Rosalyn Weduwe sinds 23 januari 2018
afbeelding van Rosalyn
Rosalyn Weduwe sinds 23 januari 2018

Zo zwaar.....

 Is nu ruim een jaar geleden dat mijn lief is overleden, wat een verdriet ...wat een pijn...wat een leegte.

De mensen om me heen vinden dat ik het goed doe...dat ik een sterke vrouw ben, maar dan zien ze me niet als ik alleen ben en die ontzettende pijn en het gemis zo voel dat ik echt niet weet hoe nu verder..

Op de meest onverwachten momenten heb ik herinneringen die binnen komen, dan ben ik maar weer het liefst thuis en alleen om te huilen om iets wat nooit meer komt

Heb nooit beseft hoe gelukkig en goed het was om samen te zijn!

Probeer echt mijn best te doen maar wat voel ik me  zo eenzaamen alleen.

Dat afschuwelijke nooit meer......

Hoop dat iemand dit herkent en ik niet de enige ben die nog steeds de weg niet heeft gevonden naar hoe het verder moet.

 

Liefs Rosalyn.

 

 

Hartjes 1

Er zijn 19 reacties op dit bericht

Ricardo 11 september 2018 overleed mijn lieve vrouw als gevolg van de ziektie van kahler. 3 maart is ze 50 geworden. Zo oneerlijk!
afbeelding van Ricardo
Storm
Ricardo 11 september 2018 overleed mijn lieve vrouw als gevolg van de ziektie van kahler. 3 maart is ze 50 geworden. Zo oneerlijk!
#1

Beste rosalyn,

Het is nu voor mijn 7 mnd geleden. Echter het gemis, leegte, het verdriet en de pijn wordt naarmate de tijd verstrijkt groter en groter. De dalen worden dieper. Het eruit komen kost me steeds meer moeite.

Het is lood zwaar en soms noem ik het een hel. De toekomst zie ik somber in en geb geen idee hoe ik verder moet.

veelsterkte

gr ricardo

Loves 1
Rosalyn Weduwe sinds 23 januari 2018
afbeelding van Rosalyn
Rosalyn Weduwe sinds 23 januari 2018
#2
Ricardo schreef op Donderdag 11 april 2019 18:02
Beste rosalyn,

Het is nu voor mijn 7 mnd geleden. Echter het gemis, leegte, het verdriet en de pijn wordt naarmate de tijd verstrijkt groter en groter. De dalen worden dieper. Het eruit komen kost me steeds meer moeite.

Het is lood zwaar en soms noem ik het een hel. De toekomst zie ik somber in en geb geen idee hoe ik verder moet.

veelsterkte

gr ricardo

Jij ook heel veel sterkte in dit verdriet.

Gr. Rosalyn.

Loves 0
Romana.2de Mijn man , vriend , maatje overleden aan kanker 18-11-2017. Wat een verdriet , pijn, gemis. ,
afbeelding van Romana.2de
Licht bewolkt
Romana.2de Mijn man , vriend , maatje overleden aan kanker 18-11-2017. Wat een verdriet , pijn, gemis. ,
#3

Beste Rosalyn

Het is loodzwaar en eenzaam zo'n verlies.

Je hebt zoveel aanloop tijdens ziekte , bij de crematie of begrafenis maar daarna........

Dan besef je dat je alleen staat , weinig mensen die dan nog spontaan langskomen helaas.

Voor ons die iemand verloren hebben is het verschrikkelijk zo door te moeten gaan.

De familie en vrienden die nog samen zijn gaan vrolijk door met leven. Ze zeggen jij bent sterk , jij red het wel.

Ze zien en begrijpen niet hoe je je van binnen voelt. Ze zien niet als je alleen bent dat je huilt , kapot gaat van de pijn om het verlies.

Ik vind het zo verdrietig dat zoveel mensen niet eens bellen of vragen hoe het met je gaat.

Bij mij verwachten ze dat ik naar verjaardagen ga dat ik gewoon op visite kom.

Verjaardagen doe ik niet meer aan mee , ik kan het niet opbrengen gezellig mee te doen terwijl ik vanbinnen kapot ga.

Ze hebben er een probleem mee dat ik niet kom, ik denk nu het is jullie probleem niet het mijne!!

Ik moet me zien staande te houden alleen. Dingen doen alleen. Eten maken en opeten alleen. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Het verliezen van een dierbare is ongelooflijk pijnlijk. Daar is veel tijd voor nodig om het te verwerken soms vraag ik me af of het verdriet en alles wat erbij hoort ooit nog overgaat. Maar ik moet verder ........alleen. Kracht en sterkte voor alle lotgenoten van Petra

Loves 1
Ricardo 11 september 2018 overleed mijn lieve vrouw als gevolg van de ziektie van kahler. 3 maart is ze 50 geworden. Zo oneerlijk!
afbeelding van Ricardo
Storm
Ricardo 11 september 2018 overleed mijn lieve vrouw als gevolg van de ziektie van kahler. 3 maart is ze 50 geworden. Zo oneerlijk!
#4
Romana.2de schreef op Donderdag 11 april 2019 20:02
Beste Rosalyn

Het is loodzwaar en eenzaam zo'n verlies.

Je hebt zoveel aanloop tijdens ziekte , bij de crematie of begrafenis maar daarna........

Dan besef je dat je alleen staat , weinig mensen die dan nog spontaan langskomen helaas.

Voor ons die iemand verloren hebben is het verschrikkelijk zo door te moeten gaan.

De familie en vrienden die nog samen zijn gaan vrolijk door met leven. Ze zeggen jij bent sterk , jij red het wel.

Ze zien en begrijpen niet hoe je je van binnen voelt. Ze zien niet als je alleen bent dat je huilt , kapot gaat van de pijn om het verlies.

Ik vind het zo verdrietig dat zoveel mensen niet eens bellen of vragen hoe het met je gaat.

Bij mij verwachten ze dat ik naar verjaardagen ga dat ik gewoon op visite kom.

Verjaardagen doe ik niet meer aan mee , ik kan het niet opbrengen gezellig mee te doen terwijl ik vanbinnen kapot ga.

Ze hebben er een probleem mee dat ik niet kom, ik denk nu het is jullie probleem niet het mijne!!

Ik moet me zien staande te houden alleen. Dingen doen alleen. Eten maken en opeten alleen. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Het verliezen van een dierbare is ongelooflijk pijnlijk. Daar is veel tijd voor nodig om het te verwerken soms vraag ik me af of het verdriet en alles wat erbij hoort ooit nog overgaat. Maar ik moet verder ........alleen. Kracht en sterkte voor alle lotgenoten van Petra

Goed verwoord petra

Loves 0
Rosalyn Weduwe sinds 23 januari 2018
afbeelding van Rosalyn
Rosalyn Weduwe sinds 23 januari 2018
#5
Romana.2de schreef op Donderdag 11 april 2019 20:02
Beste Rosalyn

Het is loodzwaar en eenzaam zo'n verlies.

Je hebt zoveel aanloop tijdens ziekte , bij de crematie of begrafenis maar daarna........

Dan besef je dat je alleen staat , weinig mensen die dan nog spontaan langskomen helaas.

Voor ons die iemand verloren hebben is het verschrikkelijk zo door te moeten gaan.

De familie en vrienden die nog samen zijn gaan vrolijk door met leven. Ze zeggen jij bent sterk , jij red het wel.

Ze zien en begrijpen niet hoe je je van binnen voelt. Ze zien niet als je alleen bent dat je huilt , kapot gaat van de pijn om het verlies.

Ik vind het zo verdrietig dat zoveel mensen niet eens bellen of vragen hoe het met je gaat.

Bij mij verwachten ze dat ik naar verjaardagen ga dat ik gewoon op visite kom.

Verjaardagen doe ik niet meer aan mee , ik kan het niet opbrengen gezellig mee te doen terwijl ik vanbinnen kapot ga.

Ze hebben er een probleem mee dat ik niet kom, ik denk nu het is jullie probleem niet het mijne!!

Ik moet me zien staande te houden alleen. Dingen doen alleen. Eten maken en opeten alleen. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Het verliezen van een dierbare is ongelooflijk pijnlijk. Daar is veel tijd voor nodig om het te verwerken soms vraag ik me af of het verdriet en alles wat erbij hoort ooit nog overgaat. Maar ik moet verder ........alleen. Kracht en sterkte voor alle lotgenoten van Petra

Niemand weet hoe je je van binnen voelt en idd dat altijd en met alles zo alleen.

veel sterkte gewenst,

gr. Rosalyn

Loves 0
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#6

Lieve Rosalyn,

Loodzwaar..... inderdaad, dat is het.

In je bericht staan een aantal zinnen waarbij ik meteen dat gevoel had van "Ja! Zó voel ik dat ook, precies zo!" Misschien heeft dat ook een beetje te maken met taalgebruik en woordkeuze.....wie zal het zeggen?

Maar loodzwaar blijft het. En eenzaam..... En wat hadden we het fijn, hé? Daar is niets meer van over...

Ik "werk" me drie slagen in de rondte om die dankbaarheid te voelen voor die prachttijd van ons samen, die 34 jaar.... met de leukste, liefste, meest zorgzame man, mijn Wim....

Maar dat lukt me niet....het verdriet omdat hij "gewoon" geen deel meer uitmaakt van mijn bestaan, overheerst.....

Kracht en veel liefs, lieve Rosalyn.... Marianne

 

PS. Ik zag zojuist dat ik je mail van enkele weken terug had beantwoord, maar naar het "verkeerde" adres had gestuurd....je hebt het dus nooit ontvangen. Sorry.

Ook zoiets; deed ik vroeger nooit, zulke sullige vergissingen.....

Loves 0
JenFLK Ik ben nu 48 en in 2016 is mijn man Gert na een geslaagde operatie overleden aan een ruiterembolie
afbeelding van JenFLK
Bewolkt
JenFLK Ik ben nu 48 en in 2016 is mijn man Gert na een geslaagde operatie overleden aan een ruiterembolie
#7

 Lieve Rosalyn,

Ik deel dat gevoel zeker met je mijn man is 3 jaar terug overleden hijnwas nog maar 46 ben ondertussen 5 psychologen verder maar kan het leven nog steeds niet omarmen.

Het is te eenzaam zonder hem.

Liefs Jennie

Loves 0
Rosalyn Weduwe sinds 23 januari 2018
afbeelding van Rosalyn
Rosalyn Weduwe sinds 23 januari 2018
#8
MarianneM schreef op Vrijdag 12 april 2019 10:22
Lieve Rosalyn,

Loodzwaar..... inderdaad, dat is het.

In je bericht staan een aantal zinnen waarbij ik meteen dat gevoel had van "Ja! Zó voel ik dat ook, precies zo!" Misschien heeft dat ook een beetje te maken met taalgebruik en woordkeuze.....wie zal het zeggen?

Maar loodzwaar blijft het. En eenzaam..... En wat hadden we het fijn, hé? Daar is niets meer van over...

Ik "werk" me drie slagen in de rondte om die dankbaarheid te voelen voor die prachttijd van ons samen, die 34 jaar.... met de leukste, liefste, meest zorgzame man, mijn Wim....

Maar dat lukt me niet....het verdriet omdat hij "gewoon" geen deel meer uitmaakt van mijn bestaan, overheerst.....

Kracht en veel liefs, lieve Rosalyn.... Marianne

 

PS. Ik zag zojuist dat ik je mail van enkele weken terug had beantwoord, maar naar het "verkeerde" adres had gestuurd....je hebt het dus nooit ontvangen. Sorry.

Ook zoiets; deed ik vroeger nooit, zulke sullige vergissingen.....

Lieve Marianne,

Dank voor je lieve woorden.....ja wat hadden we het fijn maar dat maakt de pijn ook zo heftig..

Mis ‘mijn’ Wim ook in alles, niet meer samen van dingen genieten mijn ‘verhaal’ niet meer kunnen vertellen heel gewoon dat samen mis ik zo.

De glans is van het leven af.

Lieve Marianne wens je heel veel sterkte in en met alles!

Heel veel liefs, Rosalyn

 

Loves 0
Rosalyn Weduwe sinds 23 januari 2018
afbeelding van Rosalyn
Rosalyn Weduwe sinds 23 januari 2018
#9
JenFLK schreef op Vrijdag 12 april 2019 11:02
Lieve Rosalyn,

Ik deel dat gevoel zeker met je mijn man is 3 jaar terug overleden hijnwas nog maar 46 ben ondertussen 5 psychologen verder maar kan het leven nog steeds niet omarmen.

Het is te eenzaam zonder hem.

Liefs Jennie

Lieve Jennie, 

Wat is het toch zwaar en moeilijk, niemand kan je echt helpen in deze diepe rouw.

Het mooie samen komt nooit meer terug, nu beleef je pas wat nooit meer betekend.

Weet dat lotgenoten met je meevoelen en leven, zij begrijpen ook als je het niet kunt verwoorden wat je voelt.

Heel veel sterkte gewenst.

Liefs, Rosalyn

 

Loves 0
afbeelding van gerardverdriet
Storm
#10

Beste Rosalijn,

Wat je beschrijft is zo waar. Mijn man overleed  twee en een half jaar geleden. We hadden geen kinderen. Deden alles samen. Je moet alleen verder. NOOIT meer samen. Iedere dag moet ik huilen. Ik werk me  dood in de tuin zodat ik s’avonds niet meer omhoog kan en met pijnstillers en voltaren probeer verder te gaan. 

 Slik antidepressiva en slaaptabletten. De rauwe pijn hem nooit meerte zien, verscheurt je,

Naar buiten toe je masker op anders mijden ze je,

Dus heel veel sterkte en een knuffel 

gerardverdriet

 

 

Loves 0

Pagina's