afbeelding van Duif
Bewolkt

vrienden

Wie o wie heeft na het overlijden van je dierbare het leven weer opgepakt middels vriendschap. ik durf het nog niet omwille van mijn kinderen ( dochters)

Hartjes 0

Er zijn 9 reacties op dit bericht

#1

Blijf mijn man missen.... Het gaat niet over ook al is het al meer dan 7 jaar. Het blijft iedere dag moeilijk. 

Het leven gaat door. En ik doe mijn best. Alleen mensen die het zelf mee hebben gemaakt  weten hoe het voelt. 

Je kan het ook niet uitleggen

Loves 0
#2

Beste Duif,

Ik ben na het verlies van mijn partner ook zeer onzeker geweest om een nieuwe partner of vriendschap aan te gaan. Nu ben ik na 3,5 jaar alleen te zijn geweest toch iemand tegen gekomen en ik kan je zeggen dat het heel goed voelt. Vergeten zal ik mijn partner nooit en dat weet mijn vriend nu ook, hij accepteerd dit.

Mijn kinderen waren er in eerste instantie best wel op tegen dat ik er aan begon . Maar ik heb ook een eigen leven en zit nu dus ook niet altijd meer alleen te kijken. Ze hebben het geaccepteerd dat ik weer een vriend heb en dat er dus wat veranderd in mijn maar ook hun leven.

Hoop dat je hier iets aan hebt.

Maar denk maar zo jij moet ook verder. Je kinderen zullen er ook niet altijd voor je zijn. Ze hebben ook een eigen leven.

Loves 0
#3

Mijn vrouw is eind oktober overleden en ik blijf achter met drie dochters rond de dertig. Ik denk dat ik in de nabije toekomst weer op zoek ga naar een nieuw maatje. de 35 mooie jaren kwamen na een lange ziekte ten eind maar beginnen nu een plaats te krijgen in mij. Ik hoop er sterker uit te voorschijn te komen. Die 35 jaren hebben me goed gedaan en veel opgeleverd. Ik ben niet bang om verder te leven en ik weet dat er meer lieve mensen zijn met wie je een klik kunt vinden. Ik heb nauw contact met de dochters en als je je gevoelens met hen bespreekt leren ze je ook kennen op dit terrein en hebben ze begrip. Ze moeten jouw keuze om verder te leven toch minimaal respecteren dan. je kan het wel voorzichtig en met respect voor elkaar benaderen.

je kan bijvoorbeeld een nieuw partner al onrmoeten en aan de kinderen overlaten wanneer die hem of haar willen ontmoeten. Geleidelijkheid en goede communicatie zijn belangrijk denk ik

Loves 0
afbeelding van Anne
Licht bewolkt
#4

toen mijn partner overleed heb ik per toeval? iemand ontmoet die mij hielp in al mijn toestanden van toen.er onstond een vriendschap waar ik erg onzeker in was .we werden maatjes en hadden veel steun aan en met elkaar.en langzaam groeide deze relatie uit naar een diepe liefde .we zijn gaan samen wonen en zagen de zon weer . we hadden huwelijksplannen en er was al een datum. helaas heeft dit niet mogen gebeuren Paul werd ziek en overleed op zijn verjaardag nu 2jaar geleden(.het is niet mijn bedoeling om met mijn verhaal iemand te ontmoedigen. het gaat om toch weer open te staan naar een relatie) mijn leven stond stil .ik hoop hier ook sterker uit te komen en dat er lieve mensen zijn .ja zeker weten het is jezelf de tijd geven hierin . ook ik ben nog onzeker hierin.en een goede communicatie is zeker belanrijk. 

lieve groet Anne

Loves 0
#5

Hoi Duif,

ik weet dat jouw post al van even geleden is, maar wilde toch reageren. Ik ben 24 en ongeveer twee jaar geleden mijn moeder kwijt geraakt. Mijn vader kwam vrij snel, bij toeval, zijn nieuwe vriendin (met wie hij nog steeds samen is) tegen. Ik vond dit in het begin wel moeilijk, maar was ook heel blij dat er weer iemand was die ook aan mijn vader dacht. Het gaf mij de ruimte ook mijn eigen leven weer iets meer op te pakken. Wat mij ook hielp is dat mijn moeder altijd gezegd heeft dat mijn vader ervoor moest gaan als hij iemand tegen zou komen. Mijn zussen hadden het er moeilijker mee, maar hebben het inmiddels ook geaccepteerd. Het enige waar ik het soms nog lastig mee heb is wanneer ze het hebben over trouwen (in de toekomst, niet per se nu).

Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat iedereen er op een andere manier mee om gaat, maar dat ik denk dat iedereen er uiteindelijk wel blij mee is. Als het niet voor zichzelf is, dan wel voor jou. Hoe oud zijn jouw dochters?

Groeten,
MuziekMuisje

Loves 0
afbeelding van mieke
Bewolkt
#6

Hoi Duif

Het is moeilijk om verder met je leven te gaan ,  ook ik  kan het niet vanwege mijn kinderen en kleinkids .

Mijn man is nu 16 maanden geleden overleden ben er 36 jaar mee getrouwd geweest een hele lange tyd ,dan kun je niet zomaar over schakelen naar weer een nieuwe relatie .Ik ben er ook niet het type voor om weer iets nieuws met iemand te beginnen ,toen mijn man ziek was heb ik hem gezegd dat ik nooit meer iemand anders wil daar heb ik te veel van hem gehouden ,we deelden alles samen lief en leed.We deden alles samen en dat mis ik nu nog het ergste als er wat kapot is in huis. Ik heb er nu nog veel moeite mee maar het begint langzaam een plekje te krijgen  we weten dat ze niet meer terug komen maar heb wel altyd het gevoel dat hij bij me is. Ook ik praat iedere dag tegen hem hij staat hier in de woonkamer in zijn urn  met zijn foto die ik iedere dag even kus.  en , speel iedere dag zijn muziek af.Waar we samen iedere dag naar luisterde.

groetjes mieke

Loves 0
Joyrider Weduwnaar
afbeelding van Joyrider
Licht bewolkt
Joyrider Weduwnaar
#7

Sinds 't overlijden van mijn vrouw (27 jr) in augustus 13 ben ik in 'n sociaal gat gevallen. In onze relatie hadden wij al geen vrienden, maar sinds zij weggevallen is zit ik in 'n soort sociaal isolement. Weekenden kom ik amper buiten en zie geen mensen. Ben wel blij dat ik doordeweeks gewoon m'n werk van 40 uur heb. Daar zie ik m'n collega's die afleiding bieden. Eenzaam is frustrerend, maar misschien moet ik 't accepteren...

Loves 0
Promising Ik mis haar nog elk minuut van de dag.
afbeelding van Promising
Licht bewolkt
Promising Ik mis haar nog elk minuut van de dag.
#8
Steef schreef op Maandag 26 januari 2015 23:28
Blijf mijn man missen.... Het gaat niet over ook al is het al meer dan 7 jaar. Het blijft iedere dag moeilijk. 
Het leven gaat door. En ik doe mijn best. Alleen mensen die het zelf mee hebben gemaakt  weten hoe het voelt. 
Je kan het ook niet uitleggen

Dat je je man blijft missen is een normaal gegeven.  Hem mag je ook niet vergeten in je hart. 

Mijn vrouw is December 2015  overleden ik mis haar nog elke minuut van de dag. 

En vergeten zal ik haar ook niet.  Ze heeft mij vertelt voor dat ze stierf dat ik niet alleen moest blijven.

Dus haar toestemming heb ik eigenlijk, maar dan is het nog moeilijk om een nieuwe relatie aan te gaan. 

En of ik er zelf aan toe ben weet ik niet,  wat komt dat komt. 

Het is en blijft toch moeilijk als je lang met een partner bent geweest die weggevallen is.

Om dan opnieuw iets te beginnen, maar als je eraan toe bent merk je zelf wel.

 

Sterkte Adri

Loves 0
afbeelding van Ing52
Bewolkt
#9

Mij. Man ik konden elkaar 35 jaar waarvan 31 jaar getrouwd hij was mijn grote jeugd liefde ik was net 17 toen ik de lieverd leerde kennen . Ik ben nu bij a vijf maanden weduwe en de heimwee en gemis voelt vreselijk . Toch weet ik van mij zelf en dat heeft mijn man ook uitgesproken niet me hele verdere leven alleen te blijven en dat mij ooit toch nog misschien een nieuw maatje gegund zal zijn. Ik zal er niet naar opzoek gaan mijn gevoel is het komt op je pad of niet , overings zal je er ook eerst voor open moeten staan mijn man zei op zijn sterfbed Ingrid denk er aan met ze tweeën is gezelliger dan alleen toen dacht ik ja je klets maar een end weg nu denk ik ach de lieverd hij heeft helemaal gelijk . Lieve mensen  herinner je gisteren droom van morgen maar leef vandaag ! 

Liefs Ingrid 

 

 

 

 

Loves 0