Mijn meissie

Afgelopen 16 september is mijn 22 jarige dochter Merel overleden. Ondanks de jarenlange psychische ziekte kwam het voor mij als donderslag bij heldere hemel. Na 5 jaar lang continu het zorgen moeten maken, het begeleiden van opnames en je continu afvragen of het goed ging met haar is het nu zo definief. Ondanks haar wens om te mogen sterven, zag is het niet aan komen dat zij aan lach gas en de vele psychiatrische medicatie op een " natuurlijke " manier zou komen te overlijden. Haar hart is er gewoon mee gestopt. Ik eas niet bij haar, en voel me als verpleegkundige en moeder dan ook behoorlijk te kort geschoten. Door de hoeveelheid lach gas heeft ze zichzelf vergiftigd en heb ik geen contact meer met haar gehad de laatste 1,5 week voor haar dood. zij was psychotisch en dreigend jegens mij en mijn partner, maar ook jegens haar vader. Nu bijna 6 weken later begint het een beetje te dagen, mijn mooi en toch heel lief meissie komt nooit meer terug. Aankomende donderdag was zij 23 jaar geworden.
Hartjes 1

Er is 1 reactie op dit bericht

#1
Sorry voor jou hartverscheurende verlies mama Tania 2. Het is niet te doen zonder jou Merel. Wat een groot verlies, zo een jonge vrouw, jou dochter en kind. Ik kan niets voor je betekenen behalve mijn verdriet delen als mede moeder. Wat en vreselijke tijd en verantwoordelijkheid heb je al gehad. Nu door dit verdriet heen te moeten gaan, is gewoon niet te doen. Ik wens je sterkte, veel lieve mensen om je heen en veel begrip voor hoe je jou Merel hebt proberen te redden. Je blijft altijd Merels Mama he? Je kon haar niet redden, zelfs met al jou liefde niet. Ze doen wat ze willen, deze vrije geesten. Het is heel hard, maar de meest krachtige mensen nemen hun leven. Wel heel jammer dat wij daar helemaal kapot aan gaan. Maar dat is niet de bedoeling, dus vecht terug. Hoeveel tijd het ook neemt. Merel wil zeker niet dat mama ongelukkig is. Dus ga door voor haar, in haar nagedachtenis, je gaat daar kracht uit putten. Veel sterkte gewenst
Loves 0