afbeelding van mama71
Bewolkt

15 Jaar veel te jong!

Onze lieve dochter heeft 6 maanden geleden een beslissing genomen. Totaal onverwachts als donderslag bij heldere hemel. 15 jaartjes het is onbegrijpelijk... De wereld is niet meer van mij!  Ik voel me hier niet meer thuis, op de begraafplaats vindt ik m,n "rust" Daarbuiten raast alles en iedereen maar door! Het verdriet is enorm, dagelijks rollen de tranen nog over mijn wangen, ik mis mijn kind zo vreselijk erg. Ik wil niet vooruit ik wil zo graag terug in de tijd. Tijd heelt alle wonden zegt men, deze wond zal nooit helen, dit is zo,n gemis 24/7 zit ze in mijn hoofd, bij alles wat ik doe denk ik aan haar. Het is zo ongelooflijk zonde zo,n mooi jong meiske, mijn meisje. Ik moet vechten elke dag voor mijn oudste twee kinderen, die verdienen dat, voor hun heeft dit ook een enorme inpact op hun jonge leven. Het gemis van hun zusje en ouders die niet meer zijn die ze ooit waren. Ik ben zo op zoek naar lotgenoten, maar ik vindt ze maar niet, de meeste kinderen zijn toch al ouder en hebben een verleden, dit was bij ons kind niet aan de orde.

Een gebroken mama.

Hartjes 2

Er zijn 10 reacties op dit bericht

Dorry gepensioneerd
afbeelding van Dorry
Zonnig
Dorry gepensioneerd
#1
mama71 zegt: 
Onze lieve dochter heeft 6 maanden geleden een beslissing genomen. Totaal onverwachts als donderslag bij heldere hemel. 15 jaartjes het is onbegrijpelijk... De wereld is niet meer van mij!  Ik voel me hier niet meer thuis, op de begraafplaats vindt ik m,n "rust" Daarbuiten raast alles en iedereen maar door! Het verdriet is enorm, dagelijks rollen de tranen nog over mijn wangen, ik mis mijn kind zo vreselijk erg. Ik wil niet vooruit ik wil zo graag terug in de tijd. Tijd heelt alle wonden zegt men, deze wond zal nooit helen, dit is zo,n gemis 24/7 zit ze in mijn hoofd, bij alles wat ik doe denk ik aan haar. Het is zo ongelooflijk zonde zo,n mooi jong meiske, mijn meisje. Ik moet vechten elke dag voor mijn oudste twee kinderen, die verdienen dat, voor hun heeft dit ook een enorme inpact op hun jonge leven. Het gemis van hun zusje en ouders die niet meer zijn die ze ooit waren. Ik ben zo op zoek naar lotgenoten, maar ik vindt ze maar niet, de meeste kinderen zijn toch al ouder en hebben een verleden, dit was bij ons kind niet aan de orde. Een gebroken mama.

 

Loves 0
afbeelding van Bloemen a
Licht bewolkt
#2
Dorry schreef op Zondag 7 juni 2015 11:40
mama71 zegt: Onze lieve dochter heeft 6 maanden geleden een beslissing genomen. Totaal onverwachts als donderslag bij heldere hemel. 15 jaartjes het is onbegrijpelijk... De wereld is niet meer van mij!  Ik voel me hier niet meer thuis, op de begraafplaats vindt ik m,n
 "rust" Daarbuiten raast alles en iedereen maar door! Het verdriet is enorm, dagelijks rollen de tranen nog over mijn wangen, ik mis mijn kind zo vreselijk erg. Ik wil niet vooruit ik wil zo graag terug in de tijd. Tijd heelt alle wonden zegt men, deze wond
 zal nooit helen, dit is zo,n gemis 24/7 zit ze in mijn hoofd, bij alles wat ik doe denk ik aan haar. Het is zo ongelooflijk zonde zo,n mooi jong meiske, mijn meisje. Ik moet vechten elke dag voor mijn oudste twee kinderen, die verdienen dat, voor hun heeft
 dit ook een enorme inpact op hun jonge leven. Het gemis van hun zusje en ouders die niet meer zijn die ze ooit waren. Ik ben zo op zoek naar lotgenoten, maar ik vindt ze maar niet, de meeste kinderen zijn toch al ouder en hebben een verleden, dit was bij ons
 kind niet aan de orde.


Een gebroken mama.

 

Loves 0
afbeelding van Bloemen a
Licht bewolkt
#3

Hallo Dorry,

Ook wij zijn 3 jaar geleden, van de één op de andere dag onze dochter van 15 jaar verloren.  Ook wij wisten niets van de strijd die ze voerde.

In haar afscheidsbrieven die ze achterliet, bleek ze het al maanden heel moeilijk te hebben, op school. Ze was een lieve, vrolijke, altijd zingende dochter. Maar op school was het dus anders.  Had ze ons daar maar deelgenoot van gemaakt. Ik herken zoveel in jou verhaal! Hoe is het nu met je?

Voor ons zijn die 3 jaar zomaar voorbij gegaan.  Je gaat Door.  Ook wij hebben nog 2 oudere zoons.  Die ook helemaal van slag waren. We zeggen bijna dagelijks tegen elkaar, dat het lijkt alsof het gisteren gebeurt is.

Waar blijft de tijd. Hoop dat  het goe gaat  jou enmet en je gezin .

Liefs, Anneke Bloemen 

 

 

Loves 2
#4

Als je kins sterft sterft er een stuk van je ziel mee.............het voelt als geamputeerd zijn.....als je kind zelf kiest om uit het leven te stappen zijn er dikwijls schuldgevoelens en is de wanhoop nog erger....wens jou licht en kracht toe

Loves 0
afbeelding van mama71
Bewolkt
#5
Bloemen a schreef op Donderdag 21 januari 2016 14:09
Hallo Dorry,

Ook wij zijn 3 jaar geleden, van de één op de andere dag onze dochter van 15 jaar verloren.  Ook wij wisten niets van de strijd die ze voerde.

In haar afscheidsbrieven die ze achterliet, bleek ze het al maanden heel moeilijk te hebben, op school. Ze was een lieve, vrolijke, altijd zingende dochter. Maar op school was het dus anders.  Had ze ons daar maar deelgenoot van gemaakt. Ik herken zoveel in jou verhaal! Hoe is het nu met je?

Voor ons zijn die 3 jaar zomaar voorbij gegaan.  Je gaat Door.  Ook wij hebben nog 2 oudere zoons.  Die ook helemaal van slag waren. We zeggen bijna dagelijks tegen elkaar, dat het lijkt alsof het gisteren gebeurt is.

Waar blijft de tijd. Hoop dat  het goe gaat  jou enmet en je gezin .

Liefs, Anneke Bloemen

 

Loves 0
afbeelding van mama71
Bewolkt
#6

Hallo Anneke,

Deze site doet een beetje raar! Ik denk dat je mijn verhaal gelezen hebt, onze dochter van 15 jaar stapte 1,5 jaar geleden plotseling uit het leven. Ook jullie dochter heeft deze keuze gemaakt!  Is jullie  dochter toevallig Fleur Bloemen? Dat verhaal ken ik (hartverschuerend) en kom zo overeen met ons verhaal. Ik heb een stuk van je intervieuw gelezen in een bekend tijdschrift, i.p.v Fleur had er ook Chamel kunnen staan. Ik zou je graag een prive bericht willen sturen, dit lukt mij via deze site overigens niet. Ik ben niet Dorry, ik ben mama71 ofwel Alice... Ik hoop graag wat van je te horen.

 

Liefs Alice Dortmond

Loves 0
#7

Dag mama71

het is nu een half jaar gelden dat mijn zoon net als jou dochter zelf heeft gekozen om niet meer veder te leven.

net als jou krijg ik het er ook steeds moeilijke mee.. je loopt mee met de rest, je leef je leven.. maar elke dag als ik maar even alleen ben stromen de tranen over mij wangen.. het gemis wordt ondragelijk en iedereen vraagt “hoe gaat het?” Je trekt je mondhoeken omhoog en zegt gaat wel. Niemand kent mijn intense verdriet. 

Ik lees jou verhaal en ik herken me zelf erin. Net als bij ons kwam het als donderslag bij heldere hemel. En elke dag vraag ik me af waarom? Wij hebben nog wel een briefje maar deze is zo dubbel en voor buitenstanders zeker niet te begrijpen.. maar in onze zoon hoofd klopte het.. maar wij wisten van niets.. ook geen vermoeden of iets waaruit wij konden zien dat hij dit had geplant. Nog steeds begrijp ik het niet en  wordt ik wakker met ongeloof.. net als jou wil ik terug in de tijd.. had ik het maar geweten dan... of als ik...net als jou maak ik mezelf gek met gedachtes.. maar het ergste is het gemis.. deze is ontzettend groot. 

Wilde je laten weten dat ik steun haal uit je bericht.. hoe gek ook!!! 

Liefs Geja.

Loves 0
#8
Lieve allemaal, Bij mij is het pas bijna 3 maanden geleden dat onze zoon, 16 jaar pas, onverwachts uit het leven is gestapt. Het doet vreselijk veel pijn en probeer sindsdien iedere dag maar te overleven. Gemis, verdriet, schuldgevoel, wanhoop, paniek. Heel veel emoties en allemaal tegelijk, het is bijna niet te doen. Ik herken me in veel dingen die jullie schrijven en vraag me dan ook af hoe het nu met jullie gaat? Jaren later? Het lijkt me dat dit nooit meer overgaat... hoe kun je nu verder leven met het feit dat je kindje niet meer wilde leven? Het leven dat jij hem gegeven hebt...
Loves 0
#9
Beste MBA, Zo verdrietig allemaal. 16 jaar is veels te jong. Staat pas aan het begin van zijn leven. Het gemis van een verloren kind blijft elke dag. gaat nooit meer weg. Als je erover gaat praten dan kan jij leren om met het intense gevoel te leven. Daarom is praten zo belangrijk. Probeer wel met iemand te praten over al jou gevoelens. Hoe verwarrend deze ook zijn. En probeer de schuld niet op je zelf te projecteren. Schuldgevoel kan nare sporen achterlaten. Helaas is mijn man niet zoon prater en heeft ervoor gezorgd dat hij vorige maand voor de zelfde dood heeft gekozen als zijn zoon drie jaar eerder heeft gedaan. Dus waarschijnlijk ben ik niet zo grote hulp. Maar ik weet als geen ander dat leven met een kind die hiervoor heeft gekozen ontzettend zwaar is. Alleen als je heel sterk ben kan iemand er mee leven. Dus heel veel sterkte en blijf praten.. liefs Geja
Loves 0
#10
Lieve Geja... ik ben er stil van. Wat intens verdrietig voor je... Ik vind het ontzettend lief dat je meteen al reageert, alleen daar help je me al een beetje mee. Ik had niet verwacht dat er iemand zou reageren omdat de berichten al van jaren geleden waren. Ik probeer erover te praten maar heb het idee dat alleen de mensen die hetzelfde is overkomen begrijpen wat je voelt. En dan is er nog een verschil in of het onverwachts was of dat er al tekenen waren.. niet dat dat het minder erg maakt. Inderdaad wat je zegt, pas aan het begin van het leven. Zo vreselijk zonde van zo’n mooi iemand.. En het feit dat ik nog een leven “moet” maakt me gek.. Zou je er voor open staan om privé met me te willen mailen? Als dat nu niet lukt dan begrijp ik dat ook.. Liefs
Loves 0