Mama, onze engel

Mijn moeder is nu bijna 2 weken geleden overleden. Ze zat in een zware depressie en kon het leven niet meer aan. Er is geen afscheidsbrief achtergelaten dus niemand weet precies wat haar kwelde. De laatse keer dat ik haar sprak was op moederdag, en dat was heel pijnlijk omdat ik niet meer tot haar doordrong. Ze luisterde al een tijdje niet meer. Ik ben niet boos of teleurgesteld in haar. Enkel trots op alles wat ze mij en anderen gegeven heeft; opvoeding, wijze levenslessen en perspectieven op het leven. In haar goede periode nog geen jaar geleden was ze op haar best. Ze was eindelijk haarzelf. Ze vertelde over haar vakantie en hoe mooi die was. Ze had een gezonde kijk op haar leven en had haar hele huis opgeknapt. Geen uitdaging was haar te gek en wilde alles weten. Elk onderdeel van de auto moest ze uitgelegd hebben. In onze kinderjaren maakte ze alles zelf: wandkleden, kleding, noem maar op. Ze was goed voor mens en dier en had respect voor het leven. Ik was zo trots op haar! Ze was mijn voorbeeld en lag meteen in de smaak bij de schoonfamilie. Haar droom was altijd kleinkinderen krijgen en oma worden. Het doet extra pijn dat ik deze droom van haar niet waar heb kunnen maken hier op aarde. Nu ze er plots niet meer is, is er een enorm gat achter gelaten. Sommige dagen kom ik met moeite door en de ochtenden zijn verschrikkelijk. Je denkt alsmaar: was ik maar wat vaker langsgekomen. Was ik maar wat liever naar haar. Achterafpraat, maar het zijn terechte gedachten die wel in je hoofd zitten Afleiding zoeken werkt maar tijdelijk en is eigenlijk gewoon uitstel van emoties. Huilen licht nog het meeste op tot nu toe. Ik doe de dagelijkse dingen zoveel mogelijk, maar doe geen moeite meer om me mooi te kleden. Het enige wat in nu wens is dat ik weet dat mama nu op een goede plek is en rust heeft. Dat heeft ze verdiend Mam, ik mis je.
Hartjes 0

Er is nog niet gereageerd op dit bericht