Vincent1977 'Weduwnaar' sinds 23 januari 2019.
afbeelding van Vincent1977
Storm
Vincent1977 'Weduwnaar' sinds 23 januari 2019.

Wat valt het gemis zwaar

 

 

 

Ik ben Vincent, 41 jaar, vader van 4 nagenoeg volwassen kinderen en sinds 23 januari van dit jaar officieel ‘weduwnaar’. Of ‘alleenstaande ouder met thuiswonende kinderen’, even afhankelijk van de instantie, maar getrouwd ben ik officieel niet meer. Toch voelt het voor mij nog steeds alsof ik getrouwd ben, draag nog steeds mijn trouwring en heb het in al mijn gesprekken ook nog over ‘ons’, ‘we’, ‘mijn vrouw’, etc… Ik lees al een paar weken de vele verhalen en reacties op dit forum en zoveel is zo gigantisch herkenbaar. Het gemis, de pijn, de leegte, het gevoel dat je niet meer tegen mensen kan zeggen dat je je eigenlijk heel slecht voelt omdat je mensen dan bijna ziet terugdeinzen.

 

Mijn vrouw, Wendy, is op 47 jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van longkanker, 314 dagen heeft het geduurd vanaf de eerste röntgen foto totdat ze eindelijk haar welverdiende rust kreeg. We zijn alle twee rokers geweest, meerdere keren tevergeefs geprobeerd te stoppen met roken, maar in januari 2017 opnieuw een poging gedaan om te stoppen met roken. Eerst de overstap naar elektronisch roken om vervolgens te stoppen. Het hoesten hoorde erbij begrepen we en deden we beiden, dus verder niks achter gezocht. Het hoesten hield niet echt op, maar ja de winter van 2017/2018 kende twee griep epidemieën, dus ook daar zochten we niks achter. Toen uiteindelijk in maart het hoesten nog steeds niet minderde toch maar naar de huisarts gegaan en nog diezelfde dat te horen gekregen dat er een tumor van ong. 10 centimeter in haar rechter long zat (een beetje vergelijkbaar met een bol mozzarella). Vanaf dat moment zakte de grond onder onze voeten vandaan en begon de trein te rijden, onderzoeken, biopten, buisjes bloed, wekelijkse bezoeken aan het ziekenhuis.

 

Na de eerste volledige scans waren de uitzaaiingen duidelijk te zien in de lymfeklieren rondom haar longen en haar hals, ook was er activiteit te zien rondom de baarmoeder, maar dat leek achteraf een vals alarm te zijn. De eerste chemokuren werden gestart maar hadden helaas niet het gewenste effect. De tumoren bleven groeien en mijn vrouw werd alleen maar slechter. Ze kon nauwelijks meer lopen door de enorme pijn in haar voeten en benen, en door de pijn in haar handen en armen kon ze simpele dingen zoals aankleden niet meer zelf doen. Wekelijks zaten we in het ziekenhuis, de ene week voor de kuur, de week erna voor bloedprikken en de week daarna voor de scans. Dan volgende de afspraak bij de dokter om de resultaten te bespreken en dan begon het riedeltje weer van voren af aan. Tussendoor nog de nodige spoedeisende hulp bezoeken ivm hart problemen,

 

Ik heb mijn vrouw vanaf het begin tot aan het laatste moment mogen verzorgen en heb haar laatste en belangrijkste wens (dat ze thuis mocht overlijden en niet in een ziekenhuis oid.) kunnen laten uitkomen. De laatste anderhalve maand hebben we gelukkig 24uurs hulp gehad van hele lieve dames van palliatieve en terminale thuiszorg en hebben we toch nog een aantal hele mooie moment mogen hebben. Op het moment dat de thuiszorg gestart werd, rond 10 december, dachten de artsen en de coördinatrice van de thuiszorg dat het nog hooguit 5 dagen zou duren, maar samen hebben toch nog een redelijk mooie kerst en oud en nieuw mogen vieren. De weken daarna waren zwaar, mijn vrouw kreeg steeds meer pijn en de morfine die al op de maximale dosering zat hielp eigenlijk niet veel meer.

 

Hoewel we vanaf het eerste moment eigenlijk wisten dat het foute boel was, hebben we altijd hoop gehouden dat we de ziekte op z’n minst een tijdje stil konden leggen, maar dat bleek helaas ijdele hoop. We hebben alles gedaan en geprobeerd om deze verschrikkelijke ziekte het hoofd te bieden, maar helaas mocht het geen van alle helpen. Soms denk ik wel eens, wat als we niks hadden gedaan, hadden we dan misschien nog iets langer samen kunnen zijn, op een manier die niet alleen maar om die ziekte draait?

 

Nu, 134 dagen later lijkt het gemis groter dan ooit en is de toekomst die wij voor ogen hadden compleet verdwenen. Ik ben op zoek naar troost, warmte, liefde, genegenheid zoals alleen mijn vrouw die kon geven. Onze kinderen en onze vrienden proberen me troost, warmte en liefde te geven, maar ondanks dat ik dat echt heel erg waardeer, komt het niet in de buurt van wat ik nodig heb. Ik ben drukker dan ik ooit was en het lijkt soms wel alsof ik mezelf in allerlei bochten moet wringen om iederen maar tevreden te houden die mij wil troosten. Tuurlijk kan ik ‘nee’ zeggen, ‘het komt niet uit’, of ‘ik voel me niet goed’, maar als ik dat doe krijg ik soms toch een beetje het gevoel alsof men denkt ‘Ja, hallo, ik doe dit voor jou, daar moet je blij mee zijn’. Iedereen vraagt hoe het gaat, en zeggen er ook direct bij dat ze willen weten hoe het “echt” gaat, maar veel mensen zie je schrikken als je aangeeft dat het eigenlijk nog steeds best heel slecht gaat. Dus doe ik vaak maar alsof, zeg dat het wel gaat, ups en downs, maar dat ik blij ben met al die lieve mensen om me heen. Maar eigenlijk gaat het helemaal niet; ik wil mijn vrouw, mijn maatje, mijn liefde terug. Ik wil ons leven en onze toekomst terug. Ik wil mijn kinderen behoeden voor al deze pijn en dit verdriet.

 

Pff, er zitten nog veel gedachten in mijn hoofd, maar voor nu ben ik even klaar. Dank dat ik mijn hart even mocht luchten.

Hartjes 2

Er zijn 9 reacties op dit bericht

ulika30 ik ben 66.. mijn man is 11-9-2017 overleden.
afbeelding van ulika30
Licht bewolkt
ulika30 ik ben 66.. mijn man is 11-9-2017 overleden.
#1

hallo vincent

vreselijk wat je meemaakt .nog zo jong en vol plannen.ondanks veel lieve mensen om je heen moet je het grotendeels alleen doen.en idd die knuffel en warmte en genegenheid is een enorm gemis.mijn man is 11-9-2017 overleden aan prostaatkanker..,en waren 45jaar getrouwd

ik weet nu wat eenzaam is ,omdat ik enorme terugslag heb nu.

ook veel lieve mensen en kids maar toch...

weet geen woorden voor je om het te verzachten ,schrijf als je wil prive of wat ook .

hebben we allemaal behoefte aan

lieve gr van aggie

 

Loves 0
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Licht bewolkt
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
#2

Hoi Vincent, 

Wat een verschrikkelijk heftig verhaal, deel jij hier met ons ...

Allereerst uiteraard,.. Gecondoleerd , met dit enorme verlies.

Het is keihard,..om op deze manier, afscheid van elkaar te moeten nemen.

ik weet heel erg goed , waar je nu doorheen gaat...

De vrouw van mijn leven ,..kreeg de diagnose uitgezaaiide Alvleesklierkanker.

nog geen 4 maanden later,..stond mijn wereld stil...

en echt compleet stil...nergens vond ik nog energie...of ook maar enig 

houvast,...

Je Gedachten gaan,  met je aan de haal...en voordat je er erg in hebt...

is de batterij,...helemaal leeg....

Dit is zo ingrijpend in een mensenleven,......en zeker,..als je dan nog zo jong bent...

mooie toekomstplannen samen hebt... en boemmm.....de meest ondenkbare nachtmerrie...

is een feit....een kei en keihard feit...

vanaf de dag van de diagnose,..speelde zich dagelijks hetzelfde filmpje door mijn hoofd..

Een intercity,..die frontaal op ons afdenderde.......en soms nog,..komt dat beeld...

weer even , onaangekondigd voorbij...en voel ik weer hoe de wereld onder mij vandaan zakt...

Ik vocht tegen mijn gedachten,....wat ik jou , ontzettend kan afraden..

Gedachten maken overuren,...en bepalen,..de mate van angst verdriet en pijn die je ervaard...

ik moest met veel vallen en opstaan,..er achter komen,...dat het juist die gedachten waren,..

die mij in de spiraal van rouw hielden...

maar pas op,..Rouwen is essentieel....Je kunt niet om rouw heen...

alleen, er  doorheen.... het beste is, om emoties er gewoon te laten zijn,...en er uiting aan te geven,...

zonder ermee in gevecht te gaan....

Pijn en verdriet zijn normale natuurlijke processen,...maar het word anders, als pijn veranderd in lijden...want dat hoeft dus niet ....

je kunt dit voorkomen, door heel goed naar de opkomende gedachten te luisteren..

en je af te vragen,..of wat je denkt, op dat moment, ook echt een waarheid is...

Ons denken is een leugenmachine...en in Rouw,..kan dat veranderen in een totaal opslokkende ...

wervelstorm...omdat je gedachten over jou gaan regeren...ipv andersom...

Het klinkt verdomde cliche beste Vincent....maar,...over een tijd,....

zal je leren inzien,...Dat Liefde is wat blijft....

Tijd heelt geen wonden,...maar het is wel de tijd,..die het verlies meer draagbaar leren maken...

Verlies jezelf er aub niet in....en hou die moed erin....

Er valt niks te begrijpen,...aan de dood,...en het meest wijze is,...probeer het ook maar niet te begrijpen...

Wees mild voor jezelf,...en probeer vooral jouw focus te houden bij jouw progressie..

dat is de enige weg terug omhoog ,...hoe moeilijk ook....

blijf, kleine stapjes maken vooruit ,.. soms  even, 1 terug...en dan weer 1 omhoog...

Rouw is emotioneel zeer uitputtend...en zeker als het om iemand gaat waar je zo mee verbonden bent...

woede frustratie verdriet en pijn,...ze gaan allemaal langskomen,...

uit het vooral....en hou je ook niet sterk voor jouw kinderen..

niks verbind meer,...dan een vader die zijn emoties durft te laten zien..

Die emoties verbind ons allemaal ...we zijn allemaal mensen,...die het af en toe,..niet meer weten....

Vertrouw er maar op,...Er komen weer betere dagen,...

hoelang dat duurt..?...daar kun je niks over zeggen,...ieder mens is anders en uniek...

maar, dat het gebeurd,...is echt een feit...

Vertrouw ! ..Hou Hoop !...Denk terug aan de mooiste momenten,...en voel,..

hoe De Liefde er nog altijd is....als een voortdurende stroom...

Hebb je een keer behoefte om te praten met iemand..?

je mag mij altijd schrijven,...maar, je kunt ook altijd een luisterend oor vinden op 

www.pratenoververlies.nl ..een chatsite over verlies,..van humanitas...

Alle Sterkte en Goeds Toegewenst !

Een Beste Groet, 

van,..

Fade Out,......

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Loves 0
afbeelding van Liah
Licht bewolkt
#3

Gecondoleerd met je grote verlies. Ik heb mijn partner ook aan kanker verloren. Daarom kan ik me voorstellen hoe dat voelt met dat ziekenhuis, de hoop, de tegenslagen. 

Veel sterkte 

Loves 0
Jose Scholma Ik ben 60 jaar. Mijn man is 4februari 2019 overleden. Ik voel mij erg alleen.
afbeelding van Jose Scholma
Storm
Jose Scholma Ik ben 60 jaar. Mijn man is 4februari 2019 overleden. Ik voel mij erg alleen.
#4

Hallo

Wat een verhaal,  vreselijk. 

Het is allemaal herkenbaar,  mn het gevoel van "even kunnen zeggen,  laat me maar even"

Iedereen bedoeld het goed,  maar het vervangt niet het verlies. Hoe goed bedoeld ook.

Het gemis van die kleine heel normale dingetjes,  die nu achteraf o zo belangrijk waren.

Ik wens je heel veel sterkte en kracht toegewenst de komende tijd. 

Ook ik ben mijn man aan kanker verloren. 

Hij chronische lymfatische leukemie en had al een reeks chemo gehad.

En ineens binnen 1 week was hij overleden,  ik kan er nog steeds niet bij.

Dit was op 4 februari  2019 op wereld kankerdag. 

Een datum om nooit meer te vergeten. 

Nogmaals veel sterkte

Jose

 

Loves 0
Vincent1977 'Weduwnaar' sinds 23 januari 2019.
afbeelding van Vincent1977
Storm
Vincent1977 'Weduwnaar' sinds 23 januari 2019.
#5
ulika30 schreef op Donderdag 6 juni 2019 16:14
hallo vincent

vreselijk wat je meemaakt .nog zo jong en vol plannen.ondanks veel lieve mensen om je heen moet je het grotendeels alleen doen.en idd die knuffel en warmte en genegenheid is een enorm gemis.mijn man is 11-9-2017 overleden aan prostaatkanker..,en waren 45jaar getrouwd

ik weet nu wat eenzaam is ,omdat ik enorme terugslag heb nu.

ook veel lieve mensen en kids maar toch...

weet geen woorden voor je om het te verzachten ,schrijf als je wil prive of wat ook .

hebben we allemaal behoefte aan

lieve gr van aggie


Lieve Aggie,

Alle liefde en warmte in de wereld kan niet op tegen het gemis van de liefde van je leven. Toch ben ik ontzettend blij met de mensen om me heen die me helpen om de leuke momenten te herinneren. Hoewel mijn liefste er niet meer is, draag ik haar wel constant bij me, in mijn gedachten en in mijn hart.

Hoewel er inderdaad geen woorden zijn om de pijn en het gemis te verzachten, kan ik me voorstellen wat je nu doormaakt en hoop ik dat dat je eenzaamheid een klein beetje minder maakt.

Gr, Vincent

Loves 1
Vincent1977 'Weduwnaar' sinds 23 januari 2019.
afbeelding van Vincent1977
Storm
Vincent1977 'Weduwnaar' sinds 23 januari 2019.
#6
Fade Out schreef op Donderdag 6 juni 2019 20:24
Hoi Vincent, 

Wat een verschrikkelijk heftig verhaal, deel jij hier met ons ...



............


Vertrouw ! ..Hou Hoop !...Denk terug aan de mooiste momenten,...en voel,..

hoe De Liefde er nog altijd is....als een voortdurende stroom...

Hebb je een keer behoefte om te praten met iemand..?

je mag mij altijd schrijven,...maar, je kunt ook altijd een luisterend oor vinden op 

www.pratenoververlies.nl ..een chatsite over verlies,..van humanitas...

Alle Sterkte en Goeds Toegewenst !

Een Beste Groet, 

van,..

Fade Out,......

Hoi Fade Out,

 

Dank je wel voor je uitgebreide reactie en dat je je ervaringen wilt delen. Ik kan me een voorstelling maken hoe die periode ongeveer geweest moet zijn, maar leef zelf eigenlijk nog steeds in een soort van roes of bubbel ofzo en weet dus niet echt wat ik allemaal nog moet verwachten. 

Ik kan me nog niet voorstellen hoe mijn leven er over een tijdje uit zal zien, maar ben me er van bewust dat ik door zal moeten. Ik zal door de pijn heen moeten, mezelf confronteren met het gemis, maar ook accepteren. En dat betekend niet dat ik er overheen moet stappen, het moet vergeten of moet weg stoppen, ik zal ermee moeten leren leven, leren omgaan. En dat gaat tijd kosten en energie, veel energie.

 

Ik wens je alle sterkte en liefde!

Gr. Vincent

Loves 0
Vincent1977 'Weduwnaar' sinds 23 januari 2019.
afbeelding van Vincent1977
Storm
Vincent1977 'Weduwnaar' sinds 23 januari 2019.
#7
Liah schreef op Dinsdag 11 juni 2019 13:46
Gecondoleerd met je grote verlies. Ik heb mijn partner ook aan kanker verloren. Daarom kan ik me voorstellen hoe dat voelt met dat ziekenhuis, de hoop, de tegenslagen. 

Veel sterkte

Dank je wel Liah, in het begin groeit de hoop vlak voor ieder ziekenhuis bezoek, maar na de eerste 2 of 3 tegenslagen werd ieder ziekenhuis bezoek een ritje naar de "pijnbank", wachten op het volgnde slechte nieuws...

 

Ik wens je ook enorm veel sterkte!

Loves 0
Vincent1977 'Weduwnaar' sinds 23 januari 2019.
afbeelding van Vincent1977
Storm
Vincent1977 'Weduwnaar' sinds 23 januari 2019.
#8
Jose Scholma schreef op Dinsdag 11 juni 2019 20:41
Hallo

Wat een verhaal,  vreselijk. 

Het is allemaal herkenbaar,  mn het gevoel van "even kunnen zeggen,  laat me maar even"

Iedereen bedoeld het goed,  maar het vervangt niet het verlies. Hoe goed bedoeld ook.

Het gemis van die kleine heel normale dingetjes,  die nu achteraf o zo belangrijk waren.

Ik wens je heel veel sterkte en kracht toegewenst de komende tijd. 

Ook ik ben mijn man aan kanker verloren. 

Hij chronische lymfatische leukemie en had al een reeks chemo gehad.

En ineens binnen 1 week was hij overleden,  ik kan er nog steeds niet bij.

Dit was op 4 februari  2019 op wereld kankerdag. 

Een datum om nooit meer te vergeten. 

Nogmaals veel sterkte

Jose


Hoi Jose,

 

pfff, ook nog maar zo kort geleden, wat is het toch een enorm vreselijke ziekte. Inderdaad, die kleine dingen die toen zo onbelangrijk leken, maar nu zo veel impact hebben. We gingen samen heel regelmatig naar de intratuin, beetje bloemetjes kijken, plantjes halen, hondenvoer en een speeltje, bbqs kijken, dat soort simpele dingen. Nu kom ik er wekelijks, en tranen met tuiten achter mn zonnenbril. Af en toe even stilstaan in een hoekje om mn tranen weg te vegen. De laatste plantjes die we samen gekocht hebben probeer ik angstvallig in leven te houden en iedere keer als ze dan slap hangen, of er hangen bruine blaadjes aan..... pfff

Ik weet dat er geen woorden zijn die troost kunnen bieden, maar ik wens je alle kracht, liefde en sterkte toe!

 

Vincent

Loves 0
#9

Vincent gecondoleerd met het verlies van je vrouw. Veels te jong en zo verdrietig allemaal. Ik ben op 30 april j.l. mijn man verloren door een verkeers ongeluk. Hoe jij het beschrijft ervaar ik ook zo precies het zelfde mis  hem vreselijk en heb ook hele lieve mensen om me heen die vragen  hoe het gaat maar hun leven gaat gewoon door en wij voelen die vreselijke pijn. En wil niet altijd precies vertellen hoe het gaat. Doe echt me best om door te gaan en ben sinds verleden week bij een rouw psycholoog om me weer een beetje mens te voelen. Wil je heel veel sterkte wensen. Liefs Monique

Loves 0