afbeelding van gerardverdriet
Storm

Zo alleen

Lieve lotgenoten

Zo alleen.  Soms gaat het enkele uren redelijk goed. Dat zijn de uren fat ik bezig ben of afleiding heb.

Gerard is nu 2 jaar dood en het doet nog zo zeer .

 Ik mis hem zo verschrikkelijk . Zo'n pijn als ik zijn lieve gezicht op de foto zie en het weten,:" nooit meer!" Altijd alleen met het opstaan en.naar bed gaan

Nooit in mijn.leven was er liefde en geborgenheid. Ik durfde het bijna niet te geloven, dat Gerard van mij hield.

Bij iedereen twijfel ik. Nooit bij Gerard. We hielden van elkaar. Zo intens. Als ik s' nachts droomde ( verleden) dan kroop ik tegen.Gerard aan.

Nu komen de dromen vaak terug maar er is geen rug om tegenaan te kruipen.

Wordfreud met een mevrouw van de kaartclub .Was met Nieuwjaar mezelf ontvlucht

Zegt ze de volgende keer:" En waar was je ?

Ik zeg weg. Liep mezelf in de weg. Zegt ze dat kun je maar het beste doen als je medelijden met jezelf hebt.

Zal dus wel. Ik mis Gerard altijd. Denk aan zijn.pijn

 Is dat medelijden met jezelf hebben.

Mijn.lieve man  die er altijd was. Hield van thuis zijn

 Alles samen doen

 Als je geen kinderen hebt, ben je op elkaar aangewezen..

Ik ben dankbaar voor die 40 mooie jaren

Nu is er niets meer spontaan. Op bezoek volgens afspraak.Gerard wordt nog amper genoemd

Ik durf de fouten niet te verbeteren want dan vliegt mijn.brief weg.

Altijd lees ik jullie berichten en voel de pijn met jullie mee.

Bedankt voor het luisterend oor

Liefs Gerardverdriet

 

 

 

 

 

 

Hartjes 2

Er zijn 17 reacties op dit bericht

Anzjuhla 24 Augustus de liefde van mijn leven kwijtgeraakt. 9 Jaar bij elkaar geweest.
afbeelding van Anzjuhla
Bewolkt
Anzjuhla 24 Augustus de liefde van mijn leven kwijtgeraakt. 9 Jaar bij elkaar geweest.
#1

Lieve Gerardverdriet,

Ik voel met je mee.

Het is volgende maand anderhalf jaar geleden dat mijn geliefde deze aarde verliet en ook al is de pijn niet meer 24/7 aanwezig, toch overvalt het me soms. Ik weet dondersgoed dat hij er niet meer is, maar minstens 3x per dag besef ik me keihard dat hij nooit meer terugkomt. Dan krijg ik diezelfde knoop weer in mijn maag toen hij op het sterfbed lag.

Gisteren vierden we de verjaardag van mijn moeder. Het was heel gezellig, zoals altijd. Maar ineens kwam de gedachte in mij op "Ik mis mijn vent. Hij had hierbij moeten zijn. Zijn gelach, grappen..." Dit heb ik ook hardop uitgesproken. Het werd even heel stil aan tafel. Ik zag aan mijn moeder, stiefvader en broertje dat zij hem ook heel erg misten.

Ik wens je wederom erg veel sterkte toe.

 

Loves 0
afbeelding van gerardverdriet
Storm
#2

Dank je Anzjula

 

Loves 0
Ricardo 11 september 2018 overleed mijn lieve vrouw als gevolg van de ziektie van kahler. 3 maart is ze 50 geworden. Zo oneerlijk!
afbeelding van Ricardo
Storm
Ricardo 11 september 2018 overleed mijn lieve vrouw als gevolg van de ziektie van kahler. 3 maart is ze 50 geworden. Zo oneerlijk!
#3

Het is zo zwaar om achtet te blijven

Loves 1
afbeelding van gerardverdriet
Storm
#4

Zo jong en al dat lijden vooraf.

Niet eerlijk.

Sterkte Gerardverdriet

Loves 0
Solero53 weduwnaar
afbeelding van Solero53
Licht bewolkt
Solero53 weduwnaar
#5

Hallo Gerardverdriet.

Van mij is het al meer dan 2,5 jaar geleden dat mijn vrouw is overleden.


Ik heb een hele moeilijke periode gehad, en heb menige hulverlenings instanties bezocht.


Ondanks dat ik al weer een jaar een nieuwe vriendin heb, mis ik mijn Anneke nog dagelijks en is het huis nog steeds LEEG zonder haar.


Die nieuwe vriendin woont hier kort in de buurt.
We hebben het heel leuk met elkaar, maken uitstapjes, en bezoeken elkaar dagelijks maar in onze situatie kunnen we niet bij elkaar wonen, dat heeft financiele consequenties.

Zij is een kennis van mijn vrouw, en dat maakt het waarschijnlijk gemakkelijker om nu met elkaar om te gaan.


Maar ik leef gelukkig weer, en heb weer iemand om de dingen mee te beleven en te delen, ik had dat nooit verwacht.

Maar het gemis  van mijn vrouw blijft.


Ik heb wel geleerd om er zelf weer wat van te maken, maar die 39 jaar huwelijk kan ik niet zomaar uit mijn gedachten zetten.
Je kan niet een knop omdraaien, en zeggen het is nu eenmaal gebeurd en ik moet verder.
Van jongs af aan hebben we alles samen opgebouwd en hebben een gezin grootgebracht.
De kinderen zijn al een hele tijd de deur uit en wonen ver weg.

Maar toen mijn vrouw overleed viel er zo een leegte, en alle doelen en toekomstplannen vielen in duigen en vielen weg.
Ik miste haar ontzettend, ( en nog ) en er was niets meer over om voor te leven, en had ik moeite om alleen verder te gaan.
De eenzaamheid was groot en de geborgdheid was weg en ik voelde me onveilig en miste de genegenheid die we samen hadden.
Het leek onoverkomelijk, maar na verloop van tijd pakte ik toch weer stukjes van mijn leven op, je moet wel.

Ik ben nu wel heel blij met mijn nieuwe vriendin, maar het leven zal nooit meer worden zoals het geweest was.
Wat we samen opgebouwd hadden is voorgoed weg, of nu niet meer nodig.

Ik bezoek nog bijna dagelijk het graf van mijn vrouw, en houd haar thuis ook in ere.
De hele dressoir staat vol met spulletjes van haar, daar heb ik een soort gedenkhoekje van gemaakt.
En van alle spullen en kleding van mijn vrouw kan ik nog steeds geen afscheid van nemen.

Maar ik had 2 jaar geleden niet verwacht dat ik weer zin en doelen in mijn leven zou krijgen.
Die nieuwe kennismaking heeft mijn leven weer zin gegeven.


Ik heb nog steeds tijden van verdriet, maar heb soms ook weer plezier in het leven, het is heel wisselend.
Maar het verlies blijft pijn doen.

Ik kijk nog dagelijks op deze site en leef met de gedachten van de lotgenoten mee.
Iedereen beleef hetzelfde, en toch weer op een andere manier.

Ik wens je ook heel veel sterkte.

Piet. 

Loves 0
afbeelding van gerardverdriet
Storm
#6

Dank je wel Piet. Heel fijn voor jou dat je weer iemand gevonden hebt waar je tegen kunt uiten

Je liefde en gemis van Anneke blijft.

Het leven is voor jou weer wat lichter geworden.

Wens je geluk en sterkte.

Gerardverdriet

 

 

 

Loves 0
corrieromeyn Weduwe
afbeelding van corrieromeyn
Bewolkt
corrieromeyn Weduwe
#7

Lieve Gerards verdriet,

Ik voel met je mee,

van mijn man 9februari 3jaar maar ook ik mis hem elke dag ,

heb mijn kinderen en klein kinderen zie ze veel  maar blijf mij alleen voelen ,

probeer mijn leven weer op te pakken met vriendinnen ,

maar  niets is meer als voor heen ,

het alleen op staan is nog steeds moeilijk 

ik wens je veel sterkte ,

gr Corrie.

Loves 0
afbeelding van gerardverdriet
Storm
#8

Dank je Corrie

Loves 0
rienmuije 60 jaar samen geweest met mijn Ireentje.
afbeelding van rienmuije
Bewolkt
rienmuije 60 jaar samen geweest met mijn Ireentje.
#9

Ik reageer heel laat, terwijl ik het bericht al meerdere keren gelezen heb, maar het is of ik het zelf geschreven heb, de pijn het gemis het alleen zijn, je niet op je gemak voelen in situaties waar je altijd samen was het is zo herkenbaar, en voor mij nu al meer dan drie jaar en het word inderdaat niet minder wat anderen er ook over zeggen...heel lang heb ik net gedaan of het maar tijdelijk was, dat ik wat geduld moest hebben en dan zou ze gewoon weer bij mij zou komen, ik moest alleen blijven zoeken naar haar....maar ik moet nu de feiten onder ogen zien en me niet meer verschuilen in fantasie dromen en hardop zeggen ze komt niet meer terug...wen er aan, en dat is de grote moeilijkheid wennen aan iets wat je niet wilt.......    ik wens al mijn lotgenoten veel geduld met het leren wennen....Rien Muije....   

IK WACHT...
Ik zoek je al lange tijd ik zoek en probeer
Je terug te krijgen naar die tijd van weleer

Ik zoek je al maanden ik zoek en frusteer
Omdat ik jou nog liefheb en dat ontbeer

Ik zoek al heel lang ik zoek en protesteer
Maar ik weet nu zeker ik vind jou niet meer

Ik zoek nu niet langer was lang in verweer
Ik wacht op de dood en dan zie ik jou weer

Loves 2
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
afbeelding van AnkNiek
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
#10
AnkNiek schreef op Woensdag 30 januari 2019 15:42
rienmuije schreef op Woensdag 30 januari 2019 11:12
Ik reageer heel laat, terwijl ik het bericht al meerdere keren gelezen heb, maar het is of ik het zelf geschreven heb, de pijn het gemis het alleen zijn, je niet op je gemak voelen in situaties waar je altijd samen was het is zo herkenbaar, en voor mij nu al meer dan drie jaar en het word inderdaat niet minder wat anderen er ook over zeggen...heel lang heb ik net gedaan of het maar tijdelijk was, dat ik wat geduld moest hebben en dan zou ze gewoon weer bij mij zou komen, ik moest alleen blijven zoeken naar haar....maar ik moet nu de feiten onder ogen zien en me niet meer verschuilen in fantasie dromen en hardop zeggen ze komt niet meer terug...wen er aan, en dat is de grote moeilijkheid wennen aan iets wat je niet wilt.......    ik wens al mijn lotgenoten veel geduld met het leren wennen....Rien Muije....   

IK WACHT...
Ik zoek je al lange tijd ik zoek en probeer
Je terug te krijgen naar die tijd van weleer
Ik zoek je al maanden ik zoek en frusteer
Omdat ik jou nog liefheb en dat ontbeer
Ik zoek al heel lang ik zoek en protesteer
Maar ik weet nu zeker ik vind jou niet meer
Ik zoek nu niet langer was lang in verweer
Ik wacht op de dood en dan zie ik jou weer

Ach Rien en Gerardverdriet,

Het voelt, nu nog en misschien wel voor altijd, als je tijd maar uit moeten zitten.

Liefs en sterkte,

Ank

Loves 0

Pagina's