alleen is maar alleen, is  zeer clichématig,  maar wel waar. 

Ik wens jou veel sterkte in moeilijke tijden.  Ook al denk je dat het nooit meer voorbij gaat, de pijn wordt milder, zachter. Ik kan nu tegen de foto van mijn man zeggen: "Dank je wel voor alle mooie jaren ( 47 ) samen. Dank je dat je mij deze nieuwe liefde gunt en ik weet zeker dat je blij  voor me bent. Ik zal altijd  van je blijven houden".

Ik weet zeker dat ook voor jou het leven weer een positievere wending zal gaan nemen. Je moet er  alleen op vertrouwen.  Tegen je zelf zeggen dat deze pijn , dit enorme verdriet  erbij hoort om ruimte te maken om verder  te kunnen leven. Gun jezelf de tijd om te MOGEN rouwen.

Veel liefs van mij

Loves 0