Sep
afbeelding van Sep
Storm
Sep

Hoe heeft het kunnen gebeuren..

Mijn moeder is ruim een jaar geleden overleden.. Ik kan het nog steeds geloven dat ik niet heb doorgehad dat het slecht met haar ging. Ik zag haar elke dag. En nu, nu is het te laat.. Het komt nooit meer goed. En misschien is dat wel wat ik nu heb verdiend.. 

Ik zou echt zo graag weer bij haar willen zijn..

Hartjes 2

Er zijn 7 reacties op dit bericht

Wie Troost Mij Forumbeheerder
afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
Wie Troost Mij Forumbeheerder
#1

Beste Sep,

Dat klinkt heftig. Het klinkt alsof je een behoorlijk schuldgevoel hebt over het overlijden van je moeder... Lees ik dat goed?

Ik weet natuurlijk niet wat er precies gebeurt is, maar het hebben van een schuldgevoel na het overlijden van iemand die zo dichtbij je staat is niet vreemd. Maar vaak is het ook iets wat we onszelf wijsmaken. Had je het echt kunnen voorkomen? wat had je kunnen of willen doen? En zijn dat ook echt dingen die realistisch zijn?

Ik weet het, het is misschien makkelijker gezegd dan gedaan om deze grote vragen allemaal bij jezelf na te gaan, maar het is wel goed om na te gaan. 

We hebben een tijd geleden een artikel op ons blog geplaatst over rouw en schuldgevoel. Misschien heb je er iets aan: https://www.wietroostmij.nl/blog/schuldgevoel-na-overlijden-van-...

Ik wens je heel veel sterkte.

Mark

Monuta - Wie Troost Mij

Loves 0
Sep
afbeelding van Sep
Storm
Sep
#2
Wie Troost Mij schreef op Woensdag 22 januari 2020 12:37
Beste Sep,

Dat klinkt heftig. Het klinkt alsof je een behoorlijk schuldgevoel hebt over het overlijden van je moeder... Lees ik dat goed?
Ik weet natuurlijk niet wat er precies gebeurt is, maar het hebben van een schuldgevoel na het overlijden van iemand die zo dichtbij je staat is niet vreemd. Maar vaak is het ook iets wat we onszelf wijsmaken. Had je het echt kunnen voorkomen? wat had je kunnen of willen doen? En zijn dat ook echt dingen die realistisch zijn?

Ik weet het, het is misschien makkelijker gezegd dan gedaan om deze grote vragen allemaal bij jezelf na te gaan, maar het is wel goed om na te gaan. 

We hebben een tijd geleden een artikel op ons blog geplaatst over rouw en schuldgevoel. Misschien heb je er iets aan: https://www.wietroostmij.nl/blog/schuldgevoel-na-overlijden-van-...
Ik wens je heel veel sterkte.
Mark

Monuta - Wie Troost Mij

Hé,

Ja maar ik ben eigenlijk ook wel echt schuldig.. Ik denk als ik wel echt had kunnen voorkomen misschien.. Want ik zag haar elke dag.. En ik wist niet eens dat het slecht ging.. Dat had ik echt wel moeten zien ook al wou ze dat zelf niet.. En ik ben ook nog te laat thuis gekomen, ik kon wel een half uur eerder zijn als ik niet zo had getreuzeld op school.. Misschien was ze er dan nu nog.. 

Ik zal het artikel lezen, bedankt voor de tip!

Bedankt voor uw reactie!

Groetjes Sep

 

 

 

Loves 0
#3

Lieve Step, ik hoop je met mijn reactie een hart onder de riem te kunnen steken. Het is keihard en moeilijk, ik weet het, heb zelf mijn moeder 1,5 jaar geleden verloren. Ze sprong voor de intercity. Mijn moeder was voor vele jaren manisch-depressief. Alle pogingen om haar te helpen zijn mislukt, 18 jaar zorgen(na de dood van mijn vader) en vrezen was ze ineens daar niet meer. (ik ben dus wel wat ouder dan jou, maar het blijft je mama). Echt, geloof me: mensen die echt niet meer willen, zijn echt niet te redden. Met de beste wil van de wereld niet, en ook met de grootste liefde en zorgzaamheid van hun naasten niet. Ze praten er meestal niet over, houden hun plan geheim, leven geisoleerd en voelen zich niet meer verbonden met gezin, familie, vrienden en de maatschappij. Het is afschuwelijk, waar ze door heen gaan. Ik weet dit omdat mijn mama wel 5 maanden aan schrijfsels na liet. Dat lijkt troostend, omdat ik het waarom weet.  Maar het maakt je ook zo verdrietig, om de in en inne eenzaamheid, wanhoop en geen toekomst meer zien. Het is niet te doen, alsof je het dagboek leest van een vreemde. Mijn moedertje heeft 3 pogingen gedaan binnen 12 uur, de laatste is haar gelukt. Eerlijk, ik heb mij ook vele malen bedacht, of ik het niet had kunnen voorkomen. Dat lijkt te horen bij nabestaanden van een zelfmoord. Het is een hele normale en natuurlijke gedachte. Maar wel een gedachte die niet mag blijven hangen. Jij moet door, je hebt nog een heel leven voor je,  jij mag je mama trots maken. Dat doen wat zij niet meer kon, maar zo gewenst had. Het verdriet is groot, ik weet het, ik ben er zelf ook nog lang niet. Maar alsjeblieft, voel je niet schuldig, al siert het je wel omdat het aan geeft hoe veel je van haar houdt (sorry tt.) Ik wens je heel veel sterkte en voel met je mee. Het is moeilijk kerel, en dat is het. Verwarming van je hart, en verlichting voor je ziel gewenst in je.

Loves 0
Sep
afbeelding van Sep
Storm
Sep
#4
Rosalinde schreef op Dinsdag 11 februari 2020 23:48
Lieve Step, ik hoop je met mijn reactie een hart onder de riem te kunnen steken. Het is keihard en moeilijk, ik weet het, heb zelf mijn moeder 1,5 jaar geleden verloren. Ze sprong voor de intercity. Mijn moeder was voor vele jaren manisch-depressief. Alle pogingen om haar te helpen zijn mislukt, 18 jaar zorgen(na de dood van mijn vader) en vrezen was ze ineens daar niet meer. (ik ben dus wel wat ouder dan jou, maar het blijft je mama). Echt, geloof me: mensen die echt niet meer willen, zijn echt niet te redden. Met de beste wil van de wereld niet, en ook met de grootste liefde en zorgzaamheid van hun naasten niet. Ze praten er meestal niet over, houden hun plan geheim, leven geisoleerd en voelen zich niet meer verbonden met gezin, familie, vrienden en de maatschappij. Het is afschuwelijk, waar ze door heen gaan. Ik weet dit omdat mijn mama wel 5 maanden aan schrijfsels na liet. Dat lijkt troostend, omdat ik het waarom weet.  Maar het maakt je ook zo verdrietig, om de in en inne eenzaamheid, wanhoop en geen toekomst meer zien. Het is niet te doen, alsof je het dagboek leest van een vreemde. Mijn moedertje heeft 3 pogingen gedaan binnen 12 uur, de laatste is haar gelukt. Eerlijk, ik heb mij ook vele malen bedacht, of ik het niet had kunnen voorkomen. Dat lijkt te horen bij nabestaanden van een zelfmoord. Het is een hele normale en natuurlijke gedachte. Maar wel een gedachte die niet mag blijven hangen. Jij moet door, je hebt nog een heel leven voor je,  jij mag je mama trots maken. Dat doen wat zij niet meer kon, maar zo gewenst had. Het verdriet is groot, ik weet het, ik ben er zelf ook nog lang niet. Maar alsjeblieft, voel je niet schuldig, al siert het je wel omdat het aan geeft hoe veel je van haar houdt (sorry tt.) Ik wens je heel veel sterkte en voel met je mee. Het is moeilijk kerel, en dat is het. Verwarming van je hart, en verlichting voor je ziel gewenst in je.

Hé Rosalinde,

Maar ik wist niet eens dat ze ongelukkig was.. Dat ik niet eens gezien. En ik zag haar echt elke dag en dacht dat er niks aan de hand was.. Ik kan er nooit meer wat aan doen.. Dat vind ik zo erg.. Ik durf de brief van mama ook niet te lezen.. Ik kan het echt niet.. Ik vind het zo erg dat ze zo alleen zich rot gevoeld.. Ik wou dat ik beter voor haar had gezorgd.. En dat ik eerder thuis was gekomen van school..

Ik wil u nog condoleren met uw moeder. Ik vind het echt heel erg om te horen.. Voelt u zich al beter sinds het overlijden. Iedereen zegt dat het met tijd beter wordt maar ik merk dat niet echt.. 

Heel erg bedankt voor uw reactie.. Super lief!

Groetjes Sep

Loves 0
#5
Sep schreef op Woensdag 12 februari 2020 00:06
Rosalinde schreef op Dinsdag 11 februari 2020 23:48
Lieve Step, ik hoop je met mijn reactie een hart onder de riem te kunnen steken. Het is keihard en moeilijk, ik weet het, heb zelf mijn moeder 1,5 jaar geleden verloren. Ze sprong voor de intercity. Mijn moeder was voor vele jaren manisch-depressief. Alle pogingen om haar te helpen zijn mislukt, 18 jaar zorgen(na de dood van mijn vader) en vrezen was ze ineens daar niet meer. (ik ben dus wel wat ouder dan jou, maar het blijft je mama). Echt, geloof me: mensen die echt niet meer willen, zijn echt niet te redden. Met de beste wil van de wereld niet, en ook met de grootste liefde en zorgzaamheid van hun naasten niet. Ze praten er meestal niet over, houden hun plan geheim, leven geisoleerd en voelen zich niet meer verbonden met gezin, familie, vrienden en de maatschappij. Het is afschuwelijk, waar ze door heen gaan. Ik weet dit omdat mijn mama wel 5 maanden aan schrijfsels na liet. Dat lijkt troostend, omdat ik het waarom weet.  Maar het maakt je ook zo verdrietig, om de in en inne eenzaamheid, wanhoop en geen toekomst meer zien. Het is niet te doen, alsof je het dagboek leest van een vreemde. Mijn moedertje heeft 3 pogingen gedaan binnen 12 uur, de laatste is haar gelukt. Eerlijk, ik heb mij ook vele malen bedacht, of ik het niet had kunnen voorkomen. Dat lijkt te horen bij nabestaanden van een zelfmoord. Het is een hele normale en natuurlijke gedachte. Maar wel een gedachte die niet mag blijven hangen. Jij moet door, je hebt nog een heel leven voor je,  jij mag je mama trots maken. Dat doen wat zij niet meer kon, maar zo gewenst had. Het verdriet is groot, ik weet het, ik ben er zelf ook nog lang niet. Maar alsjeblieft, voel je niet schuldig, al siert het je wel omdat het aan geeft hoe veel je van haar houdt (sorry tt.) Ik wens je heel veel sterkte en voel met je mee. Het is moeilijk kerel, en dat is het. Verwarming van je hart, en verlichting voor je ziel gewenst in je.

Hé Rosalinde,

Maar ik wist niet eens dat ze ongelukkig was.. Dat ik niet eens gezien. En ik zag haar echt elke dag en dacht dat er niks aan de hand was.. Ik kan er nooit meer wat aan doen.. Dat vind ik zo erg.. Ik durf de brief van mama ook niet te lezen.. Ik kan het echt niet.. Ik vind het zo erg dat ze zo alleen zich rot gevoeld.. Ik wou dat ik beter voor haar had gezorgd.. En dat ik eerder thuis was gekomen van school..

Ik wil u nog condoleren met uw moeder. Ik vind het echt heel erg om te horen.. Voelt u zich al beter sinds het overlijden. Iedereen zegt dat het met tijd beter wordt maar ik merk dat niet echt.. 

Heel erg bedankt voor uw reactie.. Super lief!

Groetjes Sep

Lieve Sep, mensen hebben diepe gronden. Mamas (ik ben ook een mama van een 20 jarige zoon) beschermen hun kroos. Willen hen niet lastig vallen, willen hen niet belasten. Maar depressieve mensen kunnen ook niet voorzien, hoe hun dood ons als kinderen en nabestaanden kunnen belasten. Het is heel moeilijk te bevatten, wanneer je nooit door hebt gehad dat mama ongelukkig was. Het komt dan als een donderslag bij heldere hemel, en je moet er maar mee zien te dealen. Het is haar manko dat ze dat niet met je heeft willen delen, of haar moederliefde, om jou te willen beschermen en enorm veel van je hield en je daar niet lastig mee wilde vallen.  Ik leef met je mee en je mag mij altijd ctc via rosaries@quicknet.nl. Je bent me niet tot last, vertel gewoon je verhaal, ik probeer er voor je te zijn.

Loves 0
#6
Rosalinde schreef op Woensdag 12 februari 2020 00:26
Sep schreef op Woensdag 12 februari 2020 00:06
Rosalinde schreef op Dinsdag 11 februari 2020 23:48
Lieve Step, ik hoop je met mijn reactie een hart onder de riem te kunnen steken. Het is keihard en moeilijk, ik weet het, heb zelf mijn moeder 1,5 jaar geleden verloren. Ze sprong voor de intercity. Mijn moeder was voor vele jaren manisch-depressief. Alle pogingen om haar te helpen zijn mislukt, 18 jaar zorgen(na de dood van mijn vader) en vrezen was ze ineens daar niet meer. (ik ben dus wel wat ouder dan jou, maar het blijft je mama). Echt, geloof me: mensen die echt niet meer willen, zijn echt niet te redden. Met de beste wil van de wereld niet, en ook met de grootste liefde en zorgzaamheid van hun naasten niet. Ze praten er meestal niet over, houden hun plan geheim, leven geisoleerd en voelen zich niet meer verbonden met gezin, familie, vrienden en de maatschappij. Het is afschuwelijk, waar ze door heen gaan. Ik weet dit omdat mijn mama wel 5 maanden aan schrijfsels na liet. Dat lijkt troostend, omdat ik het waarom weet.  Maar het maakt je ook zo verdrietig, om de in en inne eenzaamheid, wanhoop en geen toekomst meer zien. Het is niet te doen, alsof je het dagboek leest van een vreemde. Mijn moedertje heeft 3 pogingen gedaan binnen 12 uur, de laatste is haar gelukt. Eerlijk, ik heb mij ook vele malen bedacht, of ik het niet had kunnen voorkomen. Dat lijkt te horen bij nabestaanden van een zelfmoord. Het is een hele normale en natuurlijke gedachte. Maar wel een gedachte die niet mag blijven hangen. Jij moet door, je hebt nog een heel leven voor je,  jij mag je mama trots maken. Dat doen wat zij niet meer kon, maar zo gewenst had. Het verdriet is groot, ik weet het, ik ben er zelf ook nog lang niet. Maar alsjeblieft, voel je niet schuldig, al siert het je wel omdat het aan geeft hoe veel je van haar houdt (sorry tt.) Ik wens je heel veel sterkte en voel met je mee. Het is moeilijk kerel, en dat is het. Verwarming van je hart, en verlichting voor je ziel gewenst in je.

Hé Rosalinde,

Maar ik wist niet eens dat ze ongelukkig was.. Dat ik niet eens gezien. En ik zag haar echt elke dag en dacht dat er niks aan de hand was.. Ik kan er nooit meer wat aan doen.. Dat vind ik zo erg.. Ik durf de brief van mama ook niet te lezen.. Ik kan het echt niet.. Ik vind het zo erg dat ze zo alleen zich rot gevoeld.. Ik wou dat ik beter voor haar had gezorgd.. En dat ik eerder thuis was gekomen van school..

Ik wil u nog condoleren met uw moeder. Ik vind het echt heel erg om te horen.. Voelt u zich al beter sinds het overlijden. Iedereen zegt dat het met tijd beter wordt maar ik merk dat niet echt.. 

Heel erg bedankt voor uw reactie.. Super lief!

Groetjes Sep

Lieve Sep, mensen hebben diepe gronden. Mamas (ik ben ook een mama van een 20 jarige zoon) beschermen hun kroos. Willen hen niet lastig vallen, willen hen niet belasten. Maar depressieve mensen kunnen ook niet voorzien, hoe hun dood ons als kinderen en nabestaanden kunnen belasten. Het is heel moeilijk te bevatten, wanneer je nooit door hebt gehad dat mama ongelukkig was. Het komt dan als een donderslag bij heldere hemel, en je moet er maar mee zien te dealen. Het is haar manko dat ze dat niet met je heeft willen delen, of haar moederliefde, om jou te willen beschermen en enorm veel van je hield en je daar niet lastig mee wilde vallen.  Ik leef met je mee en je mag mij altijd ctc via rosaries@quicknet.nl. Je bent me niet tot last, vertel gewoon je verhaal, ik probeer er voor je te zijn.

 

Loves 0
Sep
afbeelding van Sep
Storm
Sep
#7
Rosalinde schreef op Woensdag 12 februari 2020 00:28
Rosalinde schreef op Woensdag 12 februari 2020 00:26
Sep schreef op Woensdag 12 februari 2020 00:06
Rosalinde schreef op Dinsdag 11 februari 2020 23:48
Lieve Step, ik hoop je met mijn reactie een hart onder de riem te kunnen steken. Het is keihard en moeilijk, ik weet het, heb zelf mijn moeder 1,5 jaar geleden verloren. Ze sprong voor de intercity. Mijn moeder was voor vele jaren manisch-depressief. Alle pogingen om haar te helpen zijn mislukt, 18 jaar zorgen(na de dood van mijn vader) en vrezen was ze ineens daar niet meer. (ik ben dus wel wat ouder dan jou, maar het blijft je mama). Echt, geloof me: mensen die echt niet meer willen, zijn echt niet te redden. Met de beste wil van de wereld niet, en ook met de grootste liefde en zorgzaamheid van hun naasten niet. Ze praten er meestal niet over, houden hun plan geheim, leven geisoleerd en voelen zich niet meer verbonden met gezin, familie, vrienden en de maatschappij. Het is afschuwelijk, waar ze door heen gaan. Ik weet dit omdat mijn mama wel 5 maanden aan schrijfsels na liet. Dat lijkt troostend, omdat ik het waarom weet.  Maar het maakt je ook zo verdrietig, om de in en inne eenzaamheid, wanhoop en geen toekomst meer zien. Het is niet te doen, alsof je het dagboek leest van een vreemde. Mijn moedertje heeft 3 pogingen gedaan binnen 12 uur, de laatste is haar gelukt. Eerlijk, ik heb mij ook vele malen bedacht, of ik het niet had kunnen voorkomen. Dat lijkt te horen bij nabestaanden van een zelfmoord. Het is een hele normale en natuurlijke gedachte. Maar wel een gedachte die niet mag blijven hangen. Jij moet door, je hebt nog een heel leven voor je,  jij mag je mama trots maken. Dat doen wat zij niet meer kon, maar zo gewenst had. Het verdriet is groot, ik weet het, ik ben er zelf ook nog lang niet. Maar alsjeblieft, voel je niet schuldig, al siert het je wel omdat het aan geeft hoe veel je van haar houdt (sorry tt.) Ik wens je heel veel sterkte en voel met je mee. Het is moeilijk kerel, en dat is het. Verwarming van je hart, en verlichting voor je ziel gewenst in je.

Hé Rosalinde,

Maar ik wist niet eens dat ze ongelukkig was.. Dat ik niet eens gezien. En ik zag haar echt elke dag en dacht dat er niks aan de hand was.. Ik kan er nooit meer wat aan doen.. Dat vind ik zo erg.. Ik durf de brief van mama ook niet te lezen.. Ik kan het echt niet.. Ik vind het zo erg dat ze zo alleen zich rot gevoeld.. Ik wou dat ik beter voor haar had gezorgd.. En dat ik eerder thuis was gekomen van school..

Ik wil u nog condoleren met uw moeder. Ik vind het echt heel erg om te horen.. Voelt u zich al beter sinds het overlijden. Iedereen zegt dat het met tijd beter wordt maar ik merk dat niet echt.. 

Heel erg bedankt voor uw reactie.. Super lief!

Groetjes Sep

Lieve Sep, mensen hebben diepe gronden. Mamas (ik ben ook een mama van een 20 jarige zoon) beschermen hun kroos. Willen hen niet lastig vallen, willen hen niet belasten. Maar depressieve mensen kunnen ook niet voorzien, hoe hun dood ons als kinderen en nabestaanden kunnen belasten. Het is heel moeilijk te bevatten, wanneer je nooit door hebt gehad dat mama ongelukkig was. Het komt dan als een donderslag bij heldere hemel, en je moet er maar mee zien te dealen. Het is haar manko dat ze dat niet met je heeft willen delen, of haar moederliefde, om jou te willen beschermen en enorm veel van je hield en je daar niet lastig mee wilde vallen.  Ik leef met je mee en je mag mij altijd ctc via rosaries@quicknet.nl. Je bent me niet tot last, vertel gewoon je verhaal, ik probeer er voor je te zijn.

Hé Rosalinde,

Ik weet wel dat ze het niet wou laten merken omdat ze mijn moeder was, maar dan toch had ik het door moeten hebben.. Want het is wel mijn moeder die ik elke dag zag.. Ik vindt het zo erg..

 

Wat bedoelt u met ctc? 
Groetjes van Sep

Loves 0