Schuld gevoel

Hebben jullie ook last van schuldgevoel?

Mijn partner is na 2 zware jaren overleden op 6 mei 2019.

Ik heb die jaren alles voor hem geregeld. "gevochten" voor hem zodat de verzorging goed liep.

Maar achteraf had ik veel meer voor hem willen zijn... gesprekken voeren (al was hij zeker geen prater), leuke dingen doen (al wilde hij niets..).

Rationeel weet ik het wel maar dat gevoel....

Hartjes 0

Er zijn 4 reacties op dit bericht

thelo Vrouw van 61, familiemens, was doorgaans een opgewekt type. Nu een schaduw van mezelf, vraag me af of dat ooit nog goed gaat komen.....
afbeelding van thelo
Bewolkt
thelo Vrouw van 61, familiemens, was doorgaans een opgewekt type. Nu een schaduw van mezelf, vraag me af of dat ooit nog goed gaat komen.....
#1

Hai Agnes,

nee ik heb geen schuldgevoel maar ben trots op mezelf omdat ik er echt alles aan gedaan heb om de laatste jaren van mijn man zo fijn en mooi mogelijk te maken voor hem. Hij is zo verdomd dapper geweest en heeft mij zo goed mogelijk “achtergelaten”. Kan alleen maar trots op hem zijn, maar het gemis en het verdriet zullen mij lang gaan volgen.

Het begon in 2008 met de eerste keer hoofd/hals kanker en na drie keer terugkomend was het niet meer te behandelen. Een enorme strijd voor hem, want hij was nog lang niet klaar met zijn leven.

Jij twijfelt nu of je niet meer had kunnen doen voor je man......maar probeer om eerlijk tegenover jezelf te zijn......

Je hoofd en hart moeten weer samen komen nu, en dat valt niet mee.

 Ik weet met mijn hoofd dat t goed is zoals het nu is, maar mijn hart huilt...... en wil dat hij hier is.

 

Veel sterkte en kracht voor jou Agnes.

grt Loes.

Loves 1
erika boots ik mis mijn man nog elke seconde eigenlijk praat ik steeds met en tegen hem helaas helaas krijg ik geen antwoord
afbeelding van erika boots
Bewolkt
erika boots ik mis mijn man nog elke seconde eigenlijk praat ik steeds met en tegen hem helaas helaas krijg ik geen antwoord
#2

agnes

dat herken ik wel               

schuldgevoel dat ik leef           en mijn lief  niet meer

schuldgevoel     dat ik hem niet kon redden

  we hebben veel gedaan voor onze geliefden

maar t voelt als tekort schieten

 maar je deed          wat je kon

sterkte                        erika

Loves 0
Wie Troost Mij Forumbeheerder
afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
Wie Troost Mij Forumbeheerder
#3

Beste Agnes,

Je staat niet alleen in dit gevoel. Niet iedereen, maar best veel nabestaanden hebben na het overlijden van hun dierbare last van schuldgevoelens. Dat kan ook echt alle kanten op gaan: van iets wat je niet hebt kunnen zeggen voor het afscheid tot aan 'had ik het kunnen voorkomen'. En dat kan best zwaar wegen, terwijl heel veel nabestaanden ergens achter in hun hoofd weten dat de schuldgevoelens niet terecht zijn...

We hebben er een tijdje terug een artikel over geschreven, met daarin ook tips over hoe je met deze gevoelens om zou kunnen gaan. Misschien helpt dit ook wel voor jou: https://www.wietroostmij.nl/blog/schuldgevoel-na-overlijden-van-...

Veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

Loves 0
e-tje Edith - Vrouw - 55 jaar - Op 1 juli jl. stierf mijn man. Ik mis 'm, maar het lukt me goed om door te gaan zonder hem.
afbeelding van e-tje
Licht bewolkt
e-tje Edith - Vrouw - 55 jaar - Op 1 juli jl. stierf mijn man. Ik mis 'm, maar het lukt me goed om door te gaan zonder hem.
#4

Hallo Agnes, nee dat gevoel ken ik ook niet.

Voordat mijn lief ziek werd woonden wij apart, een zgn. LAT-relatie; hadden al 12 jaar een relatie, werkten overdag samen in hetzelfde bedrijf en hadden de afspraak, dat we zouden gaan samenwonen als mijn kinderen het huis uit zouden gaan. 

Toen mijn lief in 2017 ziek werd realiseerden we ons, dat we niets geregeld hadden. We zijn naar de notaris gegaan, getrouwd en andere "belangrijke zaken" geregeld. Na zijn eerste operatie ben ik bij hem ingetrokken en zijn mijn kinderen in mijn huis blijven wonen. Voor iedereen was dat een nieuwe situatie.

Het zijn 2 intensieve, mooie, verdrietige, maar toch ook gelukkige jaren geweest. We hebben er nog uitgehaald wat mogelijk was; gewoon thuis, samen. 
 

Ik heb mezelf wel eens betrapt op de gedachte: "Waren we maar eerder gaan samenwonen", maar ik voel mij er niet schuldig over. Het is gegaan zoals het is gegaan. Ik heb alles met liefde gedaan tot het moment dat hij zijn laatste adem uitblies, terwijl ik zijn hand vasthield en door zijn haar streelde.
Ik draag mijn lief mee, voor altijd, in mijn hart.




 

Loves 0