Zelfmoord met trein

Ik zou graag willen weten hoe nabestaanden het redden na een zelfmoord met trein van nabestaanden. Ik ben nu 1,5 jaar verder. Veel is geheeld. Maar ik kan er nog maar niet bij dat ze 400 m over het spoor lag, dat er niets van over was,  behalve haar voeten. Dat we geen afscheid hebben kunnen nemen. Dat we afstand moesten doen van haar resten, gebogen sleutels als ook munten, iets van een rode jas en kleding met vezels vol vlees van mama. Geen lichaam, geen tastbare herinneringen om afscheid van te nemen. Het hele lichaam kapot en stuk. Hoe sluit je dat goed af? Het gaat up and down, en zit er nu al weer helemaal doorheen. Ze wilde het niet hoor, mijn mama. Ze wilde gewoon dood. Klaar met haar depressie, het missen van papa, haar onzekerheden, en de pijntjes en complicaties van het ouder wordern. Ze besloot eerst haar polsen door te snijnden, maar die stolde te snel, daarna slaappillen maar die waren niet sterk genoeg en heeft je uitgespuched, dus dan maar de trein. Oh hoe zeker was mijn mama dat ze niet meer wilde. Maar hoeveel pijn heeft ze achter gelaten. We missen haar zo veel

 

Hartjes 0

Er zijn 2 reacties op dit bericht

#1

Iemand dezelfde ervaring als mijn familie: totaal overvallen door zelfmoord. Uiteindelijk afgehndeld door Politie en Justitie. Je belt een begravenis ondernemenr, en deze gaat zonder jou toestemming het lichaam over brengen naar zijn eigen Mortuarium zonder acccoord over de uitvaart. Veel heen en weer, verdriet, geneuzel. Waar is het lichaam, waarom komt het niet op de plaats die wij wensen. Excuus kist moet eerst komen, geen melding wanneer mama op de geweste plek is. Uiteindelijk geen lichaam, geen afscheid en 30 minuten voor de crematie (betaald 50 personen  45 voor de crematie) alles stress en geen afscheid. Even snel met 13 personen 15 minuten. Veel dank aan PC Hoofd, en voor de ingewikkelde afrongding rot begelijding. Ze laten ook een nota van 800 euro gaan. Had ik mijn advocaat ingechakeld, zouden ze bloeden. Maar he, verdriet en dinges. En daar vertrouwen ze op, trekken aan het kortste end. 

Loves 0
#2

Hey,mijn broer heeft onlangs in feb zelfdoding met de trein gedaan....Ik begrijp hoe je je voelt....misschien kunnen we er samen over praten.ki ben gebroken

Loves 0