Bloem801 Ik heb mijn man in december 2017 verloren. En ik probeer door te gaan..........
afbeelding van Bloem801
Storm
Bloem801 Ik heb mijn man in december 2017 verloren. En ik probeer door te gaan..........

Wanneer mag je weer daten?

Goedenavond, 

mijn man is nu 5 maanden geleden overleden ik wil gaan date. Is dat te vroeg? Ik moet er wel bij zeggen dat mijn man ftd had en dat ik hem al een lange tijd kwijt was. Dus voor de buiten wereld lijkt het kort maar voor mij al een hele tijd . Ik was hem al kwijt terwijl hij nog leefde. Maar ik vind het wel moeilijk. Wie heeft hier ervaring mee?

Hartjes 0

Er zijn 8 reacties op dit bericht

Ster.56 Weduwe sinds 25-04-2017, Udo is op 63-jarige leeftijd plotseling overleden. (geen kinderen) 23-12-2014 is mijn zus en hartsvriendin gestorven
afbeelding van Ster.56
Bewolkt
Ster.56 Weduwe sinds 25-04-2017, Udo is op 63-jarige leeftijd plotseling overleden. (geen kinderen) 23-12-2014 is mijn zus en hartsvriendin gestorven
#1

Beste Bloem,

Ik denk dat je zelf het beste weet wanneer je eraan toe bent om te daten en het is zoals je zelf schrijft, je was je man al veel eerder kwijt dan het moment van overlijden.

Je moet gewoon je gevoel volgen.

Liefs van Ster

Loves 1
Bloem801 Ik heb mijn man in december 2017 verloren. En ik probeer door te gaan..........
afbeelding van Bloem801
Storm
Bloem801 Ik heb mijn man in december 2017 verloren. En ik probeer door te gaan..........
#2

Dank je wel.

Loves 0
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
afbeelding van Martien
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
#3

Hallo beste Bloem801,

Het is zoals Ster56 zegt,wanneer jezelf er aan toe bent

Alleen jij bent verantwoordelijk om de keuzes te maken die mogen leiden tot nieuw geluk,waar je alle recht op hebt,gelijk als ieder ander

Doe wat goed voor Jou voelt

Warme groet

Martien

Loves 0
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
afbeelding van Martien
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
#4

Hallo beste Bloem801,

Wie is wie om te bepalen wanneer jij er aan toe bent om een nieuwe relatie aan te gaan.Dat kan jij alleen maar het beste aanvoelen, zoals Ster56 zegt.

En alleen jij bent verantwoordelijk voor het vinden van een weg naar nieuw geluk.

En daar heb jij alle recht op ,gelijk als ieder ander

En voor iedereen voelt dat anders en gaat er ook anders mee om

Ikzelf heb mijn echtgenote 22 mnd geleden verloren.

Ik voel mij nog steeds verslagen,kan het soms helemaal niet bevatten.Het leven is zijn inhoud helemaal verloren.Het is ijzig en doodstil in mijn leven.Geen bezieling meer.Dit alles is natuurlijk mijn gevoel.

Een liefdesrelatie aangaan of daten voor een nieuwe partner te zoeken wil ik niet.Nu niet en misschien nooit niet.Zover kijk ik helemaal niet.Ik vind het VERSCHRIKKELIJK dat ze is moeten sterven en NOOIT meer van het (mooie) leven kan genieten.Ik weet ook wel dat er geschreven wordt dat deze onvoorwaardelijke liefde wat we samen hadden voor altijd in een cocon onaangetast eeuwig blijft bestaan,en dat je een nieuwe relatie die ALTIJD Anders zal zijn ,maar niet minder waardevol,paralell naast je eerdere onvoorwaardelijke en waardevolle relatie een plaats kan geven.

Waarbij natuurlijk begrip voor elkanders verleden altijd belangrijk blijft.

Ik kan niet zoveel van een andere vrouw gaan houden als dat ik van mijn gestorven echtgenote heb gehouden.En ik zou dan ook last krijgen van gewetensbezwaren,schuldgevoel,etc

Ja,het is allemaal mijn gevoel wat ik nu schrijf

Ik vind haar dood zo verschrikkelijk verdrietig voor haar,en voel mij daar zo onmachtig in

Ik ben verbitterd daardoor

Ik zou wel samen met iemand wat ondernemen,terras,wandelen,fietsen etc

Maar geen samenwonen en trouwen helemaal niet.

Met haar wilde ik verder en dat Blijft Altijd een Onbeantwoord en Onvervuld Verlangen.Het Verlangen wat Blijft

Maar iedereen is verantwoordelijk voor zijn geluk en verdient alle recht en liefde dat te vinden.

Luister naar jouw eigen gevoel

Het is het meest eerlijke van jezelf

Warme groet

Martien Mols

 

 

 

Loves 1
Bloem801 Ik heb mijn man in december 2017 verloren. En ik probeer door te gaan..........
afbeelding van Bloem801
Storm
Bloem801 Ik heb mijn man in december 2017 verloren. En ik probeer door te gaan..........
#5
Martien schreef op Dinsdag 17 april 2018 22:58
Hallo beste Bloem801,

Wie is wie om te bepalen wanneer jij er aan toe bent om een nieuwe relatie aan te gaan.Dat kan jij alleen maar het beste aanvoelen, zoals Ster56 zegt.

En alleen jij bent verantwoordelijk voor het vinden van een weg naar nieuw geluk.

En daar heb jij alle recht op ,gelijk als ieder ander

En voor iedereen voelt dat anders en gaat er ook anders mee om

Ikzelf heb mijn echtgenote 22 mnd geleden verloren.

Ik voel mij nog steeds verslagen,kan het soms helemaal niet bevatten.Het leven is zijn inhoud helemaal verloren.Het is ijzig en doodstil in mijn leven.Geen bezieling meer.Dit alles is natuurlijk mijn gevoel.

Een liefdesrelatie aangaan of daten voor een nieuwe partner te zoeken wil ik niet.Nu niet en misschien nooit niet.Zover kijk ik helemaal niet.Ik vind het VERSCHRIKKELIJK dat ze is moeten sterven en NOOIT meer van het (mooie) leven kan genieten.Ik weet ook wel dat er geschreven wordt dat deze onvoorwaardelijke liefde wat we samen hadden voor altijd in een cocon onaangetast eeuwig blijft bestaan,en dat je een nieuwe relatie die ALTIJD Anders zal zijn ,maar niet minder waardevol,paralell naast je eerdere onvoorwaardelijke en waardevolle relatie een plaats kan geven.

Waarbij natuurlijk begrip voor elkanders verleden altijd belangrijk blijft.

Ik kan niet zoveel van een andere vrouw gaan houden als dat ik van mijn gestorven echtgenote heb gehouden.En ik zou dan ook last krijgen van gewetensbezwaren,schuldgevoel,etc

Ja,het is allemaal mijn gevoel wat ik nu schrijf

Ik vind haar dood zo verschrikkelijk verdrietig voor haar,en voel mij daar zo onmachtig in

Ik ben verbitterd daardoor

Ik zou wel samen met iemand wat ondernemen,terras,wandelen,fietsen etc

Maar geen samenwonen en trouwen helemaal niet.

Met haar wilde ik verder en dat Blijft Altijd een Onbeantwoord en Onvervuld Verlangen.Het Verlangen wat Blijft

Maar iedereen is verantwoordelijk voor zijn geluk en verdient alle recht en liefde dat te vinden.

Luister naar jouw eigen gevoel

Het is het meest eerlijke van jezelf

Warme groet

Martien Mols

Beste Martien,

ikben mijn man verloren aan ftd jongdementerend hij is in december 2017 overleden. Ik ben hem zeker al 3 jaar kwijt levende weduwe noemen we dat. Even goed heb ik voor hem gevochten en verloren. Ik ben zelf 53 en ik verlang om weer te kunnen leven en voelen dingen delen met een partner. Ik heb een date gehad van de week alleen wat wezen drinken met iemand verder niets. Mijn kinderen kwamen er achter en mijn jongste zoon eist dat ik er mee stopt. Mijn andere zoon zegt mam leef je leven. Het is moeilijk ik heb 37 jaar lief en leed gedeeld maar mag ik ook zelf nog leven. Mijn man zal ik nooit vergeten de vader van mijn kinderen. Ik weet niet wat ik moet doen mijn zoon zijn zin geven en stoppen of voor mij zelf kiezen en proberen ergens gelukkig mee te worden? Ik weet het niet meer.

gtoet,

Bloem

Loves 0
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
afbeelding van Martien
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
#6
Bloem801 schreef op Donderdag 19 april 2018 21:34
Martien schreef op Dinsdag 17 april 2018 22:58
Hallo beste Bloem801,

Wie is wie om te bepalen wanneer jij er aan toe bent om een nieuwe relatie aan te gaan.Dat kan jij alleen maar het beste aanvoelen, zoals Ster56 zegt.

En alleen jij bent verantwoordelijk voor het vinden van een weg naar nieuw geluk.

En daar heb jij alle recht op ,gelijk als ieder ander

En voor iedereen voelt dat anders en gaat er ook anders mee om

Ikzelf heb mijn echtgenote 22 mnd geleden verloren.

Ik voel mij nog steeds verslagen,kan het soms helemaal niet bevatten.Het leven is zijn inhoud helemaal verloren.Het is ijzig en doodstil in mijn leven.Geen bezieling meer.Dit alles is natuurlijk mijn gevoel.

Een liefdesrelatie aangaan of daten voor een nieuwe partner te zoeken wil ik niet.Nu niet en misschien nooit niet.Zover kijk ik helemaal niet.Ik vind het VERSCHRIKKELIJK dat ze is moeten sterven en NOOIT meer van het (mooie) leven kan genieten.Ik weet ook wel dat er geschreven wordt dat deze onvoorwaardelijke liefde wat we samen hadden voor altijd in een cocon onaangetast eeuwig blijft bestaan,en dat je een nieuwe relatie die ALTIJD Anders zal zijn ,maar niet minder waardevol,paralell naast je eerdere onvoorwaardelijke en waardevolle relatie een plaats kan geven.

Waarbij natuurlijk begrip voor elkanders verleden altijd belangrijk blijft.

Ik kan niet zoveel van een andere vrouw gaan houden als dat ik van mijn gestorven echtgenote heb gehouden.En ik zou dan ook last krijgen van gewetensbezwaren,schuldgevoel,etc

Ja,het is allemaal mijn gevoel wat ik nu schrijf

Ik vind haar dood zo verschrikkelijk verdrietig voor haar,en voel mij daar zo onmachtig in

Ik ben verbitterd daardoor

Ik zou wel samen met iemand wat ondernemen,terras,wandelen,fietsen etc

Maar geen samenwonen en trouwen helemaal niet.

Met haar wilde ik verder en dat Blijft Altijd een Onbeantwoord en Onvervuld Verlangen.Het Verlangen wat Blijft

Maar iedereen is verantwoordelijk voor zijn geluk en verdient alle recht en liefde dat te vinden.

Luister naar jouw eigen gevoel

Het is het meest eerlijke van jezelf

Warme groet

Martien Mols

Beste Martien,

ikben mijn man verloren aan ftd jongdementerend hij is in december 2017 overleden. Ik ben hem zeker al 3 jaar kwijt levende weduwe noemen we dat. Even goed heb ik voor hem gevochten en verloren. Ik ben zelf 53 en ik verlang om weer te kunnen leven en voelen dingen delen met een partner. Ik heb een date gehad van de week alleen wat wezen drinken met iemand verder niets. Mijn kinderen kwamen er achter en mijn jongste zoon eist dat ik er mee stopt. Mijn andere zoon zegt mam leef je leven. Het is moeilijk ik heb 37 jaar lief en leed gedeeld maar mag ik ook zelf nog leven. Mijn man zal ik nooit vergeten de vader van mijn kinderen. Ik weet niet wat ik moet doen mijn zoon zijn zin geven en stoppen of voor mij zelf kiezen en proberen ergens gelukkig mee te worden? Ik weet het niet meer.

gtoet,

Bloem

Beste Bloem,Natuurlijk,ja Natuurlijk mag jij weer gelukkig worden;en Natuurlijk zal je je Allerliefste nooit vergeten en hem in je mooiste plekje van je hart bewaren.

Dat wat jullie samen in verbondenheid hadden en altijd behouden zal blijven,onaangetast door de eeuwen heen,zal Altijd zijdelings meelopen met jouw nieuwe levensweg.Die verbondenheid BLIJFT.

Het is goed om met jouw lieve zonen in gesprek te gaan en te blijven,en de stappen die je maakt klein te houden en ook hen voorleggen.Het is immers ook hun rouw en daarin tijd nodig hebben.De ene wat meer dan de ander.Vooral ook EERLIJK ZIJN EN BLIJVEN.Er komen natuurlijk ook emoties van verraadgevoel,verloochendgevoel op bij een van je kinderen of misschien ook wel alletwee.Praat daar over,omdat ook zij daar heel gevoelig in zijn.Praten en hun erin betrekken omdat ook zij evenzeer belangrijk zijn.En doe niets te snel of onoverdacht.Ga met jullie drie in gesprek,jij met je zoons,ontspannen,geen dwang,maar met liefde en praat eerlijk over jouw gevoel.Juist zij willen nu ook weten wat er in je omgaat,jouw gevoel omtrent het verlies van HUN VADER,jouw verdriet omtrent Hun Vader,en jouw blijvende verbondenheid van HUN VADER.

omdat jouw zonen DEEL uitmaken van het geheel;en jouw taak ook is dat in harmonie te bewaren.Jouw nieuw leven met al wat dat ook moge beinhouden ,met liefde en plaats voor jouw lieve kinderen in wie,jouw allerliefste overleden dierbare altijd zijn welbehagen zal vinden,zal er zeker komen.

Neem de tijd,en blijf in gesprek

Laat hen kennis nemen van dit schrijven indien jij nodig acht

Warme groet

Martien Mols

Loves 0
afbeelding van Jacco
Zonnig
#7

Een ieder is weer anders, ik hield van mijn 1e vrouw en droeg haar op handen, ik heb haar jaren verzorgd en wij groeiden steeds verder naar elkaar, onze wereld werd ook heel klein, ik wou zelfs niet meer leven omdat dat voor mij geen zin had maar ik had kinderen dus moest wel door. Iedereen sprak met lof over mij, geweldig wat jij doet het, je hebt je vrouw verzorgd het huishouden de was de strijk eten koken werken en kinderen opvoeden. Tot ik een nieuwe relatie kreeg en ik het gevoel had dat men mij dat misgunde, ik had toch jaren voor iedereen klaargestaan waarom gunde men mij dan eens geen geluk. Ik had zelfs altijd mijn vrouw verschoond en alles gedaan voor mijn kinderen en stond voor iedereen klaar, waarom dan niet blij met mijn geluk. Nu bijna 20 jaar later en al weer jaren getrouwd begrijp ik dat nog steeds niet en mis ik soms de mensen waar ik geen contact meer mee heb maar nog steeds van hou, ik heb er vrede mee maar Bloem gemakkelijk was het niet, je doet het altijd goed want je wil altijd het beste doen, succes en laat eens horen wat je doet

Loves 0
Bloem801 Ik heb mijn man in december 2017 verloren. En ik probeer door te gaan..........
afbeelding van Bloem801
Storm
Bloem801 Ik heb mijn man in december 2017 verloren. En ik probeer door te gaan..........
#8

Beste jacco,

 

makkelijk was het niet maar ik ben verder gegaan met de relatie . We hebben het rustig opgebouwd en het tempo van mijn kinderen gevolgd. Ik ben samen met mijn zonen 2 weken op vakantie geweest en dat heeft ons goed gedaan. Mijn kinderen hebben geaccepteerd dat ik verder ga met  mijn leven. En zij vinden het fijn dat ik weer iemand  heb gevonden.  En wat de rest van de mensen er overzeggen of denken dat doet er niet toe. Ik en mijn kinderen weten dat ik hun vader nooit zal vergeten. En niemand weet hoe eenzaam de jaren geweest zijn van zijn ziekte Ftd jongdementerend. Maar ik kan alleen maar met liefde terug denken aan jaren dat hij niet ziek was . We zijn tenslotte 37 jaar samen geweest.  Dank je voor jou verhaal ik weet nu zeker dat mijn beslissing om mijn leven weer op te pakken de juiste is geweest.

 

Loves 1