afbeelding van Inasd
Storm

Alles door elkaar

Hallo

Vorig jaar ben ik mijn vader verloren. Dat gebeurde in het begin van het jaar en aan het einde overleed mijn schoonmoeder. Allemaal super naar. Het verdriet om mijn vader voelt relatief complex. Nu ben ik afgelopen week mijn steun en toeverlaat verloren. Mijn hond is op 14 jarige leeftijd overleden. Nu merk ik dat ik helemaal kapot ben. Het voelt zwaarder als de eerdere verliezen. Ook lichamelijk reageer ik veel sterker. Heb mooi afscheid genomen en hij is gecremeerd.  Zijn verjaardag was dezelfde als mijn vader. Nu merk ik dat mijn omgeving nogal laconiek reageerd. Ik geloof zelf dat dit verlies zwaarder is. Mijn vader zag ik eens in de zoveel tijd. Mijn hond was 24u per dag bij me? Kunnen jullie hier ook een keer aandacht aan besteden? Het verlies van een huisdier? Voor mij was het niet gewoon de hond maar mijn steun en toeverlaat. De rouw die ik nu voel is toch dezelfde als om een mens?

Met vriendelijke groet 

Ina

Hartjes 2

Er zijn 2 reacties op dit bericht

Anzjuhla 24 Augustus de liefde van mijn leven kwijtgeraakt. 9 Jaar bij elkaar geweest.
afbeelding van Anzjuhla
Bewolkt
Anzjuhla 24 Augustus de liefde van mijn leven kwijtgeraakt. 9 Jaar bij elkaar geweest.
#1

Lieve Ina,

Gecondoleerd met alle zware verliezen die je afgelopen tijd mee hebt moeten maken.

Ik vind dat je gelijk hebt met dat dit forum ook aandacht kan besteden aan het verlies van een huisdier. Ik ben zelf een enorm grote dierenvriendin en heb ook een ster geplaatst voor mijn ratje Chica die in januari is overleden.
Het rare is dat sommige mensen er nogal laconiek op reageren als je rouwt om je huisdier, maar voor ons zijn onze geliefde huisdieren onze beste vrienden die altijd voor ons klaarstaan en ons troost, een glimlach, plezier en vriendschap kunnen bieden.

Toen mijn vriend vorig jaar augustus heel ernstig ziek werd, zei hij dat hij het geweldig zou vinden als zijn hond bij mij zou blijven. Het was vanaf de vreselijke diagnose de bedoeling dat de hond naar de buren zou gaan als mijn vriend zou komen te overlijden, maar toen mijn vriend nog maar een paar weken te leven had, heeft hij te kennen gegeven dat hij het heel mooi zou vinden als de hond bij mij zou blijven. Nu zijn we inmiddels 13 maanden verder en de hond is nog steeds bij mij en hij blíjft tot zijn eigen einde bij mij. Ik heb heel veel steun aan het diertje gehad afgelopen 13 maanden en de vriendschap tussen hem en mij is alleen maar enorm gegroeid.

Ik wens je enorm veel sterkte toe met dit verlies en als je behoefte hebt om erover te babbelen, mag je me altijd een berichtje sturen.

Liefs,

Angela.

 

Loves 2
afbeelding van Taat73
Bewolkt
#2

Zo heftig!

Ik herken wat je zegt. Ik ben in een paar maanden mijn neef en vlak daarna mijn moeder verloren. Beide plotseling. Onlangs heb ik ook mijn hond moeten laten inslapen en begin vorig jaar mijn kat.

Dat ks net als bij jou heel veel verlies in korte tijd. Je huisdier is je beste maatje en dat echt moeilijk, want met wie maak je nu dan ook die heerlijke wandelingen waarin je soms lekker je verdriet om je ouder kan laten gaan?

Het wandelen met mijn hond was eigenlijk het enige waar ik echt van kon genieten in de moeilijke maanden.

Ik herken ook dat mensen die zelf geen huisdieren hebben dit niet altijd goed kunnen aanvoelen, maar daar heb ik begrip voor. En voor velen zeker niet te vergelijken met het gemis van een ouder of andere dierbare.

Ik heb heel veel verriet om mijn moeder, maar haar zag ik niet elke dag (wel contact) , Mijn hondje wel, dat was onderdeel van mijn gezin, mijn dagritme, mijn structuur, mijn vakantieplannen, weekendplannen ed...

Veel sterkte met je verlies en weet dat er ook mensen zijn die heel goed begrijpen en voelen wat je zegt

 

Loves 2