Papa verloren van 55

Hoi allemaal, Ik heb gisteren mijn vader verloren. Hij heeft zichzelf van het leven beroofd. Ik heb hem waarschijnlijk een uur voordat hij het heeft gedaan hem nog aan de telefoon gehad. Niet te geloven... Hij was zo’n geweldige man, echt. Zo onwijs lief, ik en mijn broertjes konden echt geen betere vader wensen. Hij hield zo veel van ons. Door COVID-19 ging het heel slecht met zijn succesvolle bedrijf en moest hij het verkopen. Hij vond het zo erg. We wisten dat hij depressief was en hij zij ook dat hij gedachtes had van ik wil niet meer maar in dezelfde zin zei hij maar ik doe het niet. En nu dus toch. Mijn broertjes zijn 11 en 17 en ik ben 19. Waarom laat hij ons zo achter. En hij heeft nog een moeder en een vrouw. We zijn allemaal zo kapot. Ik ben zo bang dat ik dit nooit kan verwerken. En ik ben zo bang om weer in het huis te slapen waar het is gebeurd. Ik ga hem zo missen, hij is veel te vroeg gegaan. Ik ben zo bang voor de periode die nu gaat komen.
Hartjes 1

Er zijn 3 reacties op dit bericht

IJsbeer Volgt...
afbeelding van IJsbeer
Zonnig
IJsbeer Volgt...
#1
Beste Annefleur, Sorry dat je dit mee moet maken. En zeker op jouw leeftijd. Verlies is al verschrikkelijk en als het dan zo plotseling is en op deze manier dan is het helemaal niet te bevatten, laat staan dat je weet hoe er mee om te gaan Annefleur (en iedereen om je heen), wees niet bang om je gevoel te laten zien aan anderen. Bang zijn, verdrietig zijn en misschien zelfs boos, al die gevoelens mogen nu door je heen gaan, dat is bij verlies heel normaal. En Annefleur, weet alvast: dit gaat nooit meer weg, maar het wordt uiteindelijk minder heftig, beter te verdragen. Herinner jouw papa zijn mooie momenten, daarnaast was hij ook maar een mens, met trots, angsten en grenzen. Het heeft niets met jou te maken wat er is gebeurd en hoe het is gebeurd. Soms zien mensen gewoon geen uitweg uit een situatie en bekijken ze de wereld door een tunnel. Zien ze niet wat er om hen heen gebeurd, schatten ze situaties niet goed in, vergeten ze alles om zich heen en doen ze alleen nog maar. Mensen zijn niet perfect ook al willen ze dat soms zo graag zijn. Zolang je je papa in je hart houdt en hem herinnert is hij altijd dichtbij je, waar dan ook. Ook al kun je hem niet zien, je kunt hem wel voelen. Probeer maar. Afscheid nemen hoeft dan niet. Sterkte en een warme digitale knuffel.
Loves 0
IJsbeer Volgt...
afbeelding van IJsbeer
Zonnig
IJsbeer Volgt...
#2
Afscheid nemen bestaat niet Ik ga wel weg maar verlaat je niet M'n lief je moet me geloven, al doet het pijn. Ik wil dat je me los laat en dat je morgen weer verder gaat Maar als je eenzaam of bang bent zal ik er zijn Kom als de wind die je voelt en de regen Volg wat je doet als het licht van de maan zoek me in alles dan kom je me tegen Fluister mijn naam...en ik kom eraan Zie...wat onzichtbaar is Wat je gelooft is waar Open je ogen maar en dan zal ik bij je zijn Alles wat jij moet doen is mij op mijn woord geloven Afscheid nemen bestaat niet 'k kom als de wind die je voelt en de regen! Volg wat je doet als het licht van de maan! zoek me in alles dan kom je me tegen! Fluister mijn naam...en ik kom eraan! Kijk in de lucht, kijk naar de zee! Waar je ook zult lopen, ja ik loop met je mee! Iedere stap en ieder moment... waar je dan ook bent! Wat je ook doet, waar je ook gaat... wanneer je me nodig hebt... fluister gewoon mijn naam... en ik kom eraan!!!
Loves 0
#3
Lieve Annefleur, Wat verschrikkelijk wat jou, je broertjes en je moeder is overkomen.. Ik wil jou en je familie heel veel sterkte en kracht toewensen.. Ik kan mij helaas erg goed inleven omdat mijn lieve moeder zichzelf in februari totaal onverwachts van het leven heeft berooft. Zij kreeg een aandoening waar zij niet mee kon leven, maar dit hadden wij nooit verwacht.. Ze was en is super belangrijk voor mij. Ik was haar enige dochter, we hadden een goede band en deden vaak dingen samen. Ze was ongeveer even oud als jouw vader.. Ik ben zelf iets ouder dan jij, 26. Voor mij is het nu 7 maanden geleden en ik mis haar nog zo verschrikkelijk. Ik mis vooral haar karakter en de fijne moeder-dochter-vrouwen dingen die we samen deden. Wat mij wel helpt is veel praten, huilen en je gedachten verzetten. Ik heb gemerkt dat andere mensen het soms heftig of moeilijk vinden om erover te praten, maar heb ook gemerkt dat als je aangeeft dat je het fijn vindt om erover te praten mensen er vaak wel voor open staan. Het is voor hen natuurlijk ook een moeilijk onderwerp, ze weten niet waar jij behoefte aan hebt.. Ik praat ook nog veel tegen mijn moeder dit lucht mij ook erg op. Ik vind fijne mensen om mij heen en leuke dingen doen en daarmee mijn gedachten verzetten erg fijn en belangrijk. Ondanks deze zwarte periode heb je recht op wat leuke dingen en dit maakt het voor mij ook een stukje dragelijker. Het gemis is nog steeds zo groot, al dan niet groter omdat je steeds meer beseft wat je mist, maar tussen de perioden van verdriet lijkt langzaam aan wel iets meer tijd te komen.. Kan mij weer meer concentreren op mijn werk, al heb ik nog steeds dagen dat het even niet gaat. Ik probeer dit dan te accepteren, uit te spreken en een stapje terug te doen, al vind ik dat soms niet makkelijk. Voor ieder is het rouwproces anders, ik merk verschil tussen mij, mijn vader en broertje. Ik probeer hier ook over te praten met vriendinnen. Wat mij daarnaast helpt is bedenken wat mijn moeder had gewild. Ik weet dat mijn moeder het beste voor ons had gewild en dat ik, ondanks dit grote verdriet, nog iets moois van mijn leven zou maken. Ik wil haar trots maken van daarboven. En daarnaast ben ik ook super mega trots op dat zij mijn moeder was, dat zij mij zoveel heeft geleerd en zie ik haar echt als een voorbeeld. Als ik moeilijke momenten heb probeer ik hier weer aan te denken. Ik hoop dat je hier iets aan hebt en wil je nogmaals heel veel sterkte wensen! Veel liefs.
Loves 0