afbeelding van Kraantje
Licht bewolkt

Zomaar ineens alleen

Zomaar van de ene op de andere dag te maken met ziekte.

 

We kwamen terug uit Italie, de volgende dag ging mijn man nog even naar de kapper om er weer verzorgd uit te zien op het we

Hij ging alleen naar de stad met de auto. na een paar uur belde hij me op. " ik kan de auto niet terug vinden ,geen idee waar hij staat" , hij klinkt heel verward, ik haal je wel op zei ik. Na eerst de huisarts gesproken te hebben samen met mijn buurvrouw naar de Hema, want daar zou hij wachten. Het zag er niet goed uit

Kortom ,we zijn direct naar de spoedeisende afdeling gegaan in het ziekenhuis. Na wat onderzoeken ,waaronder ook een scan van het hoofd was iets te zien . Dit zou nader worden onderzocht. Mijn man moest blijven voor verder onderzoek. Opname dus

Nadat we op de kamer kwamen kreeg mijn man een hevige epileptische aanval, heel naar om mee te maken. Dat zag er niet goed uit.

Er volgden de weken erna veel onderzoeken met als uiteindelijke resultaat : een niet te opereren tumor , een bestraling was het enige wat nog mogelijk was.

Mijn man was al direct heel hulpbehoevend en al zijn zelfstandigheid kwijt.

Hij kon nergens meer de weg vinden, ook in huis was dat lastig 

 

Mijn man is uiteindelijk met veel intensieve zorg na 10 maanden thuis overleden. 

 

Het huis is stil nu en het zal nooit meer zijn zoals het was, zo vreemd om thuis te komen en er is niemand, alleen opstaan, alleen eten heel raar.

 

Hartjes 0

Er is 1 reactie op dit bericht

afbeelding van sally
Bewolkt
#1

Hallo kraantje

Ten eerste gecondoleerd,  ik heb zo, n beetje hetzelfde meegemaakt.  Ook mijn man kreeg zomaar een epileptische aanval terwijl we buiten koffie zaten te drinken, hij viel uit zijn stoel en zag er inderdaad eng uit, heb meteen 112 gebeld. Vanaf die dag stond ons leven totaal op zijn kop, wij kregen op de eerste hulp meteen te horen, longkanker met waarschijnlijk uitzaaiingen in het hoofd. Ja al 2 tumoren.  Toen volgde er chemo, bestralingen, maar er werd al meteen gezegd dat het er niet goed uit zag en hij niet meer beter zou worden, en er aan zou overlijden, de behandelingen warwn palliatief.  Hij wilde niet dood, vanaf die dag was hij al mijn mannetje niet meer, van een vrolijke en altijd grapjes maken, werd hij depressief en huilde veel. Ook wilde hij niet in het ziekenhuis blijven, hij wilde thuis zijn, bij mij, geen vreemde handen aan zijn lijf. Uiteindelijk kreeg hij door de behandelingen en fouten in het ziekenhuis er van alles bij, 10 maanden sonde voeding omdat hij door fouten niet meer slikken kon, diabetes door de medicijnen,  trombosebeen, te veel om op te noemen. 14 maanden heeft hij gevochten,  ik alleen voor hem heb gezorgd, spuiten geven, suiker prikken,  insuline spuiten, 30 pillen oplossen per dag om door zijn sonde te spuiten, 5 maanden samen in de kamer geslapen op de grond omdat hij niet op een dode bed wilde, en ik er 24 uur per dag voor hem moest zijn. Uiteindelijk bij mij in onze woonkamer gestorven,  met zijn handen in de mijne.

En inderdaad nu is het stil in huis, alles alleen doen, niemand om tegen te praten, het zal nooit meer zijn zoals het was. Ook ben ik 2 van mijn 3 kinderen kwijt geraakt,  die kunnen er niet mee omgaan,  4 van mijn 6 kleinkinderen zie ik niet meer, dus voor mij een gecompliceerde rouw, ben ook veel vrienden kwijt. Tijdens de begrafenis word er van alles belooft,  maar ik zie bijna niemand meer. 

Ik hoop dat we elkaar hier een beetje kunnen steunen,  ik wens je in ieder geval heel veel sterkte,  liefs van sally

Loves 0