Mijn meissie

Afgelopen 16 september is mijn 22 jarige dochter Merel overleden. Ondanks de jarenlange psychische ziekte kwam het voor mij als donderslag bij heldere hemel. Na 5 jaar lang continu het zorgen moeten maken, het begeleiden van opnames en je continu afvragen of het goed ging met haar is het nu zo definief. Ondanks haar wens om te mogen sterven, zag is het niet aan komen dat zij aan lach gas en de vele psychiatrische medicatie op een " natuurlijke " manier zou komen te overlijden. Haar hart is er gewoon mee gestopt. Ik eas niet bij haar, en voel me als verpleegkundige en moeder dan ook behoorlijk te kort geschoten. Door de hoeveelheid lach gas heeft ze zichzelf vergiftigd en heb ik geen contact meer met haar gehad de laatste 1,5 week voor haar dood. zij was psychotisch en dreigend jegens mij en mijn partner, maar ook jegens haar vader. Nu bijna 6 weken later begint het een beetje te dagen, mijn mooi en toch heel lief meissie komt nooit meer terug. Aankomende donderdag was zij 23 jaar geworden.
Hartjes 1

Er is nog niet gereageerd op dit bericht