Hart verscheurend

Ik ben voor vele maanden niet meer terug geweest in deze groep. Lees nu wederom vele hartverscheurende berichten. En al hoewel ik mijn mama nog zo vreselijk mis na 1,5 jaar en het verdriet nog even groot is, leef ik met jullie allemaal mee. Ik verbaas me nog steeds over het grote taboe rondom zelfmoord. Moeilijk of niet over praten, bijna niet te delen, moeilijk ondersteuning te vinden, en ondertussen je eigen hersens op een de rails proberen te krijgen. Het is niet te doen. Ik ga zwaar gebukt onder PTSS (wat niet ongebruikelijk blijkt te zijn i.c.m. zelfdoding) en spoedig in therapie. Ik heb genoeg van alle stress, niet kunnen slapen, boze dromen, niet kunnen aarden, rustelooshei, en eenzaamheid in dit grote verdriet. Ik wil maar even aan geven: het gaat niet over van vandaag op morgen, en wanneer je het niet meer trekt zoals ik, schakel dan a.j.b. prof. hulp in. Je hoeft het niet alleen te doen. De kunst is alleen om begeleiding te vinden die bij je past. Ook dat kan even duren. Maar niet opgeven, en vechten voor wat je waard bent. Iedereen heeft recht op een vrij, blij en dankbaar leven. Ook wij als nabestaanden van zelfdoding, juist wij.  We hebben het niet gemakkelijk, maar laten we elkaar vooral ondersteunen. (ik beloof er wat meer te zijn voor de mensen/nabestaanden in dit forum in de hoop dat ik een klein verschil kan maken) Wens jullie allemaal liefde, een enkel moment van geluk elke dag en doorzettingsvermogen. Je bent nooit alleen

 

Hartjes 0

Er is 1 reactie op dit bericht

Rita Heemskerk Verdrietige moeder
afbeelding van Rita Heemskerk
Rita Heemskerk Verdrietige moeder
#1

Hoi Rosalinde,

Heb je bericht gelezen. Wat heftig wat je hebt meegemaakt. Elke dag spook t nog door je hoofd. Waarschijnlijk zullen de momenten dat je er aan denkt je dag nog beheersen. Het is een gebeurtenis die je je hele leven bijblijft. Gelukkig zal de tijd de scherpte van je verdriet verzachten. Heb zelf mijn zoon verloren van 26 jaar ook bij een treinongeval. Hij zat bij iemand in de auto en zijn hierbij aangereden. Dus ken de pijn de onmacht de machteloosheid en de vraag waarom? Met al deze vragen door de diverse fases van rouw. Ik heb het ook met professionele hulp moeten doen. Ik mis hem intens. Soms voel ik de pijn nog. Ik ben er gelukkig goed doorgekomen. Kijk nu met dankbaarheid naar mn kind. Dat hij er was en dat ik voor altijd van hem houdt. Ik hoop dat jij je weg zult vinden in de pijn van missen en de vraag waarom? Wens je kracht en veel lieve mensen om je heen. Dank voor je verhaal

Liefs

Rita Heemskerk

Loves 0