Sorry, al mijn lieve mede mensen in zo veel verdriet

Lieve forum gebruikers. Ik heb gezien dat vele mensen op mijn bericht (en) hebben gereageerd. En helaas heb ik je/jullie niet kunnen beantwoorden. Mijn oprechte sorry daar voor. Sommige van ons komt het rouw op de dak, anderen van ons slepen zich al vele jaren voort. Een zelfmoord is gewoon iet te doen. We hebben allemaal onvoorstelbaar hartzeer, en moeten daar op onze eigen manier mee om gaan, en dit persoonlijk verwerken. We willen er allemaal voor elkaar zijn, want wat afschuwelijk wat ons overkomt en hoe weinig begrip en herkenning. Ik heb in de eerste fase van mijn moeders zelfmoord hier veel troost mogen vinden en ben daar zeer dankvaar voor. Daarna volgt een periode van oorverdovende stilte, en probeer je je leven weer een beetje op de rails te krijgen en zin te geven. Ik heb de periode van stilte genomen. Maar eerlijk, na ruim 2 jaar zonder mijn mama is het nog altijd niet te doen. Ik zou jullie allemaal een pagina vol hoop willen geven, vol bloemen, hartjes, hoop en voorspoed. Maar ik zou liegen wanneer ik je dit zou beloven. Het is moeilijk, niet alleen na 4 maanden. Maar ook na 5 10 of 20 jaar. Het blijft een gat in ons hart, er blijven altijd vragen waarop we nooit antwoorden zullen krijgen, en het is het eeuwige gevecht je niet schuldig te voelen. Veel sterkte iedereen, in elke fase van dit onmogelijke proces. Je bent niet alleen, we zijn met velen. Het heeft heel veel tijd nodig, misschien meer dan je kan begrijpen. Maar er komt een dag dat je gaat stralen, dat je kracht weer gaat vinden en gelukkig mag zijn. Geef nooit op, je bent het meer dan waard om weer op nieuw gelukkig te worden. Je leven opnieuw in je eigen handen te nemen. Boven je verdriet uit te stijgen.en er het beste van te maken. Veel sterkte allemaal en lieve groeten.
Hartjes 1

Er is nog niet gereageerd op dit bericht