afbeelding van Alice79
Licht bewolkt

Goede partner zijn zonder jezelf te verliezen

Hallo allemaal, Ik heb sinds 3 jaar een relatie met een lieve man wiens vriendin 5 jaar geleden onverwacht is overleden. Op het moment dat zij stierf, waren ze nog geen jaar samen. Ze waren hevig verliefd en zaten middenin die eerste romantische periode, waarin je alleen oog hebt voor elkaars goede punten. Ze zal dus voor altijd perfect blijven in zijn ogen. Lief, jong en mooi, bevroren in de tijd. Op dit moment zijn we op een goede plek in onze relatie. We gaan binnenkort samen een huis bouwen, onze eigen plek samen. We wonen nu nog elk in ons eigen huis. Het zal wel een uitdaging worden, want we zijn een samengesteld gezin en hebben allebei kinderen uit een eerdere relatie (zijn kinderen zijn niet van zijn overleden vriendin). Genoeg om ons bezig te houden dus. Toch voel ik de behoefte om op dit forum mijn gevoelens te delen. Mijn partner is niet zo'n prater en ik ken niemand in mijn omgeving die iets soortgelijks heeft meegemaakt. Hoe ga je als nieuwe partner op een respectvolle en liefdevolle manier om met het verdriet en de liefde die je partner voelt voor zijn grote liefde? Ik wil hem alle ruimte geven, maar kan niet ontkennen dat het voor mij ook niet makkelijk is geweest. Ik worstel nog steeds met mijn gedachten en gevoelens. Toen wij een relatie kregen, had hij een enorm schuldgevoel en wilde hij niet met mij gezien worden in het openbaar. Ook was en is hij erg gesloten en deelt hij weinig over zijn vriendin. Ik probeerde begripvol te zijn, omdat ik voelde dat hij de moeite waard is. En om zijn liefde voor haar positief te zien, want hij is in staat om lief te hebben. En zo lang er ook plaats is voor liefde voor mij, is het goed. Toch? Maar ik ben ook maar een mens en moet toegeven, dat het voor mij best lastig was. Als je verliefd bent, hoor je toch trots op elkaar te zijn en mag iedereen het weten? Ik was ergens wel jaloers als anderen uitgebreid op Facebook deelden hoe blij ze met een nieuwe liefde waren, terwijl er op de Facebook pagina van mijn vriend alleen foto's staan van hem met haar, en geen enkele link naar mij. Ik denk dat het ook is, om haar familie niet te kwetsen. Hoe het ook zij, ik wist natuurlijk wat hij had meegemaakt, voordat ik hieraan begon. Ik heb mijn Facebook account maar verwijderd, hoef ik me er niet meer druk over te maken. Hij was lief voor mij, en als we met zijn tweeën samen waren, gaf hij mij nooit het gevoel dat ik de tweede keus ben. Al is dat natuurlijk wel zo, want hij had met haar moeten zijn en niet met mij. Daar moeten we beiden mee leven. Na 3 maanden raakte ik onverwacht zwanger. Hij wilde geen kindje, maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om het weg te laten halen. Ik heb eerder 2 miskramen gehad. Hij wilde niet dat zijn collega's wisten dat hij een nieuwe relatie had, en al helemaal niet dat er een kindje op komst was. Hij zei dat hij daarom niet bij de bevalling kon zijn als het tijdens werktijd zou zijn. Hij was soms ronduit bot. Ik heb veel gehuild tijdens de eerste weken van de zwangerschap en overwogen met de relatie te stoppen. Want een relatie hoort je geen verdriet te bezorgen. Maar omwille van het kindje, geef je niet te snel op. Na 14 weken heb ik voor mezelf de knop omgezet en besloten om te gaan genieten van de zwangerschap en van het kindje. Het was mijn onverwachte cadeautje! En het zou goed komen, met of zonder hem! Ik heb hem gezegd dat hij niet zomaar alles tegen mij kon zeggen. Hij hoefde niet bij me te blijven, maar als hij met mij verder wilde, hoorde het kindje erbij! Uiteindelijk heeft hij het wel opgebiecht bij zijn collega's en was hij bij de bevalling. Inmiddels is hij gek op onze dochter en zij op haar. We leven nu naar het moment toe dat we samen ons eigen plekje gaan creëren. Maar dan zullen ook alle spullen van zijn overleden geliefde mee gaan naar ons nieuwe huis. Zijn huis staat nog vol met spullen van haar. Geen foto's in het zicht, maar wel een schilderij die zij gemaakt heeft, een krijtbord met een tekst die zij voor hem schreef, allerlei zelfgemaakte woonaccessoires, spullen die zij voor hem heeft gekocht, kleding van haar in zijn kast, toiletspullen in de badkamer... Het verdriet en de liefde is voelbaar. Ik voel me daar niet op mijn gemak, voel me een indringer in hun leven samen. En schuldig naar haar, omdat ik leef (met haar vriend) en zij niet. En ik moet constant denken aan ons moeizame begin. Gelukkig zijn we veel vaker in mijn huis, omdat onze dochter bij mij woont en hoefde ik mijn gevoelens niet onder ogen te zien. Maar nu merk ik dat ik er letterlijk wakker van lig. Ik durf hem niet te vragen wat hij met haar spullen wil doen in ons nieuwe huis, want ik wil hem niet kwetsen. Mijn vriend daarentegen zegt het gewoon als hij iets van mij niet mee wil naar het nieuwe huis... Het liefst zie ik de spullen niet terug in onze gezamenlijke leefruimten, maar bijvoorbeeld in een ruimte alleen voor hem. Waar hij zich terug kan trekken en waar ik er niet constant mee geconfronteerd wordt. Een mancave. Maar we hebben niet veel ruimte over met 5 kinderen. En ik wil hem niet het idee geven dat ze weggemoffeld moet worden. Ik ben niet trots op mijn gevoelens. Het is niet dat ik jaloers ben op haar, want zij leeft niet meer. Waar ik wel jaloers op ben, is hun band. Hun begin. Zij konden onbevangen gelukkig zijn, voor zolang het duurde, terwijl er over onze relatie altijd een schaduw heeft gehangen. Wij hadden geen leuke eerste tijd. Maar hopelijk nog wel een lange tijd samen... Ik wil erboven staan, sterk zijn. Maar blijkbaar ben ik dat niet. Of ben ik te onzeker. Ik hou van hem en hij van mij... en van haar. Maar dit nieuwe huis is wat mij betreft alleen van ons. Het is ons nieuwe begin. Daar heb ik echt behoefte aan. Misschien zou het helpen als hij wat opener was. Ik zou ook wel haar graf willen bezoeken. Haar vertellen hoe erg ik het vind, wat er gebeurd is. Want ik vind het oprecht afschuwelijk. Ik heb destijds gehuild toen het in de krant stond, al kende ik haar niet. Ik zou haar willen zeggen dat ik haar nooit kan of wil vervangen, en dat haar vriend nog altijd zielsveel van haar houdt. En dat ik mijn best doe om goed voor hem te zijn, nu zij er niet meer is. Ik heb behoefte om het voor mezelf af te sluiten. Maar dat kan niet, want hij draagt haar met zich mee in zijn hart. Voor altijd. En ik denk er ook elke dag aan. Ik weet me geen raad met mijn gevoelens. Ik hoop dat er iemand is op dit forum, die weet wat het is om de nieuwe liefde van je partner te zijn, nadat je partner zijn soulmate is verloren. Hoe ga je er op de juiste manier mee om? Zonder jezelf te verliezen? Ook zonder het te zwaar te maken? Is het jullie gelukt om ook gewoon te genieten van elkaar? Ik zou het fijn vinden om eens van gedachten te wisselen. In ieder geval lucht het op om mijn verhaal te delen. Lieve groeten, Alice
Hartjes 0

Er zijn 2 reacties op dit bericht

afbeelding van Mir85
Licht bewolkt
#1
Hoi Alice, Net jouw verhaal gelezen...... Mijn rouw heeft een hele andere situatie........ ik bekijk het als dochter van een vader die opnieuw samen is met een vrouw na het overlijden van mijn moeder. Ik wil je zeggen dat ik vind dat je het mooi om/beschreven hebt. Hoe je met respect omgaat voor de liefde van zijn eerdere vriendin en hoe je hem hier in de ruimte wilt (blijven) geven. Je schrijft dat hij niet zo'n prater is....waarom laat je hem je tekst niet lezen....hij kan dat ook doen waar jij niet bij bent. Misschien begrijpt hij beter dat het voor jou ook een moeilijke situatie is. Dat zijn vorige vriendin er voor altijd bij hoort.....maar dat jullie er ook (mogen) zijn zonder schuldgevoel. Ze had vast gewild dat een lieve vrouw hem weer laat leven, waarin ook een speciale plek blijft voor haar. Mirjam
Loves 0
afbeelding van Alice79
Licht bewolkt
#2
Lieve Mirjam, Bedankt dat je mijn verhaal hebt gelezen en voor je reactie. Wat erg dat je je moeder bent verloren. Het lijkt me heel dubbel als je vader na verloop van tijd een nieuwe vriendin krijgt. Je zegt het heel mooi. Natuurlijk gun je hem een nieuwe liefde, iemand die hem weer laat leven, hoewel het gemis blijft. De overleden geliefde hoort er voor altijd bij. Maar er mag ook plaats zijn voor de nieuwe liefde. Zonder schuldgevoel. Met dat schuldgevoel worstelen wij nog een beetje. Hij klapt dicht als er iets gebeurd wat met haar te maken heeft. Ik wil er ook graag zijn voor hem als hij verdriet heeft, hem troosten. Ik zou willen dat we alles konden delen, ook dit. Samen zijn met een lach en een traan. Maar dat staat hij niet toe, het is alleen van hem. Ik moet dan accepteren dat hij mij buiten sluit, al doet het pijn. Maar als dat het enige is wat ik voor hem kan doen, dan doe ik dat. Zo geef ik hem de ruimte. Als hij daarna maar weer terug komt bij mij. Soms denk ik, dat ik niet de juiste persoon ben om hiermee om te gaan. Ik vind het te moeilijk. Op andere momenten geef ik mezelf een denkbeeldige schop onder mijn... Want het is nog altijd veel moeilijker voor hem. En hij verdient het dat er iemand voor hem is. Al moet ik nog leren hoe ik die persoon voor hem kan zijn. Communiceren is lastig, we zijn beiden binnenvetters als het echt op gevoel aan komt. Je geeft als suggestie dat ik hem mijn verhaal zou kunnen laten lezen, maar dat durf ik niet. Ik wil het er niet inwrijven bij hem. Mijn gevoel is ongemakkelijk, maar valt in het niet bij het verliezen van een geliefde. Het helpt mij al een hoop om het te delen met een vreemde. Ik hoop dat de tijd het mij zal leren om sterker en minder kortzichtig te zijn. Liefs en veel sterkte met jouw verlies. Alice
Loves 0