MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....

Vreemd soort pijn

lieve lotgenoten,

De eerste 18 maanden zitten er op....18 maanden zonder Wim, 18 maanden van leegte, van verdriet, van slapeloze nachten, van ongeloof, van pijn....

Ik vind het een vreemd soort pijn....heel anders dan wanneer je je hoofd stoot aan het keukenkastje of wanneer je morgen een examen hebt en weet dat je eigenlijk harder had moeten studeren....

Deze pijn is er altijd, voor de buitenwacht niet zichtbaar.... “Je ziet er goed uit, het gaat al beter met je, ik kan het zien”.... 

Deze pijn laat zich even “in de wacht zetten” bij de afleidende en bewegende plaatjes van een film.... Om dan na de film zich weer meedogenloos te laten voelen. Ik heb oa. het gehele oevre van Steven Seagal bekeken, wat op zich een indicatie is  dat het niet zo goed met me gaat....

34 jaar mijn Liefste en nu al 18 maanden zónder Wim..... maar wel mét die pijn....die vreemde pijn.....Ik hoop nog steeds dat de dag komt waarop de pijn verdwenen is voor altijd.... 

Veel liefs , Marianne

 

Hartjes 1

Er zijn 15 reacties op dit bericht

MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#1
jetty mieremet schreef op Dinsdag 17 september 2019 17:37
Lieve Marianne .

Ik voel wat jij voelt , wordt het ooit minder , ja dat geloof ik , als ik ik kijk naar wat allemaal al alleen doe en zeker het kost mij best veel energie maar ik geef mij een schouderklopje , want ik doe het toch maar . Ik huil nog veel en ik denk dat het milder wordt. Ik was 47 jaar getrouwd met Cees dat neemt tij in beslag .

Ik denk aan je . Groetjes Jetty

lieve Jetty,

soms denk ik dat ook, dat de pijn minder wordt....maar dan ineens is hij er weer in volle omvang....

En schouderklopjes, die geef ik mezelf ook... Ik doe tegenwoordig veel waar ik vroeger niet over dacht....maar wat kan er nu nog eigenlijk mis gaan? Het allerergste is gebeurd, met de onverwachte dood van Wim, dus moet er iets gebeuren, ok, dan doe ik dat dus..... Een bijzondere kracht vind ik dat wel.....ontstaan in of door het grootste verdriet.... 

“Het neemt tijd in beslag”..... ja, ik heb het al vaker gehoord....denk dat je gelijk hebt... 

dank je voor je berichtje,

sterkte en liefs, Marianne

Loves 0
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#2
Martien schreef op Dinsdag 17 september 2019 15:43
Hallo Marianne,

Ik las jouw schrijven zonet onder t ontbijt.Ja.een te laat ontbijt.maar ach,wat maakt dat nog uit.

De pijn,ja

De buitenwereld ervaart niet en voelt niet en begrijpt niet jouw pijn,en velen kijken weg van jouw pijn.

T is een vreemd soort pijn ,voor iedereen toch weer anders,en die pijn wordt ook steeds persoonlijker en intiemer,steeds en steeds meer.

Vooral die momenten wanneer je verstand,t weten    samenvalt met t voelen

       Ik zie hem/haar NOOIT meer

ja,de wereld en t leven gaat voor iedereen door

Maar jouw  en Jullie wereld en beleving is TOEN GESTOPT  en BLIJFT STILSTAAN

Hoeveel pijn voel jij,wanneer je nu een andere weg en wereld inslaat,en doet omkijken naar die doodlopende weg,waar jullie leven is gestopt

IK VIND HET VERSCHRIKKELIJK PIJNVOL

Daar ga ik vanbinnen helemaal aan STUK

ik schrok een beetje van jouw laatste zin,en dacht naderhand,

Dat zal Marianne niet zo bedoeld hebben,of ik begrijp t niet

"ik hoop nog steeds op de dag dat de pijn zal verdwijnen voor altijd"

dan ben je dood,Marianne

en dan kan je Jouw allerliefste Wim niet meer voelen in jouw pijn,en herinnering

want dat is de enigste beleving aan en van hen die wij liefhebben

die pijn is nooit weg te denken

Pijn komt voort,wanneer er iets is wat je geest en lichaam ontbeert

       en in dit geval je Allerliefste

 

ik wil niet zonder die pijn zijn

t is een uiting van onbeantwoordt verlangen naar hereniging in de vorm van lichamelijke emotie

ik denk ook,Marianne dat je jouw lieve Wim altijd wil blijven voelen

en ja,herinneringen

Ze doen zoveel pijn

waar kun je je aan vasthouden he?

dat is voor iedereen erg verschillend

Ik zelf geloof niet zozeer in sprookjesverhalen,en tovernaars

verder leven in de gedachte van mijn Marina,haar blijven eren en respecteren en in haar blijven geloven

zij is de enige die mij kan troosten

en of er iets is hierboven ?????????

ik kijk heel vaak naar boven en de sterrenhemel,en t blik verwatert door mijn tranen 

waar ben je nou,waar

uiteindelijk is zij in mij,en ik in haar

en zolang ik kan ademhalen en denken,zal ik haar ontzettend lief gezicht blijven zien en blijft zij voortleven in mij

  

    en ik denk dat dit ook bij jou zo is

 

dat t niet zo goed met je gaat

verwacht niet teveel en zoooooveel van jezelf Marianne

Dit is geen examen of kortlopend project

Dit neem je de rest van je leven mee onder je armen en in je hart en ziel

Het intregeert in jou en is en behoort aan jou

Je kunt er je hele leven over doen

Verliezen      Herstellen   en weer opnieuw

t herhaalt zich steeds opnieuw

en ergens weet jij dat ook heel goed

Er zonder te zijn gaat niet

t is er altijd wel,soms terzijde,en soms frontaal

maar t heeft een plaats in jou

Lieve Marianne

warme troost en kracht toegewenst

 

martien mols

Och lieve Martien,

excuus voor eventuele verwarring.... “ik hoop nog steeds op de dag dat de pijn zal verdwijnen voor altijd”..... 

Ik bedoel daarmee dat er een soort milde aanvaarding is gekomen waardoor ik in vrede mijn leven kan leven (ik heb nog plannen voor jaren!).....met dankbaarheid in mijn hart om wat was en tegelijk met Wim naast mij in mijn hart..... 

NEEN.!! Ik wil zeker niet dood.....

Hoewel ik wel durf te bekennen dat ik er wel eens over fantaseer.....Want stel je nou eens voor dat je “daar” aankomt...en daar staat hij!(of in jouw geval, zij!)....armen wijd open, stralende lach..... nou ja, ik zal stoppen.... Wellicht ben ik niet de enige die af en toe eens dit soort fantasieën heeft....

Dank je voor je mooie betoog.... erg troostend, zoals zo vaak !

veel liefs, Marianne

Loves 0
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
afbeelding van Martien
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
#3
MarianneM schreef op Dinsdag 17 september 2019 19:18
Martien schreef op Dinsdag 17 september 2019 15:43
Hallo Marianne,

Ik las jouw schrijven zonet onder t ontbijt.Ja.een te laat ontbijt.maar ach,wat maakt dat nog uit.

De pijn,ja

De buitenwereld ervaart niet en voelt niet en begrijpt niet jouw pijn,en velen kijken weg van jouw pijn.

T is een vreemd soort pijn ,voor iedereen toch weer anders,en die pijn wordt ook steeds persoonlijker en intiemer,steeds en steeds meer.

Vooral die momenten wanneer je verstand,t weten    samenvalt met t voelen

       Ik zie hem/haar NOOIT meer

ja,de wereld en t leven gaat voor iedereen door

Maar jouw  en Jullie wereld en beleving is TOEN GESTOPT  en BLIJFT STILSTAAN

Hoeveel pijn voel jij,wanneer je nu een andere weg en wereld inslaat,en doet omkijken naar die doodlopende weg,waar jullie leven is gestopt

IK VIND HET VERSCHRIKKELIJK PIJNVOL

Daar ga ik vanbinnen helemaal aan STUK

ik schrok een beetje van jouw laatste zin,en dacht naderhand,

Dat zal Marianne niet zo bedoeld hebben,of ik begrijp t niet

"ik hoop nog steeds op de dag dat de pijn zal verdwijnen voor altijd"

dan ben je dood,Marianne

en dan kan je Jouw allerliefste Wim niet meer voelen in jouw pijn,en herinnering

want dat is de enigste beleving aan en van hen die wij liefhebben

die pijn is nooit weg te denken

Pijn komt voort,wanneer er iets is wat je geest en lichaam ontbeert

       en in dit geval je Allerliefste

 

ik wil niet zonder die pijn zijn

t is een uiting van onbeantwoordt verlangen naar hereniging in de vorm van lichamelijke emotie

ik denk ook,Marianne dat je jouw lieve Wim altijd wil blijven voelen

en ja,herinneringen

Ze doen zoveel pijn

waar kun je je aan vasthouden he?

dat is voor iedereen erg verschillend

Ik zelf geloof niet zozeer in sprookjesverhalen,en tovernaars

verder leven in de gedachte van mijn Marina,haar blijven eren en respecteren en in haar blijven geloven

zij is de enige die mij kan troosten

en of er iets is hierboven ?????????

ik kijk heel vaak naar boven en de sterrenhemel,en t blik verwatert door mijn tranen 

waar ben je nou,waar

uiteindelijk is zij in mij,en ik in haar

en zolang ik kan ademhalen en denken,zal ik haar ontzettend lief gezicht blijven zien en blijft zij voortleven in mij

  

    en ik denk dat dit ook bij jou zo is

 

dat t niet zo goed met je gaat

verwacht niet teveel en zoooooveel van jezelf Marianne

Dit is geen examen of kortlopend project

Dit neem je de rest van je leven mee onder je armen en in je hart en ziel

Het intregeert in jou en is en behoort aan jou

Je kunt er je hele leven over doen

Verliezen      Herstellen   en weer opnieuw

t herhaalt zich steeds opnieuw

en ergens weet jij dat ook heel goed

Er zonder te zijn gaat niet

t is er altijd wel,soms terzijde,en soms frontaal

maar t heeft een plaats in jou

Lieve Marianne

warme troost en kracht toegewenst

 

martien mols

Och lieve Martien,

excuus voor eventuele verwarring.... “ik hoop nog steeds op de dag dat de pijn zal verdwijnen voor altijd”..... 

Ik bedoel daarmee dat er een soort milde aanvaarding is gekomen waardoor ik in vrede mijn leven kan leven (ik heb nog plannen voor jaren!).....met dankbaarheid in mijn hart om wat was en tegelijk met Wim naast mij in mijn hart..... 

NEEN.!! Ik wil zeker niet dood.....

Hoewel ik wel durf te bekennen dat ik er wel eens over fantaseer.....Want stel je nou eens voor dat je “daar” aankomt...en daar staat hij!(of in jouw geval, zij!)....armen wijd open, stralende lach..... nou ja, ik zal stoppen.... Wellicht ben ik niet de enige die af en toe eens dit soort fantasieën heeft....

Dank je voor je mooie betoog.... erg troostend, zoals zo vaak !

veel liefs, Marianne

Lieve Marianne

Je moet je niet voor mij excuseren.nee

Ik begrijp nu wat je bedoelt.Met je aanvaarding van t droevige noodlot,nog iets uit je leven proberen te halen.

Dat moet je ook.En zijn aanwezigheid zal er altijd zijn.

Ikzelf heb deze aanvaarding van,of berusting in , niet 

ik kan t niet

en zo is iedereen weer anders

Lieve Marianne,ik begrijp nu wat je bedoelde

Lieve groet en troost

martien mols

Loves 0
Luizjana Ik ben 51 jaar, twee zonen (23 en 20) .Mijn man is 4 dec 2018 op 51 jarige leeftijd overleden. André was "my love, my happiness, my everything"
afbeelding van Luizjana
Bewolkt
Luizjana Ik ben 51 jaar, twee zonen (23 en 20) .Mijn man is 4 dec 2018 op 51 jarige leeftijd overleden. André was "my love, my happiness, my everything"
#4

Marianne, 

ik herken jouw pijn. Negen maanden geleden is mijn lefste man overleden, 51 jaar oud. Ik hoor vaak-zoals jij-het gaat beter, je kan lachen, je ziet goed uit. Maar het is maar buitenkant. Mijn verdriet en pijn houd ik binnen als ik naar buiten ga:naar winkels, arts etc. Maar thuis wil ik soms schreeuwen, ik huil zo vreselijk dat ik echte pijn van binnen voel. En ik wil die pijn niet meer. Ik wil dat het weg is. Ik heb soms geen energie meer, het vreet me op. Ik wil maar een ding : onze leven voor juli 2018. Maar juist die een ding kan ik niet krijgen...

Veel liefs,

Luizjana

Loves 0
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#5
Luizjana schreef op Woensdag 18 september 2019 00:24
Marianne, 

ik herken jouw pijn. Negen maanden geleden is mijn lefste man overleden, 51 jaar oud. Ik hoor vaak-zoals jij-het gaat beter, je kan lachen, je ziet goed uit. Maar het is maar buitenkant. Mijn verdriet en pijn houd ik binnen als ik naar buiten ga:naar winkels, arts etc. Maar thuis wil ik soms schreeuwen, ik huil zo vreselijk dat ik echte pijn van binnen voel. En ik wil die pijn niet meer. Ik wil dat het weg is. Ik heb soms geen energie meer, het vreet me op. Ik wil maar een ding : onze leven voor juli 2018. Maar juist die een ding kan ik niet krijgen...

Veel liefs,

Luizjana

Lieve Luizjana,

Ik hoorde van de week Freddy Mercury zingen ; “ I want iT all, I want iT all, and I want iT now!”.....

Goh, dacht ik toen..... hoe zo’n tekst, die je al 100 jaar kent, ineens heel anders binnenkomt....

Ik hoef het niet “all”..... ik wil eigenlijk maar 1 ding..... slechts 1 wens.... al het andere is bijzaak....maar dat ene.....díe ene.... laat nu net dát onmogelijk zijn....

Dus Freddy snel uit.... dikke tranen....

Lieve Meis, veel sterkte en veel liefs, Marianne

Loves 0

Pagina's