Joyke Vriendschap/partner van weduwnaar ( zijn vrouw overleed in februari 2019)
afbeelding van Joyke
Licht bewolkt
Joyke Vriendschap/partner van weduwnaar ( zijn vrouw overleed in februari 2019)

Hoe gepast nabij zijn voor weduwe partner>vriendschap?

Ik ben erg zoekende in gepast en liefdevol omgaan in verwerking van mijn nieuwe parter/vriendschappelijke vriend. 

Zijn vrouw is een jaar en 2 mnd geleden overleden na een lang ziekteproces van ruim 8 jaar. In haar laatste levensmaanden kwam ik aan huis voor verpleegkundige zorg. Een warm liefdevol gezin met veel respect voor elkaar. Er was meteen een klick en ik voelde me meteen vertrouwd. Wanneer ze overleed is het contact die we hadden blijven groeien met vooral de partner en 2 volwassen kinderen. Er ontstond een diepe vriendschap, hij noemde me zijn Joy. We konden elkaar alles vertellen, er was plaats voor verdriet, echtheid en zijn vorig jaar samen veel gaan fiesten, leuke dingen gaan doen. We zagen en hoorde elkaar dagelijks. Vrij snel in het rouwproces gaf hij aan dat hij meer voelde dan vriendschap, dat hij zeker was van zijn gevoelens naast zijn rouwproces en dat hij stilaan naar een nieuwe toekomst wilde kijken samen. In dit eerste half jaar (vorig jaar) was ik niet verliefd, maar ik kan hem enorm aprecieren en we zaten steeds op dezelfde golflengte. Ik was graag bij hem en voelde me steeds meer verbonden en aangetrokken met hem. In de zomer van vorig jaar kreeg ik ook sterke gevoelens vooor hem. We lazen en zochten op of het wel OK was zo snel na zijn overleden vrouw. werden daar best ook onzeker van en ook de omgeving was voor ons een beinvloedende factor. ook de goedkeuring van de kinderen was voornaam. we probeerden heel zorgvuldig om te gaan met de sterke gevoelens voor alkaar. Toch ging plots heel snel, helpen met zijn huis opruimen, samen op vakantie en zelfs grote reis gemaakt met vrienden, hij bleef thuis slapen en zorgde mee voor mijn dochter. Al snel gekaakten we uit evenwicht.. Ik voelde hem niet meer altijd nabij en werd daar onzeker van. Hij wilde een pauze, voelde dat er geen tijd meer over was voor zijn rouwproces. wilde nog zoveel dingetjes herbeleven, kaartjes lezen, fotos, schrijven over zijn vrouwtje. Naast het begrip die ik voor hem had en hem de ruimte wilde geven die hij nodig had, voelde hij ook sterk aan dat mijn verlangen naar verbondenheid honger had en hij voelde zich daar schuldig om. Maar het was ok. ik gaf hem de tijd die hij nodig had. Na afstand kwam hij toch telkens terug en miste hij ons na een korte pauze waardoor hij met liefdevolle kaartjes toch echt wel verder wilde met ons. Ik heb zijn liefde ook echt gevoeld! Maar telkens opnieuw kwamen we op een breekpunt dat hij ruimte nodig had en ik voelde steeds meer onrust naar angst dat hij ons los zou laten.

Na 2 relatiepauzes binnen half jaar, toch nabijgebleven, en opnieuw voor elkaar kiezen, tijdens een rustige zondagochtend in het begin van Coronacrisis gaf hij onverwachts aan dat hij nu echt minstens een half jaar pauze wil. Hij is duidelijk nog niet klaar voor een relatie en heeft zeker nog een jaar nodig om alleen te blijven. Verstandelijk weet en voelt hij dat we iets mooi hebben en dat het klopt, maar zijn hart wringt vanbinnen. Ik zie hem graag en wil hem alle ruimte geven die hij nodig heeft. Hij weet dat ook. Toch zit ik zelf met dubbele gevoelens.

Hij is iemand waar ik echt een toekomst mee zie en waar ik voor wil gaan. Hoe kan ik in vriendschap nabij blijven, hem echt gevoelsmatig ook die ruimte geven en hem steunen? Terwijl ik hem ook ontsettend mis,  mijn behoefte aan verbinding me verdrietig maakt en onrustig word van de onzekerheid naar een toekomst samen? 

Hartjes 0

Er zijn 3 reacties op dit bericht

Leoniek v.d. Maarel Rouwsycholoog en orthopedagoog voor kinderen en volwassenen. Diverse online trainingen over rouw en online rouwverwerkingsprogramma gemaakt.
afbeelding van Leoniek v.d. Maarel
Zonnig
Leoniek v.d. Maarel Rouwsycholoog en orthopedagoog voor kinderen en volwassenen. Diverse online trainingen over rouw en online rouwverwerkingsprogramma gemaakt.
#1

Beste Joyke,

Wat een mooi en tegelijkertijd 'moeilijk' liefdesverhaal. Wat veel mensen niet kunnen begrijpen (en hij waarschijnlijk zelf ook niet) dat een nieuwe liefde én rouw naast elkaar kan bestaan. het één sluit het ander niet uit, sterker nog, een nieuwe liefde maakt de zware rouw vaak draaglijk. 

Nu in 'coronatijd' wordt hij dag in dag uit geconfronteerd met de dood en zal dat zijn overleden vrouw weer heel dichtbij brengen. Nieuwe liefde geeft bijna altijd schuldgevoel naar de overleden partner. Dit heb je allemaal al gemerkt. 

Hoe jij in liefde nabij kan blijven is met vertrouwen. Als hij geen relatie wil (wil hij ook geen contact?) hou dan afstand. Dat is ook de enige manier waardoor hij de ruimte kan gaan vinden.

Vertrouw erop dat jullie liefde goed zit. Dat het goed komt. Je kunt de uitslag op geen enkele manier beinvloeden, of je nou wel contact houdt of niet. 

Misschien helpt het hem om te weten dat opnieuw verliefd zijn niet betekent dat hij niet meer van zijn overleden vrouw houdt, of dat hij haar vergeet. Het zijn aparte 'sporen', zoals ik het altijd noem, die naast elkaar lopen. 

Tenzij hij andere dingen bedoelt dan dat hij schrijft (zoals jij het hier beschrijft): het komt vast goed tussen jullie. Rouwen is moeilijk en al helemaal als je weer verliefd bent. Hoe meer rust jij hem geeft, hoe meer hij naar je kan verlangen. 

Hou vertrouwen!

Loves 0
Joyke Vriendschap/partner van weduwnaar ( zijn vrouw overleed in februari 2019)
afbeelding van Joyke
Licht bewolkt
Joyke Vriendschap/partner van weduwnaar ( zijn vrouw overleed in februari 2019)
#2

Beste Leoniek,

Dank je wel voor je reactie! Ik voel in jou bericht dat je vertrouwen hebt dat we er een weg in vinden. Het geeft me gemoedsrust.

Nu ik mijn post terug lees, voel ik mijn radeloze emoties en chaos in de tekst terug komen. 

We zijn nu een week verder. En voel mezelf al rustiger worden in verdriet en angst om hem te verliezen. Dit komt ook omdat we inderdaad nog contact hebben. 

Zoals je schrijft probeer ik hem alle ruimte te geven die hij nodig heeft. Natuurlijk helpt het dat hij zelf  initiatief neemt om het contact te behouden via berichtjes of een kort telefoontje. 

Gisteren zijn we zelfs gaan fietsen en we hebben erg open kunnen praten. Over hoe moeilijk het voor beide ook is om te besluiten dat hij nog niet klaar is voor een relatie, we blijven elkaar terugvinden in verbondenheid waar we geen naam op kunnen plakken. 

Hij is een zeer attente en liefdevolle man die zo dankbaar is en ontroerd geraakt over de nieuwe vrolijke liefde die hem zomaar toekomt. (Daar waar hij 2 jaar geleden bang was om radeloos alleen te komen staan.) Wanneer we het leuk hebben samen, komen de schuldgevoelens voor zijn echtegenote inderdaad pal naast hem staan. Gelukkig doet hij er wat mee, schrijft hij in zijn dagboek, gaat hij een bloemetjes halen voor op haar kastje of gaat hij naar haar grafje. 

Ook naar mij heeft hij schuldgevoelens omdat hij vaak plots ook liever gewoon thuis alleen wil zijn als we samen zijn. Of zijn we ergens op een gezellige plekje en komen de gedachte bij hem op dat hij dit ook zo graag met haar gedaan had. Ze zou het inderdaad ook geweldig gevonden hebben.

De volwassen opgroeiende dochters missen hun mama ontsettend. Ze zijn zich aant settelen waar belangrijke mijlpalen in hun leven worden genomen. Hij is bang dat de verdeelde aandacht naar mij verstoord zou kunnen worden door de meisjes die het hem ook 'zo erg gunnen' tussen ons en daarom niet met hun vragen bij hem komen. Hij wil ook hen niet verliezen in het gezinnetje die hen nog rest.
Dit zijn dingen die hij nu pas heeft kunnen vertellen. Voorheen wist ik dit niet want hij verzette zich er tegen uit schaamte voor deze gedachten. 

Maar ik 'voelde' wel de onrust die ik nooit kon plaatsen. Ik dacht; wat loopt er verkeerd? We groeien toch best gemoedelijk en vertrouwd naar elkaar toe? Ik werd onzekerder en ging meer bevestiging zoeken of hij me wel graag zag waardoor het verhaal hierboven alleen maar versterkt werd. 

Wat ben ik blij dat we nu samen zo open en eerlijk kunnen praten. Ook al weten we dat we elkaar daar soms misschien ook onnodig mee kwetsen. In deze situatie is het ZO belangrijk dat ik ook 'getuigen' kan/mag zijn in zijn verdriet.

Het maakt voor mij alleen meer duidelijk hoe woelig zijn storm van emoties zijn en hier inderdaad echt niet zomaar uit geraakt op korte termijn. In tegendeel! Zoals ik ook hier bij Monuta kan lezen zie ik in dat het een proces van jaren is en we voor de rest van ons leven samen dragen.

Het leest zwaar misschien. Maar naast oprecht zijn wat we voelen kunnen we nog steeds in elkaars armen kruipen voor troost 'bij' elkaar. Wat zeker is, is dat we elkaar graag zien en elkaar niet kwijt willen. 


Het is aan mij om te kiezen of ik met deze bijzondere man verder wil, waarbij onze verbining niet uit 2 maar uit 3 zielen bestaat! Gelukkig heb ik haar gekend, had ik vroeger ook met haar een intense  band, haar thuis verzorgd tot het laatste... En ik sluit ze graag verder in tussen ons midden!

Ik heb er ondertussen over kunnen nadenken en heb al een paar keer ervaren hoe hij zich tijdelijk terug trekt. En ik heb bewust gekozen om hier toch voor te gaan. 

En zoals je schrijft Leoniek.. Ik weet... vaak...  (hoe vaak en wanneer weet ik niet) Maar vaak zal hij terug naar zijn holletje kruipen bij zijn overleden vrouwtje+. Maar ik weet... hij komt altijd weer eventjes piepen en als hij er klaar voor is komt hij weer met volle aandacht, zoveel overgave en liefde weer terug die nooit weg is geweest. Alleen niet altijd zichtbaar voor ons, voor de nieuwe partner van een weduwnaar. 

Heel veel liefs en vrolijk Pasen!

Joyke

Loves 0
Leoniek v.d. Maarel Rouwsycholoog en orthopedagoog voor kinderen en volwassenen. Diverse online trainingen over rouw en online rouwverwerkingsprogramma gemaakt.
afbeelding van Leoniek v.d. Maarel
Zonnig
Leoniek v.d. Maarel Rouwsycholoog en orthopedagoog voor kinderen en volwassenen. Diverse online trainingen over rouw en online rouwverwerkingsprogramma gemaakt.
#3

Wow dat klinkt vol vertrouwen! Mooi. Liefde overwint alles en als jullie maar vooral voelen dat alles er mag zijn! De liefde voor zijn overleden vrouw en de liefde voor jou!

Vrolijk Pasen

Loves 0