Joanne Stellingwerf Mijn naam is Joanne, ik ben 23 jaar en werk als kapster. Ik woon samen met mijn vriend en 2 jonge katjes.
afbeelding van Joanne Stellingwerf
Licht bewolkt
Joanne Stellingwerf Mijn naam is Joanne, ik ben 23 jaar en werk als kapster. Ik woon samen met mijn vriend en 2 jonge katjes.

Mijn schoonzusje van 22 verloren aan zelfmoord

24 oktober stortte voor mijn vriend en mij de wereld in, ik was aan het werk en mijn vriend stormde ineens binnen met het nieuws dat zijn zusje van 22 was overleden aan een auto ongeluk. Vanaf toen ging alles heel erg snel. 's Avonds zaten we een kist uit te zoeken met de familie. Heel onwerkelijk, ik heb nog nooit meegemaakt dat iemand van mijn leeftijd om het leven is gekomen. 2 dagen later hoorden we dat ze zelf het auto ongeluk had veroorzaakt. Ze wilde niet meer leven. Dat werd bewezen met een briefje op haar kamer met dat het haar speet, en berichten op haar telefoon van hoe je het beste zoiets kon doen, tegen een boom aanrijden.

Nu, 6 weken later, komt alles bij mij pas binnen wat er wel niet is gebeurd. Hoe verschrikkelijk erg het is wat er is gebeurd en hoe vreselijk verdrietig ik ben. De afgelopen tijd heb ik alleen maar aan mijn vriend en de familie gedacht en dat het hun goed afging, en niet aan mezelf.

Ik voel me nu alleen en heb het gevoel dat niemand mij begrijpt en dat ik soms niet verdrietig kan en mag zijn. Ik ben snel boos, gefrustreerd en kan zo in huilen uitbarsten. Terwijl ik normaal alles onder controle heb en een heel relaxt persoon ben. Ik weet niet hoe ik hiermee om moet gaan en met wie ik hierover kan praten, vandaar dat ik mijn verhaal hier graag kwijt wil. Hopelijk begrijpt iemand mij hier wel. 

Hartjes 3

Er is 1 reactie op dit bericht

#1

Beste Joanne,

Wat een verhaal... Gecondoleerd met het verlies van je schoonzusje. Ik kan me voorstellen dat dit al een klap was, maar dat de manier waarop nog eens een extra schok voor jullie was.

Het is niet vreemd dat de klap 'later' komt. Vaak zit je eerst in een soort praktische modus: je regelt, je troost, je hersenen beschermen je tegen het ergste verdriet. Die komt later, wanneer de stof weer een beetje is neergedwarreld. En hoe je er dan mee omgaat? Daar is helaas geen handleiding voor. 

Wat ik wel kan aanraden: denk ook aan jezelf. Voor anderen zorgen is nobel, maar jij hebt ook net zo goed verdriet. Het verdriet van je schoonfamilie is niet per se groter dan dat van jou.  En daar mag ook best over gepraat worden. Kunnen jullie dat ook in de familie? En jij en jouw vriend?

Hier op het forum kun je ook ervaringen van andere nabestaanden lezen die iemand hebben verloren door zelfdoding. Op het blog zijn ook artikelen te vinden over wat iemand verliezen door zelfdoding met mensen doet, het rouwproces in het algemeen en meer... Misschien heb je er wat aan om dat te lezen.

Ik wens je heel veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

Loves 0