Wat mis ik je ontzettend veel

ik heb mijn vrouw verloren twee weken geleden ik heb ze gevonden op de badkamer snachts ze had een hersenbloedig gehad en overleed in het ziekenhuis ze was al in coma en ben constant bij ze geweest tot ze stierf ik kan je vertellen dat dit gewoon zo hard is en ik er ook niet mee kan omgaan ze was net 50 geworden een maand voor ze stierf ik heb het zo moeilijk dat ik ook gevragen heb dat god mij ook maar moest halen zo dat ik weer bij haar kan zijn mijn leven staat stil en weet gewoon niet meer wat ik moet doen ik mis ze overal mee we waren altijd samen en we hebben sinds 5 maanden ook een nieuwe hond waar ze zo gek mee was ik ga nu elke dag met de hond naar het graf ik weet het niet meer dit doet zo.n pijn we waren 5 jaar samen en en hebben beide een rot tijd achterr de rug met verkeerden partners ik leerde haar 5 jaar geleden kennen en we hebben zoveel lol samen gehad en zijn ziels gelukkig lachen huilen overal naar toe we zeiden altijd tegen elkaar we houden van elkaar tot het einde en gaan hier boven verder en nu slaat het noodlot toe ze is er niet meer ik vind dit zo hard en ik krijg het beeld niet meer van mijn ogen dat ik haar vond op de badkamer ook ik heb gedacht het hoeft voor mij niet meer maar ook ik heb kinderen die wel volwassen zijn maar die kan ik dit niet aandoen ik heb er echt soms geen zin meer in nu zie je pas wat het een impact heeft als een van de twee wegvalt en mensen zeggen je moet door maar sta er maar eens voor alleen wij weten hoe dat voelt ik mis ze enorm en hou ziels veel van haar maar mijn leven staat stil op het moment slapen doe ik niet weet gewoon niet wat ik moet
Hartjes 3

Er zijn 10 reacties op dit bericht

Eric Oostergo Ik ben op 28 april 2021 mijn vrouw verloren. Zij was 49 jaar en we zijn 28 jaar samen geweest. Zij is nu op een andere manier altijd bij mij.
afbeelding van Eric Oostergo
Licht bewolkt
Eric Oostergo Ik ben op 28 april 2021 mijn vrouw verloren. Zij was 49 jaar en we zijn 28 jaar samen geweest. Zij is nu op een andere manier altijd bij mij.
#1
Mijn vrouw kreeg een beroerte op bed. Een half uur later was ze weg met de ambulance. Ik mocht er door corona helaas niet bij zijn en ik weet nog steeds niet of dat nu uiteindelijk goed is of niet. Ik heb uit alle macht geprobeerd (en ben daarin geslaagd) om me te focussen op alleen het goede. Ik ben altijd in hetzelfde bed blijven slapen en eigenlijk heb ik daar nooit last van gehad. Ik herinner me hoe ze de dag ervoor was, en de 28 jaar daarvoor en ben dankbaar voor de tijd die ik met haar mocht doorbrengen.
Loves 3
afbeelding van karinp
Zonnig
#2
ik wil je condoleren met dit verlies ik weet hoe het voelt en ik denk dat alle mensen die op dit forum zitten dat kunnen beamen ik heb veel gehad aan praten gelukkig heb ik lieve fam waar ik dag en nacht terecht kon het is voor mij nu alweer bijna 6 jaar geleden ik heb het twee keer moeten meemaken mijn nieuwe vriend is ook overleden vorig jaar ik heb mijn leven herpakt en het gaat goed met mij ik snap wanneer het nog maar zo kort is geleden je denkt het komt nooit meer goed maar echt ooit ga je het een plekje geven en doen herrinneringen niet meer pijn
Loves 2
afbeelding van Kadet
Bewolkt
#3
Op 31 aug 2021 2 weken geleden ben ik ook mijn vrouw verloren op 1 minuut tijd. Hartstilstand en nog alles geprobeerd op intensieve 2 dagen maar na 45 min zonder bloedcirculatie waren haar hersens ook niet meer actief haar hart wou niet meer zelf blijven kloppen en ook moest zij beademt worden. we zijn beiden 65 en waren 50 jaar geleden eerste liefdes voor 2 jaar en daarna uit elkaar gedreven door onze ouders. na 37 jaar later kwamen we elkaar tegen en de vonk was er terug we besloten met onze relatie te stoppen (scheiden) met alle bijkomende problemen, en verder door het leven te gaan met elkaar. we waren nu 15 jaar terug bij elkaar en 10 jaar gehuwd. ik kon op 60 op pensioen gaan zo waren we al 5 jaar dag en nacht bij elkaar de ultieme soulmates. en nu plots weg zonder dit te zien aankomen! we gingen mss naar Spanje wonen of aan Zee. nu hoeft dit allemaal niet meer. ik zit hier alle dagen te praten tegen alles wat van haar was en val hier ook in die gedachten van wat moet er nu nog eigenlijk en voor wie enz. heb mij terug ingeschreven om een part-time job te gaan doen om iets omhanden te hebben denk ik? en gezien het pensioen ook nog eens verminderd nu. komt het mss van pas ook omdat ik nog een goede gezondheid bezit tegenover haar, ze had al veel last van haar knieën en gewrichten door ook al 8 jaar diabetes II te hebben enz. je vind maar één keer in je leven een echte liefde en dan heb je al veel geluk. velen vinden die nooit? juist daarom is dit verlies nog heviger denk ik. soms wordt je kwaad, soms wordt je radeloos. ik heb geen kinderen zei heeft er 2 uit haar vorig huwelijk. de dochter heb ik een goeie band mee en dagelijkse steun. maar alleen opstaan en alleen eten de lange avonden. we hadden alle dagen de radio op van de eerste minuut tot s'avonds de laatste. dat doe ik nu ook, TV heb ik nog in geen 14 dagen aangezet! wil niks weten van alle miserie rondom de wereld. ik heb nu grotere miserie vind ik, wil mij isoleren en soms wil ik de straat oplopen en iemand aanspreken! maar dan vind ik! dat ik precies medelijden zoek voor mezelf. mensen van 65 zijn toch geen kinderen meer? wij moeten toch alles aankunnen of niet.
Loves 2
#4
Dat is mijn angst dat mensen je zat worden, mijn man is vorige week zondag overleden, nadat hij 1 week in coma heeft gelegen door een hartinfarct, ik leef in een roes en begrijp niet dat ik dat kan, soms huil ik soms schreeuw ik en soms denk ik dit is een boze droom, de mensen om me heen, trekken me erdoor, maar hoelang doen ze dat, ik voel me niet meer veilig, hij is er niet meer dus wat gaat er nu gebeuren, ik merk ook dat ikzelf niet meer bang ben voor de dood, ik zou mezelf nooit wat aandoen gewoon omdat mijn kinderen dat verdriet niet verdienen, maar ik zelf hoef niet zo nodig meer, terwijl ik altijd heel erg hing aan het leven en zelfs bang was voor doodgaan, mijn hele wereld staat op zijn kop, we hadden samen jack onze hond, die zorgt dat ik opsta en naar buiten ga, anders denk ik niet dat ik dat nog zou doen, mijn verhaal is rommelig maar jullie begrijpen dat want het leven is nu ook rommelig
Loves 3
afbeelding van Kadet
Bewolkt
#5
Beste Nettie, ik ben nu 20 dagen verder. mijn maatje kwijt. erg. ik heb hier alles van haar rond mij en zoek de momenten dat we het gelukkigst waren hier in alles eerste 2 weken zijn zeker zoals je beschrijft voor wie en voor wat nog! maar dat zou ze niet gewillen hebben. ik ga al eens naar het kapelletje waar we redelijk veel naar toe gingen om kaarsjes aan te steken voor overleden familieleden. ze vroeg steeds ook daar om verbetering van haar kwalen. ik heb nog onze kat 18 jaar nu en die was ook haar maatje en die zit meer bij nu dan ervoor. Jullie hond voelt dit verlies ook aan en met hem moet je meer en meer praten praten met alles van haar en erond dat doe ik ook ben hier toch alleen thuis en doe wat ik wil. de radio stond steeds aan van de eerste minuut tot de laatste van de dag en dat doe ik nu ook. ik ervaar soms dat ik een impuls of zoiets krijg als ik haar iets vraag? waar ligt dat of dit! en ze lijdt mij waar het is! heel vreemd. maar maakt je ook blij wanneer zoiets gebeurt. het zal echt beteren geloof me. ik heb enkele vrienden die regelmatig een bellen of binnen springen voor een goeie dag. dat helpt zeker. je mag zich niet afzonderen. je hebt verder te zorgen voor alles dat jullie deelden. dat zouden ze ze zeker gewild hebben. tot nog eens? als je een verhaal wil vertellen mag je dit gerust doen. het helpt mij ook in die donkere lange avonden om er met iemand te kunnen over praten. we zullen elkaar wel nooit ontmoeten maar dragen wel de zelfde pijn mee in ons hart. Grt. Erwin
Loves 1
Eric Oostergo Ik ben op 28 april 2021 mijn vrouw verloren. Zij was 49 jaar en we zijn 28 jaar samen geweest. Zij is nu op een andere manier altijd bij mij.
afbeelding van Eric Oostergo
Licht bewolkt
Eric Oostergo Ik ben op 28 april 2021 mijn vrouw verloren. Zij was 49 jaar en we zijn 28 jaar samen geweest. Zij is nu op een andere manier altijd bij mij.
#6
Volgende week zaterdag ben ik 5 maanden verder. De eerste tijd is heel simpel: overleven! Je bent verdrietig, er gaan allerlei emoties door je lijf en we reageren allemaal anders. Ik sliep heel slecht en at bijna niks. Andere slapen de hele dag en weer anderen eten de koelkast leeg. Maar dat maakt allemaal niks uit. Overleven! Geloof gerust maar dat je onbewust voor jezelf zorgt. En laat niemand je iets anders wijsmaken. Omring je met mensen die je snappen of op zijn minst accepteren hoe jij met jouw verlies omgaat. De rest, neem daar gerust (tijdelijk) afstand van. Na die eerste periode, waarin je wordt geleefd.. de uitvaart, administratie, verplichtingen... daarna begint het pas. Voor anderen gaat het leven door en daar sta je dan. Er komt dan een dag dat je beseft dat het leven inderdaad door gaat. En dat is hard werken!!! Jezelf uit het dal graven is WERK. Je kan niet zeggen: "Ik wil dat het stopt" en dan op de bank gaan zitten. Je moet er zelf aan werken en ik doe dat nu 5 maanden en zal dat blijven doen. Maar langzaam gaat het beter!
Loves 2
#7
Lieve Nettue, Terwijl ik jouw verhaal lees voel ik alles weer opnieuw, de eerste paar weken na het overlijden van mijn man. Ik herken alles. Alles is vreemd alsof je in een vreemd land ben beland, bang voor de toekomst alleen en ook wat je zegt, niet meer bang voor de dood. Het is nu bijna 2 jaar geleden. Ik doe mijn best om door te gaan, maar het leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Met de tijd verzacht de pijn een beetje, een beetje maar. Sterkte
Loves 1
#8
Heel herkenbaar Het thuis gevoel ,maatje is weg, jr valt in een donker oncker gat niet wetend wanneer die pijn weggaat
Loves 1
#9
Tranen rollen over mijn wangen bij het lezen van jouw verhaal. Lijkt heel veel op die van ons. Mijn man was mijn eerste en enige liefde. Ook wij keken ernaar uit met pensioen lekker naar Spanje . Zijn pensioen heeft hij helaas niet gehaald. En nu ben ik alleen achter, moet nog minstens 7 jaar nog werken, geen dromen meer niks. . Ik weet hoe het voelt. Sterkte Helena
Loves 1
afbeelding van Kadet
Bewolkt
#10
Ergens een geluk of niet? dat wij eigenlijk niet weten of er wel een hiernamaals is! een hemel of een ander paradijs? niemand heeft het ook nog "nooit" komen zeggen! want mochten we dit wel weten! dan bleven wij hier toch niet alleen achter en zou ik maken dat we terug bij elkaar waren.
Loves 1