Hoe nu verder ?

Hallo allemaal,  

Ik heb sinds december een relatie met een weduwnaar.  Zijn vrouw overleed 6 jaar geleden net na kerst. Hij wilde met haar oud worden . Na haar zijn twee relaties geweest maar die konden niet omgaan met zijn verdriet . Mijn mama is weduwe en ik zag van dichtbij hoe bepaalde mannen compleet tactloos er mee om gingen en hoe haar huidige man met haar mee huilde toen zij huilde.  

Mijn vriend wil me niet alles vertellen wat er gebeurd is .... heeft hij nooit aan iemand gedaan. Hij gaat wekelijks naar het graf haar kleding ligt nog in de kasten er hangen overal foto's van haar en haar hobby kamer is nog geheel intact. 

Ik had aangegeven hier niet meer tegen te kunnen en dat er ook dingen van ons in huis moeten anders loop ik tegen fotos aan overal waar ik kom en denk ik ze waren zo gelukkig en moet ik huilen en dan voel ik me daar niet op mijn plaats. We hebben nu 1 foto van ons ergens neer gezet en een beeldje wat we samen gekochf hadden . 

Gelukkig ben ik ook nog veel in mijn eigen huis . 

Haar kam met haar haar ligt er nog. Toen ik het kastje wilde schoonmaken waar hun foto op stond in de huiskamer met kaarsjes enz en van zijn vader mocht ik dat niet doen want dat had ze samengesteld . Dit deed me veel verdriet .... Ik maakte het slechts schoon ...

Ik vraag hoe ze was .... wat ze fijn vond wat ze samen deelde en huil met hem mee ..... ik probeer heel lief te zijn. 

Hoe kan hier een haalbare situatie uit ontstaan ? Wat moet ik meer / anders doen? Is hij wel toe aan een andere relatie? 

 

Lieve zonnige groet 

 

Mangoestje 

Hartjes 1

Er zijn 8 reacties op dit bericht

Zonnig
#1

Heel herkenbaar verhaal, vooral je gevoel als je bent bij hem. Heel kort gezegd zit ik een beetje in het zelfde schuitje. Het enige verschil is dat in dit geval mijn vriendin een toekomst met mij wil opbouwen, dat er inmiddels wel foto's van ons hangen, maar wat ik heb gedaan kan ik niemand aanraden. Ik heb een rondje door het huis gemaakt en verteld wat ik zag en wat ik voelde erbij, iemand ontzettend verdrietig gemaakt door dat op die manier te doen... Enige advies is, praten, praten, praten... Ik ben heel benieuwd naar de reacties van andere op jouw, in mijn ogen, begrijpelijk verhaal.

Loves 0
afbeelding van Alice79
Licht bewolkt
#2
Hallo Mangoestje, ik moest huilen bij jouw verhaal. Huilen omdat ik het zo herken. Het huis van mijn vriend staat/hangt ook vol met spullen van zijn overleden vriendin. En mijn vriend wil het ook niet met mij over zijn vriendin hebben. Ik weet niet eens hoe vaak hij naar haar graf gaat. Ik voel me totaal niet prettig in zijn huis. De energie die er hangt, drukt zwaar op mij. Ik voel me een indringer als ik daar ben en probeer te vermijden om naar haar spullen te kijken. Raar dat spullen zo'n gevoel kunnen oproepen. Gelukkig zijn we vaker in mijn huis. Daar is het gewoon hij en ik. En gaat het goed met ons. We zijn nu bezig met de bouw van een eigen woning. Nu ben ik bang dat hij de spullen allemaal mee wil hebben. Dat ons nieuwe huis ook een museum wordt voor haar. En daar moet ik echt niet aan denken. Ik hoop dat het een plek wordt van ons samen. Waar wij ons beiden thuisvoelen. Men zegt dat liefde voor de overledene en een nieuwe liefde naast elkaar kunnen bestaan. Maar zo voelt het niet altijd! Het is natuurlijk zo dat wij nooit samen waren geweest als zij nog leefde. Ik ben "plan B". Ik wil hem niet in de weg staan en ik weet dat zij bij hem hoort. Maar wat is het soms moeilijk! Ik voel me egoïstisch. Ik probeer lief te zijn, maar hij sluit me buiten als het om haar gaat. Ik denk juist dat het zou helpen als hij mij erbij zou betrekken. Dat ik dan beter begrijp hoe het voor hem is en we zelfs dichterbij elkaar kunnen komen. Misschien hoop ik op een geruststelling. Dat het nu ook goed is. Met mij... Soms denk ik, waar ben ik aan begonnen. Maar er zijn mensen bij wie je vanaf moment 1 weet dat ze een rol in je leven gaan spelen. Dat gevoel had ik bij hem. Ik betreur het dat we zoveel bagage hebben. Ik zal hem nooit vragen om de spullen weg te doen. Maar mag ik hem wel vragen om de spullen een wat bescheidener plekje te geven? Omdat ik ook bij hem hoor? Omdat ik dat fijner zou vinden? Ik ben hier niet goed in. Maar ik wil met hem verder. Ik hoop dat ik kan leren om er in de toekomst beter mee om te gaan. Hoe gaat het nu met jullie? Lieve groet Alice
Loves 0
#3
Lieve Alice , wat een aangrijpend verhaal ! Wat fijn dat jullie een huis laten bouwen ! En hopelijk kunnen jullie daar hopelijk op nieuw starten. Ik lees nu een boek over hoe je je kan openen. Schrijven is de sleutel! Dit soort dingen te sprake brengen is heel pijnlijk en voor beide heel zwaar. Ik zou Je aan raden om het allemaal op te schrijven in een brief naar hem. Wellicht kun Je er een dagboek bij doen ? Als hij het Je dan niet kan vertellen laat het hem opschrijven. Als jij over Je diepste gevoelens schrijft durft hij het misschien ook. Mijn mama en haar man zijn ook verhuisd. Mijn mama heeft enkele spulletjes meegenomen en de andere spullen verdeelt onder zijn familie. Ik heb mijn angsten voor me gehouden en werd er letterlijk lichamelijk ziek van. Een psycholoog helpt me een weg te vinden terug naar mijzelf. Ik Kan alleen maar aangeraden angsten te verwoorden ..... schrijf ze allemaal op. Je bericht raakte mij, waarom zou het hem niet raken Heel veel sterkte en geluk samen toegewenst
Loves 0
afbeelding van Alice79
Licht bewolkt
#4
Lieve Mangoestje, bedankt voor je lieve woorden. Je hebt gelijk. Schrijven, of communiceren is de sleutel. Dingen ter sprake brengen. Wat is de titel van het boek dat je leest? Net als jij heb ik de neiging om dingen op te kroppen. En net als bij jou, gaf mijn lichaam op een gegeven moment aan dat het genoeg was. Ik ben in het verleden bij een psycholoog geweest, gewoon om dingen helder te krijgen in een moeilijke periode van mijn leven. Ik heb de neiging om veel te veel over alles na te denken en soms vliegen mijn gedachten alle kanten op. Om die reden ben ik ook op dit forum. Het is soms fijn om met vreemden te praten. Het kan je verder helpen, of juist terug naar jezelf. Ik heb een bericht geplaatst met de titel: een goede partner zijn zonder jezelf te verliezen. Ik heb hier inmiddels wel mijn gedachten bij, maar niet echt een oplossing. Aan de ene kant moet ik eerlijk zijn tegen mijn vriend over mijn gevoelens, ook over de minder sympathieke gevoelens. Zo laat ik zien wie ik diep van binnen ben, en verlies ik mezelf niet uit het oog. Aan de andere kant kan ik alleen een goede partner zijn, als ik zijn belangen boven de mijne kan plaatsen. Ik moet hem dus vrijlaten om met de spullen te doen wat voor hem goed voelt. Dit is lastig, want als ik hem eerst vertel dat de spullen een naar gevoel bij mij oproepen, en dan zeg dat hij ermee mag doen wat hij wil, voelt hij zich misschien weer schuldig naar mij... Dat voelt toch ook als manipuleren. Het moet eigenlijk zo zijn, dat er genoeg liefde en wederzijds vertrouwen is, om er samen uit te komen. Ik hoop op wijsheid, kracht en liefde om te kunnen doen wat juist is, want ik ben er nog niet. Ik hoop dat het jou ook lukt om de weg terug naar jezelf te vinden en wens jou ook alle liefde en geluk voor de toekomst.
Loves 0
#5
Goedemorgen Alice , Boeken over rouw zijn optie b en de kunst van kaizen is een mooie. Alles in kleine stapjes. Sorry maar als hij niet trots met jou wil pronken op Facebook of het aan zijn collega's wil vertellen ... wie moet er dan leren de belangen van een ander boven die van zichzelf te zetten. Daar wordt ik boos van. De vraag is welke boodschap will Je aan de kinderen meegeven ? Welke wil hij aan zijn kinderen meegeven? Wat zou jij adviseren als het Je eigen dochter was die deze dingen over kwam. En wat zou hij zijn dochter adviseren. Waar is hij bang voor als hij het loslaat? Wat als zijn huidige huis nu afbrandt, wat zou hij dan redden? Jij wilt Je dochter meegeven dat Je van haar houdt en van haar vader. Wellicht kun Je in zijn huis van alles van haar een foto maken en de fotos van Facebook plukken en er een boek voor hem van maken . Als hij dan dingen wegdoet heeft hij nog een boek. Mooi gedichtje erbij. Nu is het nog geen groot probleem omdat Je nog Je eigen huis hebt , Al's Je nu niks doet wordt het straks een groot probleem waardoor Je niet de beste moeder kan zijn die Je hoort te zijn. Dus voor jezelf zorgen is in ieders belang. Waar ben Je bang voor en wat heb Je nodig ? En jaloers zijn , vreet je van binnen op Liefs Danielle
Loves 0
afbeelding van Alice79
Licht bewolkt
#6
Hoi Danielle, sinds het begin zijn we wel steeds met stapjes vooruitgegaan. Op Facebook bestaan we nog steeds niet, maar er staan nu wel foto's van ons en onze dochter in zijn huis. Met zijn familie heb ik goed contact en de collega's weten van ons bestaan. Hij vertelt me wel eens dat hij foto's van onze dochter aan zijn collega's heeft laten zien en dat ze haar een mooi meisje vinden. Dus hij heeft haar geaccepteerd en is blij met/trots op haar. Hij is ook bezorgd om haar, dus dat zit allemaal wel goed. De familie van zijn overleden vriendin heeft via via moeten uitvinden dat hij nu een dochter heeft met iemand anders. Dat vond ik persoonlijk pijnlijk en niet handig. Hij had het beter zelf kunnen vertellen. Hij heeft veel met die mensen meegemaakt. En naar wat ik begrepen heb van hem, hebben zij tegen hem gezegd dat hij niet alleen hoeft te blijven. Hoe het ook zij, hij is beschadigd door wat hem is overkomen. Dat wist ik voordat ik hieraan begon. Ik moet veel harder knokken voor mijn plekje in zijn hart en leven dan zij ooit heeft hoeven doen. Bij tijd en wijle vind ik dat moeilijk. Maar ik realiseer mij ook dat zij feitelijk geen bedreiging is. Mijn jaloerse gevoelens zijn dat wel. Ik weet wel waar ze vandaan komen. Ik worstel al mijn hele leven met onzekerheid en weinig zelfliefde. Ik ben vroeger gepest, was de minst mooie dochter, het meisje in de klas met raar haar, lelijk gebit en hoge cijfers. Ik heb een verstoorde relatie met eten omdat ik bang ben om aan te komen (mijn slanke lichaam is het enige wat ik mooi vind). En nu is daar zijn vriendin bijgekomen, die op een voetstuk staat en daar nooit meer vanaf komt. Wat ik dus bedoel te zeggen is, dat ik die gevoelens eerst moet overwinnen. Ik kom daar zelf niet uit. Tot op zekere hoogte deel ik het wel met mijn vriend, maar ik moet waken voor teveel negativiteit binnen de relatie. Dat doet niemand goed. En wat de spullen van zijn vriendin betreft, samen met de herinneringen is dat alles wat hij nog van haar heeft. Ik wil niet de persoon zijn die hem dat wil afnemen. Dat is geen liefde. Aan de andere kant moet ik er ook op vertrouwen dat het "rekening houden met" wederzijds is en dat hij bereid is om van ons nieuwe huis geen museum te maken. Dat ons huis een plek is van ons allebei. In mijn berichten komt misschien het moeilijke aspect van onze relatie teveel naar voren. Daarom wil ik nog even zeggen dat ik 90% van de tijd gewoon een lieve vriend heb. Dan zijn we gewoon samen. De andere 10% van de tijd zit hij in zijn verdriet en moet ik hem delen met zijn andere vriendin. Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe jullie het doen...
Loves 0
#7
Hoi Alice , Fijn dat Je hem verdedigt ! Hopelijk verdedigt die jou ook :) Jullie zijn niet voor niks 3 jaar samen. Ik ben vroeger ook gepest, mijn ouders zijn gescheiden enz.. Dus ik begrijp Je heel goed en snap ook waar Je mee worstelt . Mijn vriend had geen kinderen en wist niet hoe daar mee om te gaan. En dat verdedigde ik als hij is ze niet gewend dus hij kan er niks aan doen. OP vakantie waren er vrienden bij en die hebben dat ook gezien. Dat hielp mij om de situatie beter te kunnen beoordelen. Ik gun jullie echt het grootste geluk en hoop dat Je een beetje troost op deze site kan vinden. Je mag ook altijd een berichtje doen Al's je even will kletsen op spuien . Mijn vriendin zegt bij jou mag ik altijd klagen en mezelf zijn. Liefs
Loves 0
afbeelding van Alice79
Licht bewolkt
#8
Dankjewel Danielle, dat is lief van je. Misschien ga ik nog eens op je aanbod in. Ik denk sowieso dat ik met iemand moet praten, dit gaat mijn eigen vermogens te boven. Ik lig alweer de halve nacht wakker en het breekt me op. Weer spoken mijn gevoelens door mijn hoofd (wel een toepasselijk woord, spoken...). Mijn gevoelens bij de items van zijn overleden vriendin zijn van verschillende aard, maar geen van allen prettig. Enerzijds voel ik mij intens verdrietig als ik mij voorstel dat mijn vriend van wie ik hou en zijn onschuldige vriendin met wie hij zo gelukkig was, dit overkomen is. Dat gun je niemand, zeker je geliefde niet. Hoe radeloos hij zich gevoeld moet hebben. En welke doodsangsten zijn vriendin moet hebben uitgestaan in haar laatste minuten. Het besef dat dit het einde is en dat je je geliefden nooit meer zult zien (zij is een gewelddadige dood gestorven). Een beklemmend gevoel dat heel nederig maakt. Anderzijds is daar mijn meer egoïstische en omzekere gevoel, de behoefte aan bevestiging. Dat wij er ook mogen zijn en niet alles in het teken hoeft te staan van zijn verdriet. Ik ken zijn verleden en accepteer het, maar dat is iets anders dan er telkens mee geconfronteerd moeten worden. Wat voel ik mij slecht dat ik niet eens die paar spullen om me heen kan verdragen. Dat mijn hart niet groter is dan dit...
Loves 0