De verlokking van het bruine riet in de bosvijver

13 januari werd voor onze gezamelijke families en voor mij als echtgenoot een zwarte dag die grijs begon. Deze dag die begon met een ontbijt op bed en koffie gevolgd door een warm en intiem moment, werd weer gevold door een lunchtafel met croisants, een kop soep en een gebakken eitje. In de middag na een paar uurtjes lekker samen hangen tegen elkaar op ons bruin-lederen banksstel, namen we afscheid met een paar liefdevolle kussen en een tot straks. ' Kook jij vanavond of zal ik t doen?' Vroeg ze nog. ' Ik kook wel wat macaroni ' zei ik met een glimlach. ' Moet je ook nog ergens heen, of ga jij ook nog ergens heen? ' vroeg ik. Mijn vrouw ging vaak fietsen in de nabijgelegen bos en heidegebieden wat haar rust gaf. Soms fietsten we samen. Nu wilde ik even voor mezelf op pad. ' Ik weet t nog niet, maar doe jij je ding maar lief ' zei ze zacht, nog liggend op de bank met de kat op haar buik luid spinnend. ' nou tot over een paar uur dan maar weer liefje ' zei ik en streelde haar wang en haar. Nog een kus, waarvan ik niet kon weten dat het de laatste zou zijn en verliet de woning. Ik stapte in de auto en reed de straat uit..... Twee uur later kwam ik weer thuis. Mijn Sandra was er niet. Het was inmiddels donker. Het was half 7 in de avond. Om deze tijd was ze altijd thuis. Ik vond haar telefoon op de bank. Gek, die had ze altijd bij haar als ze ging fietsen. Ik keek in de garage. Haar nieuwe electrische fiets was weg. Haar auto stond op de oprit. Ik werd onrustig, kookte niks en de tijd verstreek. 7 uur. Ik stapte in de auto om te gaan zoeken. Zou ze toch naar de Yoga zijn? Nee, alles donker. Zou ze thuis zijn intussen? Nee alles donker. Ik schreef thuis een briefje aan haar. ' Liefje, ik ben naar je op zoek. Als je thuiskomt bel me dan alsjeblieft ...' Ik pakte de fiets en reed de ons zo bekende bossen door in de hoop haar en / of haar fiets te vinden. Niks. T was half 10. Radeloos belde ik 112. Een half uur later stonden er twee agenten in mijn woonkamer. Opnemen van een signalement. ' Gebruikt uw vrouw ook medicijnen?' ' Euh.. ja even kijken...anti depressiva en slaapmiddelen. ' gaf ik terug aan de mannen. Ik vond echter alleen lege strips in de afvalcontainer in de keuken. ' verdomme, er is niks meer. Ze heeft alles mee. ' Nu werd ik echt bang. Waar zou ze zitten? Ik belde mijn schoonzus. 'Is Sandra bij jou? ' vroeg ik. 'Nee, maar , och het zal toch niet hè, oh shit....Ik kom nu naar je toe André ' . Binnen 30 minuten was ze er. De hele nacht. Intussen had mijn broer het signalement gelezen op 112 . Hij hielp met zoeken terwijl mijn schoonzus thuis bleef zodat ze haar zus, mocht ze thuiskomen zou kunnen opvangen. We vonden haar niet. De morgen kwam. T werd licht. Haar werkgever gebeld over de vermissing van hun collega...wachten...verdere familie inlichten...onze kinderen kwamen... Weer zoeken...toen kwam er telefoon... ' Pa, de politie is hier met een bericht voor jou. Kom maar terug naar huis. Ze is gevonden....' Eenmaal thuis stonden 2 agenten naast elkaar in de woonkamer met t slechte nieuws dat ze was gevonden door wandelaars. Ze lag in het bruine riet van een bosvijver op 12 kilometer van ons huis.. Het leek of ze lag te slapen. Ze was toen al uren dood. De medicijnen en t koude water hadden haar naar haar eeuwige rust geleid. ... Ineens was ik weduwnaar... We hebben afscheid kunnen nemen in een overvolle aula van het rouwcentrum in het "oude normaal,," net voordat de Coronamaatregelen t aantal bezoekers zou gaan beperken. Tussen een lange haag van mensen door en onder het luide gebeier van de klokkenstoel vond ze haar laatste rustplaats op de begraafplaats. Ik mis haar nog elke dag intens. De mooie herinneringen aan 18 jaren samenzijn voeren echter wel de boventoon. De ziekte nam haar hoofd over en stuurde haar naar haar rieten mandje in t water van t donkere stille bos, André
Hartjes 1

Er zijn 6 reacties op dit bericht

#1
Oh heftig Andre, Moeilijk te bevatten. Wens jou en je kinderen heel veel sterkte. Hele warme knuffel voor jullie. Sterkte Helena
Loves 0
#2
Helena bedankt voor je lieve reactie.
Loves 0
Jet76 3 maanden geleden is mijn man door een (buiten je) zelfdoding heel plots overleden. Het verdriet en ook de onmacht overvalt met hoge golven.
afbeelding van Jet76
Licht bewolkt
Jet76 3 maanden geleden is mijn man door een (buiten je) zelfdoding heel plots overleden. Het verdriet en ook de onmacht overvalt met hoge golven.
#3
Hoi André Heftig zo n groot verlies verweven in jouw leven en dat van je kinderen en de mensen die dichtbij jou staan... de liefde blijft altijd . Ik zit ook in het begin van het proces .... 29 juni heeft mijn lieve man en liefde van mijn leven ook een einde aan zijn leven gemaakt. Een plotselinge psychose heeft het van hem gewonnen. het valt niet mee. En soms voel ik ook kracht ... weet, je bent niet alleen. Hopelijk voel je je liefdevol omringt door fijne mensen en lukt het veel te praten. Bij mij werkt dat helend... en veel wandelen in de natuur in combinatie met professionele hulp Sterkte Jet
Loves 0
#4
Lieve Jet, Het is zo ongrijpbaar een ( buiten jezelf) doding. Is niet te bevatten. We gaan door met leven. Het is niet anders. Dood hoort bij het leven. Corona maakt t leven er niet makkelijker op. Daardoor ben ik nu mijn baan kwijt. ( reisbranche).... Nu zijn de dagen steeds korter. Ik lees wat , kijk TV en ga soms op visite of naar de sauna. De sjeu is van t leven af. Elke avond wandel ik een flinke ronde, zo ik gewend was met Sandra te doen. Soms voelt t of ze met me mee loopt. ... Bedankt voor je reactie. Ik begrijp waar je doorheen moet. Sterkte.
Loves 0
Jet76 3 maanden geleden is mijn man door een (buiten je) zelfdoding heel plots overleden. Het verdriet en ook de onmacht overvalt met hoge golven.
afbeelding van Jet76
Licht bewolkt
Jet76 3 maanden geleden is mijn man door een (buiten je) zelfdoding heel plots overleden. Het verdriet en ook de onmacht overvalt met hoge golven.
#5
Hoi Andre, mooi dat je ervaart dat ze met je meeloopt. Ik voel dat ook tijdens wandelingen in de natuur... dan is het net of Jeroen erbij is. De glans is ervan af. Dat ervaar ik ook. Zo moeilijk om betekenis te geven aan de dagelijkse dingen he? En dan ook nog je baan kwijt, dat is extra zwaar. Ook ik lees heel veel en ontmoet regelmatig vrienden waarmee ik fijn kan praten en een wijntje drinken. Naast wandelen met de hond en veel de natuur opzoeken is dat wat nu helend werkt. Ik werk weer twee dagen (onderwijs) en ga dat langzaam uitbouwen. Dit geeft wel afleiding en is tegelijkertijd moeilijk, de momenten dat je dan weer thuiskomt in een leeg huis.. Alles is er zo naast elkaar, ervaar je dat ook? soms intens gemis en heimwee naar Jeroen, dan weer lachen en genieten van al het moois wat we meemaakten en verdrinken in alle foto's en video's. Dan weer onmacht en ongeloof. Al vlakt dat laatste wat af. Wat je zegt, we moeten erdoorheen. Alles ervaren en niks wegstoppen. Ik wens je nogmaals veel sterkte.... Liefs, Jet
Loves 0
#6
Lieve Jet, Ik ervaar t net als jij alles is zo naast elkaar. Het is een paar uur gezelligheid bij kenissen of bekenden, familie of vrienden. Of wandelen of een fiets of vaartocht maken..of je werk....altijd kom je weer thuis in een leeg huis waar je tot voor kort nog samen was. Waar alle herinneringen liggen en alles je doet denken aan 'samen ' . Ik leef van dag naar dag. Sleep me letterlijk de dagen door. IBen erg blij mét dit contact met jou. Zag eergisteren een documentaire ' Waarom bleef je niet voor mij? ' waaruit blijkt dat nabestaanden vaak niemand in de omgeving kennen die hetzelfde hebben meegemaakt. Verlies van een partner, kind of andere naasten zijn zowieso al moeilijk te verwerken. Laat staan als t om ( buiten je) zelfdoding gaat. Straks komen de ( donkere) ' feest ' dagen er aan. Ik zie erg op tegen de komende maanden. ... We zouden elkaar tot steun kunnen zijn.... Heb me aangemeld voor de herinneringsavond van Monuta. Helaas online.... ik zal een kaarsje branden voor m'n lief....jij vast ook... Groetjes Andre
Loves 0